آفــــــــــــاق

ضربه شست ِ صبا

2011-09-22T06:43:00.006+03:30

بعد از پخش "مستند" از بی بی سی و شایعاتی که در مورد دو تن از مجریان بی بی سی در رسانه های دولتی منتشر شد، عکسی از طرف گردانندگان بی بی سی در فیس بوک قرار گرفت که می تواند شایعات و افترا های منتشر شده در رسانه های دولتی را پاسخ دهد عکسی که همان دو مجری مورد افتراء را در مهمانی تولد یکی دیگر از کارمندان بی بی سی نشان می دهد که با لبخندی زیرکانه به مفتریان نیشخند می زنند و انگشت شستی که صادق صبا مدیر بی بی سی فارسی به معنی موفقیت ! ( در فرهنگ غرب ) به مفتریان به رخ کشیده شده است।

درج تاریخ دقیق عکس گرفته شده در زیر ان در صفحه فیس بوک تاکیدی است که ایما و اشارات !! مندرج در عکس را به افترازنندگان ربط می دهد ونشان می دهد این عکس بعد از ان افترائات گرفته شده است با این اشاره که اصل شایعات دروغ است

این دو قطعه عکس با تائید مجوز باز انتشار آنها از منتشر کننده عکس در فیس بوک باز انتشار شده است.

هوای تازه

2011-09-20T11:04:00.003+04:30

اگر بازدیدکنندگانی به این وبلاگ طی چند ماه گذشت مراجعه کردند متوجه شده اند که این وبلاگ خصوصی شده بود که دلایل خاصی دارد که از انها می گذرم چند مطلبی را باز به همان دلایل سانسور کرده ام که انهم دلایل خاصی دیگری دارد. طی این مدت که از نوشتن در وبلاگم فاصله گرفتم دو مطلب نوشتم که در لینکهای زیر قابل خواندن هستند. نخست مطلبی با عنوان درسهای لیبی

در ادرس زیر:

http://news.gooya.com/politics/archives/2011/03/119400.php

و دوم برگردان مصاحبه رامین جهانبگلو و روبرتو توسکانو با نشریه فارین پالیسی در لینک زیر....

http://mail.gooya.eu/politics/archives/2011/04/121111.php

امیدوارم در این روزهای پیشرو بشود چیزی نوشت !!!.

پاپ آپ های بی شرم یا مهربان!

2010-04-12T19:04:00.004+04:30

حدوداً یک هفته است که با مراجعه به صفحه وبلاگم یا مراجعه به صفحه اصلی بلاگر با پاپ آپی که عکس ان در زیر است مواجه می شوم

اوایل از سر بی دقتی و بی حوصلگی پاپ آپ را می بستم و زیر لب غر و لندی هم نثار گردانندگان بلاگر می کردم که چرا زوری زوری تبلیغ به خوردمان می دهد تا اینکه بعد از تکرار ظاهر شدن پاپ آپ تصمیم گرفتم بجای غر و لند کردن کلیک خود را تقدیمش کنم و دست در دستش به هر انجا که می گوید بروم، نتیجه اش جالب بود!! صفحه پاپ مزبور به یک سایت متصل می شد که شاید ارزوی تمام انهاییست که اسیر فیلترینگ ایران هستند! و جالب اینکه در هر بار بازشدن پاپ ادرس سایتهای مندرج در ان تغییر می کرد که ادرسهای ان در زیر است.

پاپ اپها از کجا پیدا می شوند؟! ایا بلاگر مطابق با قوانین مصوبه دولت امریکا که محدودیتهای اینترنت برای کاربران ایران را حذف می کند و در کنار ان خدماتی هم برای گردش ازاد اطلاعات می دهد این کار را انجام داده است یا داستان چیز دیگری است؟!

آیا این پاپ اپ برای تمامی وبلاگهای بلاگر باز می شود یا فقط برای انهایی که فارسی زبان هستند یا .....

یا فقط برای انها که در ایران هستند؟

انچه که تا الان محرز شده است این است که همه صفحات بلاگر دارای این پاپ نیستند! مثلا وبلاگ اقای داریوش سجّادی مورد بررسی قرار گرفت و پاسخ منفی بود.

وبلاگ چند وبلاگنویس که می دانستم در ایران هستند مورد بررسی قرار گرفت و پاسخ مثبت بود برای نمونه به وبلاگ نازلی دخت آیدین سر بزنید.

اما سایتهای مورد اشاره پاپ آپها حاوی نرم افزارهای منحصر بفرد ! و جدیدی بودند که وسوسه هر مراجعه کننده را بر می انگیخت ! اما به زبان ساده اصل و نسبش خیلی معلوم نبود!

از چند تا از دوستان خارج از ایران خواستم که با مراجعه به ادرس وبلاگم مورد را بررسی کنند پاسخ منفی بود و اصلا این پاپ آپ باز نمی شد.

در مورد صحت و اعتبار سایتهای مربوطه با یکی از دوستان مشورتی کردم و قرار شد نتیجه بررسی سایت و نرم افزارهای منتشر در سایت را اطلاع دهد که و نتیجه « مورد نرم افزارها نظر این است که نسخه های اصلی انها در سایتهای خودشان معتبر هستند اما این نرم افزارهایی که در سایت های متصل به پاپ آپ قرار داده شده اند با تفاوت در حجم فایل مواجه هستند و در چند مورد بر خلاف نسخه های اصلی کوکی های اضافی ایجاد می کنند ».هنوز هم قطعیتی وجود ندارد که بتوان گفت این سایتها توسط یک شرکت طرف قرار داد گوگل در اختیار ما قرار می گیرد یا اینکه دیگی زیر یک قابلمه وجود دارد. چند تا از دوستان نیز این گمانه را مطرح می کردند که آی اس پی خودت می تواند این پاپ اپها را برایت بفرستد، اما فراموش نکنید ارائه انتی فیلتر در ایران جرم محسوب می شود پس اگر کار آی اس پی باشد باید بیشتر مشکوک شد.

از نظرات تخصصی دوستان اهل فن تشکر کرده و می کنیم در ضمن اگر وبلاگنویسان داخل ایران یا خارج ایران در حین استفاده از اینترنت با این صفحه مواجه می شوند اطلاع دهند تا زودتر از ماجرای پشت پرده این پاپ ها اگاه شویم .....

آدرسها : http://donbaleakhbar.com/

https://tor4iran.net/download.php?type=dload

جنبش فراگیر سبز !

2009-12-14T23:11:00.009+03:30

نخستین دیدار من با داریوش سجادی که حاصلش این گفتگوست در هتل استقلال تهران بود، درهمان دیدار نخست جای طرح مباحثی را که در این گفتگو فرصت پرداختن به ان مهیا نشد خالی می دیدم . بدلیل اقامت کوتاه وی در ایران و البته مشغله های ناشی از بستری بودن مادر وی در بیمارستان فرصت دیگری برای طرح انها دست نداد. دیدار بعدی در مجلس ترحیم مادر وی بود که فردای ان روز عازم امریکا بود.

فوت مادر را به ایشان تسلیت عرض می کنم.

گفتگوی پیشرو با دو موضوع مسائل خارجی و داخلی است. مسائل خارجی با محوریت موضوع هسته ای و چشم انداز روابط ایران و آمریکا و موضوع داخلی پیرامون وقایع بعد از انتخابات و جنبش سبز است. تذکار این نکته را لازم می دانم نظرات مشارالیه پیرامون جنبش سبز و انتقادات وی به جنبش سبز چه در رهبری و چه در بدنه خالی از مناقشه نبوده و جای نقد و بررسی بیشتری دارد. بدلیل محدود بودن زمان مصاحبه و مشغله های طرف مقابل در برخی جاها از مباحثه گذر شد تا به موضوع اصلی پرداخته شود. به عنوان نمونه از بیان این نکته گذر کردم که در دوران انقلاب خسرو گلسرخی که مظهر یک انقلابی با عقاید چپ بود در دادگاه نمایشی دوران شاه حسین بن علی را الگوی مبارزاتی خود قرار می داد که راهش در تاریخ هماره جاودان است و اینکه دلیلی ندارد جناب سجادی « یا حسین» گویان ِ جنبش سبز را به فرض بی خدایی قائل به جدایی از جنبش بداند.جنبش در انحصار عقیده و مرام و مسلک خاصی نیست که بخواهیم بنای تفکیک و تقسیم بر آن بنهیم، اصل بنیادین جنبش همان فراگیر بودن آن ولو با هر عقیده و افکاریست.

http://mag.gooya.com/politics/archives/2009/12/097568.php

http://mag.gooya.com/politics/archives/2009/12/097567.php

*****************************************

موضوع گفتگو: جنبش سبز و وقایع بعد از انتخابات.

پرسش: چه شباهتهایی بین حرکت اجتماعی موسوم به جنبش سبز با حرکت مردم در دوره انقلاب می بینید؟

پاسخ: بزرگترین شباهت تحقیر است؛ یکی از انگیزه های بسیار جدی در انقلاب 57 تحقیری بود که ملت از طرف حاکمیت احساس می کرد.

پرسش: خس و خاشاک خطاب کردن را می شود همان تحقیر دانست؟

پاسخ: بله، البته خس و خاشاک که یک چیز کوچک بود بخواهیم نخواهیم بدنه خیلی گسترده ای از جامعه بخاطر سیاستهای آمرانه احساس حقارت می کند، من اگر خیر شما را بخواهم ولی به زور شما را مجبور کنم باعث احساس حقارت می شود. طی سی سال گذشته، حکومت به زنها و دخترها فشار می اورد که باید حجاب داشته باشند، البته من شخصا موافق حجاب هستم ولی شیوه اش برای من مهم است. سی سال است حکومت به جوانها اجبار می اورد که پارسا کیشی کنند نماز سر وقت بخوانند و لباس آستین کوتاه نپوشند و....

پرسش: همان چیزی است که در فیلم مارمولک دیدیم؟

پاسخ: بله کاملا . این جنبش سبز قبل از اینکه دنبال تکثر گرایی باشد قبل از اینکه دنبال اندیشه های سیاسی باشد و قبل از اینکه دنبال هر ایسم دیگری باشد از تحقیر عصبانی است حالا دارد شعار سیاسی می دهد.

پرسش: منظور شما بدنه جوان جنبش است؟

پاسخ: بله، اکثریت جنبش جوانها هستند و از آن تحقیر برائت می کنند منتهی صادقانه نمی توانند یا نمی خواهند بگویند.

رهبرانشان هم که فاقد حداقل های پذیرفته شده برای رهبری یک جنبش هستند.

نه آقای موسوی و نه اقای کروبی که من قلباً قبولشان دارم نتوانسته اند در قواره های یک رهبر مقتدر و حزم اندیش ظاهر شوند.

پرسش: در وبلاگ خود پیش از سیزده ابان گفته بودید که « من با اتکای بر ادله و تحلیل معتقدم جنبش موسوم به جنبش سبز تحقیقاً به انتها رسیده تاریخ انقضای آن را هم در راهپیمائی روز قدس می دانم آن چیزی که در حال حاضر بنام جنبش سبز در ایران موجوده اسمی از جنبش است و ماهیتی متفاوت با آنی دارد که بود» دیده شد در سیزده ابان مردم به خیابانها امدند و 16 اذر هم اعلامیه برای تجمع منتشر شده اما زنده بودن جنبش را که نمی شود منکر شد؟

پاسخ: منظور من جنبش سبزی بود که دغدغه صیانت از قانون اساسی، دغدغه بازگشت انقلاب به مسیر درست را داشت . در راهپیمایی روز قدس بود که برای اولین بار آن شعارهای نامتعارف داده شد که نه کروبی نه موسوی نه خاتمی با آنها همدلی نداشتند. این شعارها وقتی امد جنبش سبز از نظر من تمام شد. حالا یک جنبش دیگر است. جنبش معترض علیه نظام یا هر اسم دیگری ولی دیگر آن جنبش سبز که دغدغه قانون اساسی را داشت و می گفت می خواهیم بر گردیم به قانون اساسی نیست.

در واقع جنبش سبز در فرآیند کوتاه مدت خود دچار استحاله محتوائی شد و جنبشی که دغدغه انتخابات سالم را داشت توسط اغیارهای جک شد و اکنون تمامیت سی سال گذشته را با فرصتی که معتمدین نظام ناخواسته فراهم کردند توسط کسانی که از ابتدا نیز همدلی با اسلام و نظام و انقلاب نداشتند نمامیت این سی سال را زیر سوال برده و می برند هر چند رهبران جنبش در بیان این کجروی دچار شرم حضور شده اند اما واقعیت آن است میان رهبری جنبش و بدنه معترض در کف خیابان یک ناهمدلی و ناسازگاری وجود دارد

آقایان موسوی و کروبی فراتر از اسلام و نظام و انقلاب حرفی نمی زنند اما معترضین در دنیا و فضائی دیگر شعارهای ساختار شکنانه و براندازانه می دهند.

پرسش: شاید نظر شما در مورد بدنه جنبش درست باشد اما سران و رهبران جنبش که بر همان شعارهای بازگشت به قانون اساسی پافشاری می کنند!

پاسخ: ما در مقطع انقلاب خیلی واضح و روشن مشخص کرده بودیم که چه نمی خواهیم و زیر علم کی سینه می زنیم شیطنتی که سازمان مجاهدین خلق، چریکهای فدایی خلق و حزب توده کردند آن بود که تا قبل از نماز عید فطر قیطریه که اساساً انقلاب را قبول نداشتند و می گفتند این یک حرکت خرده بورژوایی کمپرادور است که به زودی سرکوب می شود، اما وقتی دیدند آن انقلاب واقعاً جدیست از خانه های تیمی خود بیرون امدند اما شیطنت امیز. پلاکاردهای تبلیغاتی شان را جلوی تظاهرات مردم بالا بردند و تمام تظاهرات را به نام خودشان مصادره کردند، این همان شیطنتی بود که سر تحکیم وحدت هم اتفاق افتاد تحکیم وحدتی که یکی از نهادهای انقلاب بود بعد از دوم خرداد 76 گفتند کمونیستها تریبون ندارند، ملی مذهبی ها تریبون ندارند، از نردبان تحکیم وحدت بالا رفتند ماهیت تحکیم وحدت را از بین بردند و خودشان هم در نهایت به هیچ جا نرسیدند همین اتفاق هم دارد در جنبش سبز می افتد. من همه حرفم در مقاله عروس فرنگی که سال گذشته منتشر کردم این بود که اصلا مشکلی ندارم یکسری از جوانها برای عیاشی آبنمای میدان ونک را لبریز از شراب کنند و تا صبح در آن شنا کنند همچنانکه مشکلی ندارم سکولارها با مسئولیت خودشان مطالبات شان را فریاد بزنند و ایضاً دیگر گروههای مخالف یا منتقد با نظام اما نخود نخود هر کس برود زیر علم خودشان. من علم خودم را دارم و شما نیز علم خودتان را این باعث می شود که مرزها مشخص باشد.

پرسش: ولی یک حرکت اجتماعی مخاطب خودش را با تمایز انتخاب نمی کند هر کسی می تواند همراه بشود شما نگاه کنید سی سال پیش در آستانه تحولات در ایران، اقای خمینی در راس بود مارکسیستها همراه شدن ملی ها امدند مذهبی ها امدند خلاصه از همه جور طیفی شرکت کرد بنابراین نمی شود اینجا استثنا قایل شد که چه کسی بیاید چه کسی نیاید؟

پاسخ: بله، اما مارکسیستها، توده ای ها، چریکهای فدایی خلق امدند کیانوری یکی از طرفدارای سر سخت ولایت فقیه شده بود. مکتوب است و صراحتاً این را چاپ می کردند و همه زیر علم آیت الله خمینی سینه می زدند نمی گفتند زیر علم مارکس و لنین حالا یا شیطنت بود یا کاریزمای خمینی بود این تحت الشعاع قرار داده بود که تمام گروههای چپ و راست بپیوندند.

پرسش: مقصود من هم همین است که این اتحاد از همه چیز مهمتر است بخاطر همین می گویم چرا باید تمایز قایل بشویم که چه کسی باید به جنبش بپیوندد و چه کسی نپیوندد؟

پاسخ: من نمی گویم که چه کسی باید بیاید چه کسی نباید بیاید، اشاره من به این تضاد است. بگذارید کمی عقب برگردیم. من اعتقاد دارم جنبش اول از همه چوب دروغ را می خورد من یک سلسله مطالبی را مطرح می کنم و بعد هم سوال می کنم. 22 خرداد یک انتخاباتی برگزار شد که صرفنظر از تقلب بودن یا نبودن در 23 خرداد با توجه به نتیجه اعلام شده در تهران یکسری در گیری و جنگ و گریز در مناطق مختلف شهر تهران ایجاد شد. در 24 خرداد آقای احمدی نژاد در میدان ولی عصر سخنرانی کرد....

پرسش: همان سخنرانی خس و خاشاک؟

پاسخ: خس و خاشاک نگفتند؛ همین جا می خواهم بگویم این اولین دروغ جنبش بود. عین جمله اقای احمدی نژاد این بود: « پیروز انتخابات 40 میلیون شهروندی بودند که در انتخابات شرکت کردند حال یکسری خس و خاشاک این گوشه ها سرو صدا می کنند را نباید خیلی توجه کرد» جنبش سبز بی معرفتانه فردا در امد گفت «آن خس و خاشاک تویی پست تر از خاک تویی» این اولین دروغ جنبش.

من طرفدار اقای احمدی نژاد نیستم ولی دروغ را منتسب نمی کنم وقتی ایشان می گوید که 40 میلیون پیروز هستند، یعنی مجموع آرا موسوی و کروبی و رضایی را هم حساب کرده. وقتی ایشان اعتبار می دهد به شهروندی که رای داده که شما پیروز هستید آنجا دیگر شیطنت است که این خس و خاشاک را به طرفدارای موسوی نسبت بدهیم این اولین دروغ که جنجالهای زیادی بدنبال داشت.

25 و 27 خرداد یک تظاهرات میلیونی برگزار شد که احدی هم نمی تواند در میلیونی بودن ان شک کند واقعا میلیونی بود مسالمت امیز بود و بعضاَ حکومت هم حالا از ترس یا مدنیت با آن برخورد نکرد. 29 خرداد رهبری که با توجه به قانون اساسی بالاترین مقام قانونی کشور است در نماز جمعه گفت که تظاهرات انجام شده ولی شهر مختل شده و با لشکرکشی خیابانی نمی شود مسئله را حل کرد از مسیرهای قانونی دنبال شود و من هم توصیه می کنم پیگیری شود. 30 خرداد ناگهان آن میلیون نفر آب شد! و عددی بین پنج هزار نفر تا سیصد هزار نفر، هر کدام که خودتان مایلید در کف خیابان ها ماندند.... من آنموقع ایران نبودم و دقیق نمی دانم خودتان بسته به انصاف و حقیقت عدد آن را اعلام کنید. سوال اول من این است که چه شد آن اکثریت میلیونی که ناگهان بعد از خطبه های نماز جمعه آقای خامنه ای آب شده و ناپدید شدند؟

پرسش: اگر از من می پرسید باید بگویم که من آن روز در خیابان بودم و مسیرهای بین امام حسین تا انقلاب و به سمت بالا بلوار کشاورز و امیر اباد را پیمودم آن جمعیت اب نشده بود! بلکه بخاطر تعدد نیروهای لباس شخصی و غیر شخصی، گارد، بسیج و غیره بصورت کلونی های پراکنده در امده بود، در بلوار کشاورز و پارک لاله و خیابان امیر اباد و غیره. بر اساس عکس ها هم نمی شود جمعیت را بطور واقعی تخمین زد چون جمعیت کاملا در سطح شهر پراکنده بود.

پاسخ: اما تمام منابع رسمی بین المللی تائید کردند که میلیونی نبوده است. اما شما چه بپذیرید چه نپذیرید میرحسین موسوی درست است که در یک دو قطبی خیر و شر یک شبه آن هم بدون کمترین شناختی از وی در کانون اقبال قشر جوان قرار گرفت. اقبالی که قبل از شناخت از موسوی محصول نفرت کور و تاریخی طبقه شبه مدرن ایران از احمدی نژاد و طبقه اجتماعی وی بود و هست. اما برای نسل من میرحسین نماد دوران طلایی جنگ و انقلاب بود و بخشی از آراء ایشان مربوط به بچه حزب اللهی نظام بود که سالها زیرعلم چپ سینه زدند بنابراین بخشی از آن آرا 14 میلیونی به اینها تعلق داشت من در کمال بی انصافی می گویم عدد این عده یک درصد از 14 میلیون آراء اعلام شده موسوی بود. بنابراین از فردای نماز جمعه آیت الله خامنه ای آب شدن آن حضور میلیونی را می توان به دو دلیل مرتبط کرد.

من همانطور که عرض کردم بی انصافانه می گویم یک درصد از آراء موسوی بدلیل دلبستگی به نظام بعد از تحلیل نهایی بخاطر صحبت های اقای خامنه ای به عنوان بالاترین مرجع قانونی کشور بین موسوی و ولایت فقیه، ولایت فقیه را پذیرفتند و از صرافت اعتراض خیابانی افتادند و ادامه ندادند. اما بلافاصله باید نتیجه گرفت که عده ای زیادی نیز از برخورد حکومت ترسیدند و از حضور در خیابانها انصراف دادند. حالا سوال اینجاست اگر ترس عامل آب شدن آن حضور میلیونی بود چرا این 99 درصد شعار یا حسین میر حسین می دهند؟ کسی که شعار یا حسین می دهد یعنی با صراحت اعلام می کند الگوی مبارزاتیش حسین بن علی و قیام عاشورا و مبارزه تا مرز شهادت است.

اگر ترسیدند چرا شعار « ما همه مرد جنگیم بجنگ تا بجنگیم » سر می دهید؟

خوب بجنگید چرا پس انگل وار سوار بر تجمعات حکومت می شوید؟

اگر مرد جنگید بدون تقید به دادن یا ندادن مجوز حکومت برای راهپیمائی به خیابان بریزید و حکومت را ساقط کنید!.

اگر اهل جنگید پس چرا مدام مظلومانه از سیستم گله می کنند که به ایشان مجوز راه پیمائی قانونی را نمی دهند؟

کسی که اهل جنگ است که خود را معطل مجوز حکومت نمی کند!!

مگر در شب بیست و یک بهمن 57 که شاپور بختیار اعلام حکومت نظامی کرد آیت الله خمینی و مردم معطل مجوز حکومت برای راه پیمائی شدند و دیدید که در 22 بهمن تمامیت رژیم را به چالش کشیدند و حکومت را سرنگون کردند

از طرف دیگر مدام شعار می دهند «احمدی نژاد دروغگو 65 درصدت کو»

من همین سوال را از جنبش سبز می کنم «24 میلیون شما کو؟»

مگر نمی گفتید « اگر تقلب بشه ایران قیامت می شه؟» پس چرا ایران قیامت نشد و اوج اعتراضات صرفاً محدود به تهران و آن هم در بدنه مرکزی و شمالی شهر تهران ماند؟

پرسش: من با شما موافق نیستم که الزاماً همه نود و نه درصد با تکیه بر آرمانهای قیام عاشورا شعار «یا حسین میر حسین» می دهند.

پاسخ: خوب پس این هم یک دروغ دیگر جنبش.

پرسش: وقتی سیستم اینقدر بسته است، جمع برای رسیدن به هدفش شعار در خور شرایط انتخاب می کند، حکومت اجازه بدهد گروههای سکولار و گروههای لیبرال یا اصلا هر گروهی با شعار خودش بیاید وسط آنوقت این مسئله قابل بحث است که البته این هم ناشی از بسته بودن سیستم است اما فعلا تقاضای این نود و نه درصد همان انتخابات و رایی است که از آنها مفقود شده ولو با همان شعار «یا حسین میر حسین». یک حرکت اجتماعی کلان به یک چنین شعارها و نمادهایی که همه را زیر یک پرچم جمع کند نیاز دارد من فکر نمی کنم زمان انقلاب 57 یک همچین تفکیکی مشهود بود؛ درست است؟

پاسخ: بله زمان انقلاب غلو بود دروغ بود همه اینها بود این تناقضات هم بود، من همین بحث را جای دیگری هم داشتم حدوداً هشت سال پیش در لس انجلس با یکی از سلطنت طلبها بحث می کردم که خوشبختانه قصد ارشاد مرا نیز داشت !! ایشان می گفتند« یادتان هست اوایل انقلاب مردم می گفتند عکس امام در ماه بود می دانی داستان چه بود؟»

«می گفت سفیر انگلستان در آن مقطع خودشان به من گفت: 4 نفر از کارمندان سفارت انگلستان را احضار کردم و گفتم بروید در 4 نقطه شهر بر پشت بام بایستید و آسمان را نگاه کنید هر کس گفت چیکار می کنید؟ بگویید عکس امام تو ماه است. همین کار را کردند مردم احمق بودند و عکس امام رفت تو ماه.»

به ایشان گفتم من از شما یک سوال دارم. اقای عمادالدین باقی با سعید حجاریان یک مصاحبه کرد و پرسید محافظه کارا می گویند در دوم خرداد 76 شما جنگ روانی کردید انتخابات را بردید، سعید حجاریان جواب داد راست گفتند. اما من جوابم به محافظه کارا این بود که خوب شما هم جنگ روانی می کردید گفتند: که ماهم می خواستیم بکنیم اما کسی باور نمی کرد. یعنی شیدایی و تنفر در خلا نمی جوشد زمینه و بستر اجتماعی لازم است. می خواستم بگویم که اگر به همین سادگی که 4 نفر در شهر بگویند که عکس امام در ماه بوده یک ملت عکس امام را در ماه دیدند، فرداش اعلی حضرت هم می توانست 400 نفر بفرستد در سطح شهر تا مدعی شوند عکس اعلی حضرت در خورشید است . قضیه حل می شد.

پس اگر ما در انقلاب دروغ گفتیم و گرفت ، زمینه اجتماعیش مهیا بود دروغهای شما نگرفت؟ اقای عطا الله مهاجرانی در بی بی سی می فرمایند که من گله دارم از علمای شیعه که همواره حافظ مردم بودند در برابر ظلم اما اکنون جز ایت الله صانعی و ایت الله منتظری علما دیگری نداریم که حمایت کند از جنبش سبز. بنده از این فرصت شما استفاده می کنم از ایشان می پرسم ایا علما شیعه اینقدر گیج هستند؟

پرسش: چطور؟

پاسخ: این را در بی بی سی هم گفتم وقتی میرزای شیرازی با یک فتوای یک خطی توانست ارکان حکومت ناصر الدین شاه را با فتوای حرمت توتون و تنباکو بلرزه در آورد و قرار داد رژی را در کمتر از یک هفته کن لم یکن کند؛ اما اکنون چه اتفاقی افتاده که ایت الله منتظری فتوای تفصیلی جائریت اقای خامنه ای را صادر می کند اما اب از اب تکون نمی خورد؟ چونکه آن بدنه ی معترض که در کف خیابانهای تهرانند اهل فتوا نیستد که خود را معطل فتوا کرده باشد تا تکلیف خود را با حکومت روشن کند، اینها نه وجوهات داده اند نه نمازخوانده اند بنابراین روحانیت شیعه مگر دیوانه است که نفوذ کلامی که در اقشار مذهبی دارد را بپای کسی هزینه کند که هنوز به قدرت نرسیده می گوید:« استقلال ازادی جمهوری ایرانی» و از الان زیر اب اسلام را زده؟

اقای حنیف مزروعی در بی بی سی امدند گفتند که کشف جنازه کردند و 40 نفر کشته شده توسط حکومت را مزید بر قبلی ها کشف کردند.

سوال من این است که اولاً حکومتی که با کمال صراحت اعلام کرده سی نفر را کشته حالا 40 تا بالاتر خیلی براش مسئله است که نخواهد اعلام کند 70 نفر را کشته است؟

پرسش: به نظر شما بین 20 تا 100 تا هیچ فرقی وجود ندارد؟

پاسخ: این را می خواهم بگویم که چهل تا بالا پایین براش فرقی ندارد. اما از کی تا حالا حکومتی جبار و فاشیستی که ادم می کشد اینقدر مبادی اداب شده که 40 نفر را می کشد و مخفیانه می برد بهشت زهرا غسل میت می دهد، نماز هم براش می خواند، بعد هم یکی یکی خاک میکند. خوب مثل خاوران یک قبر درست می کردند همه را می ریختند توش.

پرسش: فکر نمی کنید این زمان با آن زمان فرق دارد؟ شما شرایط بیست تا سی سال پیش را با الان یکی می دانید؟ این همه نهادهای حقوق بشری و سازمانهای غیر دولتی که در این زمینه فعال هستند هر روز گزارش می دهند را با شرایط ان موقع یکی می دانید؟

پاسخ: اگر شرایط متفاوت است که اونموقع کشتند الان هم کشتند. مهم کشتن است . حالا سر دفنش مشکل دارند؟

پرسش: مهم اعتراف کردن به کشتن و تعداد این کشته ها است !

پاسخ: یک نکته دیگر هم هست که از آرش حجازی شاهد قتل ندا اقا سلطان می پرسم

یا ایشان و یا هر کس دیگری که می خواهد جواب بدهد. ایشان 48 ساعت بعد از حادثه با ویزای آماده در جیب!!! سر از بی بی سی در آوردند و گفتند ما قاتل ندا را گرفتیم کارتش را در اوردیم و بسیجی بود و... بنده سوالم این است اقای ارش و کلیه کسانی که خبر را شنیدید. شما می گویید جنبش سبز یک جنبش نایس ِ ملاطفت طلب است بعد هم توانستید یک بسیجی ادم کش را که یک نفر را در مقابل چشم همه کشته خلع سلاح کنید و کارت شناسائی اش را هم در اورده اید ایشان هم تمام مدت مثل ماست وایساده و شما را نگاه کرده!؟؛ از کی تا حالا جنبش سبز اینقدر دلاور شده که یک قاتل مسلح را خلع سلاح کند بعد هم ولش کند؟ آیا روی پیشانی بنده و امثال بنده نوشته شده ابله!!!

من تقریباً مطمئنم قتل ندا آقا سلطان دسیسه ای حساب شده توسط کشورهائی بود که یکی از نگرانی هایشان تلطیف مناسبات بین ایران و آمریکا بوده و هست گذشته از آنکه تجربه تاریخی موید شیطنت انگلستان در چنین مواردی است

مگر در فردای بازشدن پای کمپانی استاندارد اویل آمریکا در بازار انحصاری نفت ایران که تا قبل از این در قبضه انگلستان بود ناگهان مواجه با آشوب سقاخانه آشیخ هادی نشدیم که نتیجه آن بعد از قتل مشکوک سفیر وقت آمریکا در سقا خانه آشیخ هادی منجر به انصراف کمپانی استاندارد اویل از سرمایه گذاری در ایران شد

پس تاریخ را برای چه می خوانیم

آیا تصادفی بود که کنسول وقت انگلستان ناگهان علاقه مند می شود سفیر آمریکا را که نماینده نشریه نشنال جئوگرافی نیز بود تشویق به حضور در سقا خانه و گرفتن عکس برای نشریه مزبور کند و سفیر بیچاره نیز بی خبر از همه جا وقتی دوربینش را در محل مستقر کرد خود را مواجه با چند نفر مشکوک می بیند که از حاشیه تجمع مردم فریاد ِ «بکشید این اجنبی نجس را» می شنود و نهایتاً توسط مردم مذهبی به خشم آمده کشته می شود.

همین مسئله در کشته شدن ندا آقاسلطان جای تامل دارد که درست فردای آنکه آیت الله خامنه ای در نماز جمعه خبر از آن داد که اوباما طی پیامی محرمانه خواستار بهبود مناسبات بین ایران و آمریکا شده ناگهان ندا آقا سلطان در تهران به آن شکل و با حضور فیلمبرداری حرفه ای کشته می شود و تصادفاً!!! 4 شبکه بی بی سی و سی ان ان و العربیه و فاکس نیوز بنمایندگی از دول انگلستان و عربستان و اسرائیل که جملگی از مخالفان جدی بهبود مناسبات بین ایران و آمریکا هستند افکار بین الملل را بمدت یک هفته در معرض بمباران تصویری کشته شدن ندا آقا سلطان قرار می دهند تا نهایتاً توانستند اوباما را بعد از یک هفته بمباران خبری مجبور به ایراد سخنرانی انتقادی از موضع نقض حقوق بشر علیه ایران کند که متقابلاً آیت الله خامنه ای نیز مجبور به دادن پاسخ تند و مناسب به وی شود و داستان همیشگی تیرگی و فریز ماندن مناسبات دو کشور بر همان پاشنه همیشگی بچرخد. بگذریم که در همان مقطع نیز بنده به سهم خود طی مقاله تغار شکسته تهران در حد بضاعت خود این قتل مشکوک را مورد ارزیابی قرار دادم

دروغ دیگر ادعای راهپیمائی میلیونی روز قدس در تهران بود

آقایان یا معنای میلیون را نمی دانند یا تصور می کنند دیگران از فهم میلیون عاجزند

راه پیمائی میلیونی یعنی راه پیمائی 25 خرداد که احدی در میلیونی بودن آن شک نکرد. حال آقایان با مصادره کردن جمعیتی که به نیت روز قدس آمده اند بنام خود مدعی شدند میلیون ها نفر از سبزها در روز قدس در تهران راه پیمائی کردند و شعار «نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران» سر دادند

من مایلم بدانم این چگونه تظاهرات میلیونی بود که چهار تا بسیجی توانستند رهبران جنبش سبز را با اعتراض های خود از صحنه خارج کنند

اگر تظاهرات میلیونی بود که آن میلیون ها نفر باید مانند روز 25 خرداد آقایان موسوی و خاتمی را همچون نگینی در حلقه محاصره میلیونی خود می گرفتند تا احدی نتواند معترض ایشان شود چه رسد به آنکه ایشان را از صحنه نیز فراری دهند

جنبش سبز می تواند با آرزوهایش لذت ببرد اما قطعاً نمی تواند با آرزوها و توهمات و تخیلاتش واقعیت را گریم کند

افتضاح یا دروغ بعدی شعارهای محیرالعقولی بود که عمدتاً توسط یک سینماچی خارج از کشور که یک شبه دچار توهم «خود برژنسکی بینی» شده بود و یک ناسازگارا با واقعیت ها در صدای آمریکا بود که متاسفانه در داخل نیز آن شعارها بدون کمترین تاملی فضا گرفت بدون آنکه توجه شود تاریخ این کشور در حال ثبت شدن است و تلخ یا شیرین ترهات آقایان مدعی روشنفکری و سکولار در حال ثبت در حافظه تاریخی است

از جمله شعار « مجتبی بمیری رهبری رو نبینی» یا «کودتای روسی»

این توهین به شعور مخاطب است

جنبش سبز مجتبی را از کدام کیسه پیدا کرد؟ آیا با بیان هر ترهاتی آن هم بدون کمترین سند و مدرکی آقایان مجازند برای تحریک عواطف عمومی و القای مناسبات سلطنتی در جمهوری اسلامی هر خزعبلی را بدون نیاز به مدرک در جامعه پخش کنند؟

کودتای روسی نیز از جمله همین ترهات بود و آقایان بدون کمترین اعتنا به شعور جامعه و اینکه چنین ادعاهائی بنام ایشان در تاریخ ثبت می شود بخشی از تاریخ ایران را به کمدی توام با تراژدی آلوده کردند

پرسش: آیا خشونت گریزی و خواسته های مدنی جنبش را می توان نتیجه گفتمان باز سیاسی اجتماعی هشت ساله دوران محمد خاتمی دانست که در حال حاضر به ثمر نشسته است؟

پاسخ: قطعاً می شود اما بحث این است که آیا واقعاً خشونت گریز هستند؟ جوانی که اتوبوس آتش می زند بعد هم از این صحنه عکس یادگاری می گیرد آیا این خشونت گریزیست؟

پرسش: خوب این رفلکس ناشی از اعمال خشونت نیروهای سرکوبگر است که وقتی با باتوم حمله می کنند به مردم آنها هم به ناچار عکس العمل نشان می دهند.

پاسخ: ببینید شما می گویید این جنبش خشونت گریز و مسالمت آمیز است؛ مسالمت امیز یعنی حرکت گاندیستی که وقتی نیروهای انگلیسی تو سرش می زند هیچ عکس العملی از خود نشان نمی دهد، یا زنگی زنگی یا رومی رومی.اگر قرار است مسالمت امیز باشد یعنی هیچ ری اکشنی نباید نشان بدهند؛ نمی شود هم سطل اشغال اتش بزنند هم اتوبوس اتش بزنند هم بسیجی کتک بزنند و بسیجی خلع سلاح کنند!!! یا هر چی....

پرسش: شما که فرمودید این خیلی عجیب است که بشود یک بسیجی مسلح را خلع سلاح کرد؟

پاسخ: فیلمش را خودشان منتشر کردند که قاتل آقا سلطان را گرفتیم خلع سلاح کردیم لختش کردیم و... این تناقضات اینجاست که اگر برخورد کاملا خشنی هم از طرف نیروهای سرکوبگر بروز کند نباید ری اکشنی بروز کند .

دوم این چه جنبش مسالمت امیزیست که در 25 خرداد که با ان تظاهرات مسالمت امیز در میدان ازادی تمام شد، حتما دیدید که چند نفر در حاشیه در آن پایگاه بسیج کشته شدند. آیا بسیج امد در جامعه و مردم را در خیابان به گلوله بست یا برخی از تظاهرات کنندگان بودند که به پایگاه بسیج حمله کردند؟

فیلمی که در روی اینترنت از این واقعه قرار دادید بوضوح نشان میده که بسیجیها بالای پایگاه سنگر گرفته دارند تیر می زنند پس جنبش به یک مقر نظامی حمله کرده و حمله به مقر نظامی در تمام دنیا حکم تیر دارد، در قیام سیاه پوستها در لس انجس 68 نفر بخاطر حمله به مقر پلیس توسط پلیس درآن واحد کشته شدند هیچ احدی هم نتوانست معترض آن باشد یکی از عوامل خشونت آمیز همین حمله به پایگاه بسیج بود.

پرسش: در واقع شما خشونت گریزی جنبش را خیلی قابل اتکا و اعتبار نمی دانید؟

پاسخ: نه چندان غلیظ . البته چرا یک بخشهایی مثل راهپیمایی 25 خرداد مسالمت امیز بود ولی تهش خراب شد با ان حمله ای که به پایگاه مقداد شد فیلمش هم روی اینترنت است بچه های بسیجی بالای پایگاه سنگر گرفتند، پس معلومه سبزها حمله کردن به پایگاه بعد هم می گویند ما خشونت گریزیم.

پرسش: آیا این را میشه ناشی از تکامل جامعه دانست و اینکه سطح آگاهی عمومی مردم بالا رفته و آگاهتر به مسائل نگاه می کنند؟

پاسخ: بگذارید تعارف را بذاریم کنار من این بحث را با اقای ابطحی یکسال پیش داشتم. آقای ابطحی یکبار در سایتش نوشت که جوان امروز با جوان گذشته فرق دارد فرهیخته است با سواد و با مطالعه و با شعور و....

در جواب ایشان نوشتم که با سوادی شاخص دارد وقتی امارها می گویند که ضریب مطالعه در ایران هشت دقیقه در سال است پس کجاست این وفور انتلکتوالیسم و فرهیختگی؟

وقتی انتشار کتاب آن هم توسط معتبرترین ناشرین در ایران تیراژی 1200 رقمی آن هم در کشوری با 70 میلیون نفر می باشد آن هم تیراژ چاپ و نه فروش جائی برای بالیدن به جماعت اهل فهم و تطور و مطالعه می ماند؟

نباید همدیگر را گول زد اینترنتی که گوگل اعلام کرده بالاترین کاربرای اینترنتی از ایران برای سکس و پورنو در آن جستجو می کنند، من ضریب مطالعه را باور کنم یا داستان گوگل را؟

بنده شش سال پیش در مقاله «از عسگر گاریچی تا سعید عسگر» گفتم که دغدغه نظارت استصوابی برای من و امثال من است. جوانی که در بدنه خیابان داد می زند نظارت استصوابی مشکلش نیست بلکه ترجیح می دهد با دوست دخترش در یک کافی شاپ کاپوچینو بخورد و بر سر کتابهای میلان کوندرا گپ بزند.

بخاطر دارم آقای عمادالدین باقی در فردای انتشار آن مقاله به من ایمیل زد و گفت که کاشکی کتاب میلان کوندرا می خواندند . جملگی در ... قرار دارند. چرا خودمان را گول بزنیم بنده از امریکا امده ام. جوان امریکایی به وفور هر نوع شادی در خدمتش هست و چون اقتضائاتش ایجاب می کند و محیط هم براش مهیاست در سیاست خرفت ترین است چون سیاست مال جوان نیست سیاست برای من و امثال من است که به میانسالی می رسند این حرفا را می زنیم. جوان به قول ویکتور هوگو از دل مبارزات انقلابی اش کوزت رویائی خود را دنبال می کند حتما دیدید که در فیلم بینوایان چقدر هم قشنگ ترسیم شده که همان ماریوسی که در خیابان مبارزه علیه اشرافیت می کرد در انتها در یک کاخ اشرافی به همراه کوزتش نشسته بود.

پرسش: اینجوری که می فرمایید می شود اکثر شخصیت های سیاسی که از دوران جوانی وارد حوزه سیاست شده اند را با همین ملاک و معیار خودتان سنجید؟

پاسخ: نه اصلاً !

پرسش: خوب پس چه فرقی باید قایل شد؟

پاسخ: من در مقاله «از مجید سوزوکی تا اکبر گنجی» نوشتم که طیفی از جامعه که در انقلاب 57 فعال بودند مثل اکبر گنجی در نتیجه کمپلسکهای سکسی شون بوده، اما تمامیت انقلاب این نبود و رهبری انقلاب به عهده یک لیدر مذهبی بود با دغدغه هایی که حالا درست یا غلط مطرح کرده بود، ولی نمی شود منکر شد بخشی از بدنه انقلاب بخاطر همان سرخوردگیها و کمپلکسها که اقتضا سنی شان بود در صحنه انقلاب حضور داشتند کما اینکه الان هم می گویم سیاستهای امرانه ای حکومت طی سی سال گذشته که می خواهد پارسا کیشی را به جوانها حقنه کند باعث شده که جوان پرخاشگری کند و سیاسی بشود.

پرسش: پس باید اینجوری نتیجه گیری کرد که هر جریان اجتماعی سیاسی هر دو بدنه را در خود دارد چه ان جوانهایی که سرخورده هستند و چه جوانهایی که با آرمانخواهی و ایده الها و دغدغه های فکری وارد صحنه می شوند؟

پاسخ: بله کاملا درسته.

پرسش: مظفرالدین شاه فرمان مشروطه را زیر فشار مشروطه خواهان امضا کرد فکر می کنید این جنبش اگر حرکتش ادامه پیدا کند ولو با هر شعاری، رهبری نظام در برابر خواستهای سران جنبش عقب نشینی خواهد کرد؟

پاسخ: نه این عقب نشینی انجام نخواهد شد مظفرالدین شاه مرعوب اتحاد و همدلی علما و روشنفکران و تجار شد این اتحاد الان در جنبش نیست.

پرسش: فکر نمی کنید الان اتحاد هست ولی هر کس شعارهای خودش را می دهد؟

پاسخ: نه الان اتحاد یکدست نیست در مشروطه تقریبا همه علمای نجف و قم در مشروطه بودند و روشنفکرا هم بودند تجار و اصناف هم بودند شما الان کدام هماهنگی در جنبش سبز می بینید؟

اکثریت علما از قم و شیراز و نجف ساکت هستند ایت الله سیستانی هم حرفی نزده. جز ایت الله صانعی و ایت الله منتظری. پس این قابل مقایسه با مشروطه نیست.

پرسش: آیا می شود پذیرفت که این جنبش دو نتیجه همراه خود داشت، اول اینکه ترس مردم از حکومت ریخت، برخلاف ان چیزی که در 18 تیر 87 رخ داد دوم اینکه اعتماد مردم به حکومت در مورد انتخابات سلب شد؟

پاسخ: با اندکی تسامح اری.

پرسش: این تسامح چیست؟

پاسخ: یکی از مشکلاتی که من با جنبش دارم این است که بدون کمترین تواضع هر جا حرف می زند می گوید مردم!

پرسش: البته حکومت هم لفظ مردم را به سود خودش بکار می برد!

پاسخ: حکومت هم اشتباه میکند! چرا نمی خواهید بپذیرید اگر از اقای احمدی نژاد متنفر باشیم بالاخره ایشان هم پایگاه توده ای در بین مردم دارد.

پرسش: البته چقدرش مهم است!!

پاسخ: چرا جنبش وقتی مطالبات خودشون را مطرح می کنند می گویند ما مردم ایران این را می خواهیم یا انرا نمی خواهیم، یکمی هم تواضع لازم است که بگویند ما سبزها این را می خواهیم یا نمی خواهیم اگر این مسئله حل بشود من با بخش دومش مشکلی ندارم. مخاطبش محدود بشود.

پرسش: فکر می کنید در انتخابات بعدی با این وضعیت که سران مخالف همچنان ناراضی هستند اقبالی به انتخابات نخواهد بود؟

پاسخ: با این افتضاحی که اقایان اصلاح طلب زدند متاسفانه اصلاح طلبها در هیچ انتخاباتی امکان بازی نخواهند داشت.

پرسش: مقصودم حضور مردم است.

پاسخ: صدرصد افت کرده و جلب کردن اعتماد مردم هزینه زیادی دارد من اقایان و خانم هایی را می شناسم که با خلوص نیت به اقای احمدی نژاد رای دادند اما بعد از کشته شدن اقا سلطان و وقایع بعدی زده شده اند و آن اتفاقات اثرات منفی خودش را گذاشت.

موضوع گفتگو : مسئله هسته ای و چشم انداز روابط ایران و آمریکا

پرسش: پیشنهاد مبادله تدریجی سوخت از طرف ایران به آژانس ارائه شده و مورد توافق کشورهای غربی طرف مذاکره قرار گرفته؛ آیا این یک تناقض یا عقب نشینی در پیشبرد برنامه هسته ای ایران نیست؟ بخصوص اینکه آقای احمدی نژاد چندی پیش بحث در مورد پرونده هسته ای را منتفی دانسته بود و اینکه تا الان بخاطر نپذیرفتن تعلیق 3 قطعنامه تحریمی علیه ایران صادر شده. یک حساب دو دو تا چهار تا ساده می گوید که ما می توانستیم تعلیق را بپذیریم و سه قطعنامه تحریمی دریافت نکنیم تا اینکه هم سه قطعنامه را دریافت کنیم هم سوخت را از کشور خارج کنیم؟

پاسخ: صد در صد تناقض هست من اصلا سیاست های هسته ای اقای احمدی نژاد را تائید نمی کنم کاملا متناقض است.

پرسش: سرمنشا این تناقض در کجاست؟

پاسخ: آقای احمدی نژاد بشدت ادم تکرویی هستند که می خواهد از اقای خامنه ای عبور کند؛ در حوزه سیاست خارجی بشدت مشتاق است به عنوان احمدی نژاد کبیر بنیانگذار مناسبات ایران و امریکا باشد.

پرسش: چرا در دوران دولت خاتمی که درصدد بهبود مناسبات بود و شرایط شاید خیلی هم مساعد بود اما رهبری به انها اجازه نمی داد اما به ایشان اجازه می دهد؟

پاسخ: آیت الله خامنه ای به اصلاح طلبها اعتماد نداشت، خیلی بدیهی بود، زمان سخنرانی خانم البرایت در همان کنفرانس بودم.

پرسش: همان کنفرانس که ایشان عذر خواهی کردند؟

پاسخ: عذر خواهی نکردند ، خیلی ها هم می گویند عذرخواهی کرد، اینطور نبود ایشان فقط ابراز تاسف کرد از قضیه کودتا.

اقای یوسفی مدیر تلویزیون هما در همان کنفرانس اعتراض کرد که اگر شما واقعا حسن نیت دارید در ارسال سیگنال برای بهبود روابط، چرا در دل قانون اساسی تناقض تصریح می کنید؟ منتخبین را از منتصبین تفکیک می کنید و می گویید ما با منتخبین کار می کنیم؟ صراحتا دارید خامنه ای را از بازی می گذارید کنار. ایت الله خامنه ای هم 24 ساعت نشد جواب آلبرایت را داد که اگر قرار است مسائل ایران و امریکا حل بشود باید از کانال من حل بشود و بالاترین مرجع تصمیم گیری سیاست خارجی خصوصا در رابطه ایران و امریکا من هستم. کاری ندارم درست یا غلط ولی سنتاً این تعریف شده که رابطه ایران و امریکا از کانال اقای خامنه ای رد می شود.

پرسش: پس اشکال کار را در این تفکیک مخاطب بین منتخبین و منتصبین در گفته های خانم البرایت بود؟

پاسخ: بله چون این شیطنت است که دارند در صفوف دولتمردان تفرقه می اندازند ایت الله خامنه ای هم جواب ایشان را داد.

ایت الله خامنه ای اگر به اصلاح طلبها میدان نداد بخاطر عدم اعتماد بود و به اقای احمدی نژاد تا انجایی میدان می دهد که احمدی نژاد از وی تبعیت کند و نه اینکه تکروی کند. کما اینکه ایشان مترصد هر نوع تکروی است حتی احمدی نژاد که معتمد ایشان است و در نماز جمعه گفتند که من در سیاست خارجی با نظر ایشان ( احمدی نژاد) موافق هستم ؛ احمدی نژاد نشان داده جاهایی آمادگی دارد که تکروی کند و اقای خامنه ای هم به موقع جلوی ایشان را می گیرد.

پرسش: به فرض به توافق نرسیدن بر سر ارسال سوخت به خارج چه راه حل دیگری در برابر ایران است که قطعنامه دریافت نکند و مواضع خودش را هم حفظ کند یا اصلا راه دیگری وجود دارد ؟

پاسخ: بگذارید یک نکته ای را بگویم حدودا 12 سال پیش از خانم امانپور پرسیدم مشکل امریکا با ایران چیست؟

پاسخ دادند سلاح کشتار جمعی، حمایت از تروریسم و صلح خاورمیانه.

جواب دادم هر سه تاش مشکل اسرائیل است و به امریکا ربطی ندارد. اگر سلاح کشتار جمعی نگرانی امریکاس بخاطر اینکه اسرائیل در منطقه است امریکا در تیر رس ایران نیست. مسئله تروریسم هم مشکل اسرائیل است. مسئله فلسطین هم مسئله اسرائیل است اصلا هیچ کدام این مسائل مشکل امریکا نیست مسئله اصلی امریکا با ایران ورای این مسائل است.

شما چه بپذیرید چه نپذیرید در بهمن 57 یک پیرمرد به نام خمینی با سبقه مذهبی یک انقلاب کرد پایگاه استراتژیک امریکا را پایین کشید به این هم قناعت نکرد یکسال بعد سفارت امریکا اشغال شد و تمام این اتفاقات زمانیست که نظام بین الملل پلورایز است که تعریف شده یا در اردوگاه کاپیتالیست هستید یا سوسیالیست. یک پیرمرد مذهبی در فضایی که سالها کمونیستها می گفتند دین افیون توده هاست و مذهبی ها در تحلیل نهایی در اردوگاه کاپیتالیسم غش می کنند خیلی جلوتر از کمونیستا که خود را در خط اول مبارزه با امپریالیست تعریف کرده بودند از دیوار سفارت بالا رفتند و پرستیژ امریکا را در منطقه شکستند نه تنها به این قناعت نکردند در صدد اپیدمی شدن آنهم هستند.

پرسش: آیا این اپیدمی شدن الان از بین نرفته؟

پاسخ: خیر چطور می شود گفت این اپیدمی شدن از بین رفته الان حزب الله لبنان محصول همان اپیدمی هست

پرسش: حزب الله محصول همان هست اما ایا این روند کند نشده؟

پاسخ: قهرا کند شده است.

امریکا مشکلش با ایران سلاح هسته ای نیست یک کشوری در منطقه پرستیژ و هیمنه امریکا را شکسته و اگر این اپیدمی شود یعنی منافع امریکا در کل جهان بخطر می افتد. یک خاطره دیگر؛

5 یا 6 سال پیش در کنفرانسی در واشنگتن بودم که تام لنتوس سناتور یهودی تبار امریکا در بین صحبتهاش نقل می کرد که زمانیکه گورباچف امریکا امده بود در ملاقات با ریگان در محوطه کاخ سفید قدم می زدند، تصادفاً در خارج از محدوده کاخ تظاهرات ضد امریکایی برپا بود؛ ریگان با اشاره به تظاهرات می گفت که در کشور من انقدر ازادی هست که همین الان تظاهرات ضد امریکایی برپا است. گورباچف هم گفت اتفاقا در کشور من هم همین قدر ازادی هست که روبروی کاخ کرملین مردم جمع شوند و مرگ بر امریکا بگویند.

من بعدا با این سناتور صحبت کردم که درست است که در جلوی کاخ سفید می شود شعار مرگ بر امریکا داد و تصادفاً خیلی هم به شما اعتبار می دهد که از آن فیلم تهیه کنید و به تمام دنیا نشان بدهید که در امریکا چقدر ازادی است اما اگر این شعار مرگ بر امریکا بر سر مرزهای منافع ملی شما داده شود با همه برخورد خواهید کرد و مرزهای منافع ملی شما جلوی کاخ سفید نیست بلکه بر سر چاههای نفت عربستان است آنجاست که با هیچکس شوخی ندارید تا جائی که وقتی حجاج ایرانی همین مرگ بر آمریکا را بجای جلوی کاخ سفید در عربستان سر می دهند دویست تا حاجی ایرانی را در مراسم برائت از مشرکین سالهای 66 به رگبار گلوله توسط حکومت دست نشانده آمریکا می بندند و یک کلمه هم دهان آمریکائی ها در دفاع از حقوق بشر و نقض آن در عربستان باز نشد که عربستان نقض حقوق بشر کرده است وگرنه سلاح کشتار جمعی بهانه ای بیش نیست مهم این است که نظام باید به زانو در اید یا از نوع خوش رقصی قذافی یا بد مستی صدام.

پرسش: این سوال من نبود و سوال اصلی این بود که اگر ایران و غرب بر سر این مسئله به تفاهم نرسند چه راه حل دیگری برای ایران باقی می ماند که کمترین هزینه را داشته باشد ؟

پاسخ: من فکر می کنم ایران دست بالا را دارد بدلیل اینکه امریکا الان در ضعیف ترین موقعیت سیاسی خود است. مسئله افغانستان و عراق مسئله بسیار جدی است. بحران اقتصادی کمر امریکا را شکسته . من از امریکایی امدم که هر روز دویست و پنجاه هزار نفر به جمعیت بیکارها اضافه می شوند.

پرسش: فکر کنم وضع ایران دست کمی از وضع امریکا ندارد.

پاسخ: البته ایران در قد و قواره های امریکا نیست امریکا یک ابر قدرتی است که داعیه دنیا را دارد.

پرسش: البته ایران هم داعیه مقتدرترین کشور مستقل منطقه که دم از صدور انقلاب و اپیدمی شدن تفکر ضد امریکایی در منطقه دارد.

پاسخ: میزان اسیب پذیری ایران به مراتب کمتر از امریکا است البته نمی خواهم بگویم که در ایران اوضاع اقتصادی خوب است اما مسئله این است که دست بالا در این مسئله با ایران است، امریکا در مورد این قضیه جنجال به پا می کند اما اعتباری ندارد.تصادفا ایران هم این قضیه را خوب فهمیده است

پرسش: به فرض برتر بودن موقعیت ایران نتیجه چی هست؟ الان ایران باید به پیشنهاد غرب جواب بدهد کشورهای غربی هم تاکید و تهدید کردند که باید نتیجه را اعلام کنید فکر می کنید ایران در این مسئله تن به توافق می دهد؟

پاسخ: خیر، من تصور نمی کنم ایران قبول کند و همان سیاست کجدار و مریض و خرید زمان را ادامه می دهد

پرسش: در مناقشه هسته ای کره شمالی دیدیم که کره شمالی توافق کرد بخشی از تاسیسات هسته ای خودش را برای اعتماد سازی منهدم کند، برج خنک کننده یکی از راکتورها را بطور نمادین منهدم کرد اما امریکا به تحریمهاش ادامه داد و کره هم از ادامه همکاریها سر باز زد و بعد از آن آزمایش اتمی انجام داد، فکر می کنید فرقی بین ایران و کره شمالی در این مورد وجود دارد که امریکا این بد قولی را بکند؟ یعنی به فرض همکاری ایران طبق پیشنهاد آژانس سوخت را از ایران خارج بکند و امریکا بازهم به تحریمها و اعمال فشار از طریق شورای امنیت ادامه بدهد؟

پاسخ: بزرگترین ویژگی دولت ایالات متحده چه در زمان اوباما چه در زمان بوش و چه در پنجاه سال گذشته بعد از جنگ جهانی دوم بی اعتبار بودنش هست و خیلی راحت گفته هایش را نقض می کند.

پرسش: شما مدت مدیدی در امریکا زندگی کردید افکار عمومی امریکا در مورد مسئله هسته ای ایران چه نظری دارند؟

پاسخ: سوال خوبی است این توهمی است که اکثر ایرانیها از امریکا دارند . اقای خاتمی وقتی رئیس جمهور بود امده بود امریکا منهم انجا بودم ایشان در سخنرانی خودش در هتل پلازا دقیقا این جمله را گفتند « که من کاملاً ایمان دارم در اینده نزدیک ملت امریکا دولت ایالات متحده را بخاطر این سیاه کاری هایش به محاکمه خواهد کشید. » این زمانی بود که امریکا به عراق و افغانستان حمله کرده بود. من یک مقاله نوشتم که فکر کنم در یکی از روزنامه های داخل چاپ شد خلاصه اش این بود که اقای خاتمی خیلی از مسائل نا اگاهید شما در موقعیتی این حرف را می زنید که در امریکایی که من زندگی می کنم بزرگترین دغدغه ملت امریکا در ان مقطع این بود که هفته اینده در مراسم اسکار نیکول کیدمن چه لباسی می پوشد! شما میانگین شعور مردم امریکا را نمی دانید، نه اینکه ملت احمقی هستند که سیستم احمقشون کرده. سیستم اینجا انچنان با رسانه ها ملت را تحمیق کرده که شهروند امریکایی دغدغه اش این است که از سر کار امد، بنشیند جلوی تلویزیون یک لیوان ابجو بگذارد کنارش، کانال عوض کند و پاپ کورن بخورد، اصلا دغدغه های حقوق بشری ندارد.

یک مثال می زنم بزرگترین کردیتی که حتی همین نوام چامسکی دارد بخاطر همان نهضت ضد جنگ ویتنام در امریکا بوده. نهضت ضد جنگ امریکا حرف اصلیش مخالفت با جنگ نبود این بود که نگذارید ما برویم جنگ . نمی گویند با نفس جنگ مشکل داریم چون انموقع سربازی اجباری بود می گفتند هر کاری می خواهید خارج از مرز انجام بدهید ولی با ما کاری نداشته باشید. ملت امریکا اصلا این دغدغه ها را ندارد.

اقای زید ابادی سالها پیش در امد گفت قضیه مذاکره ایران و امریکا را به رفراندوم بگذاریم. هنوز هم اینور اونور شنیده می شود. من گفتم اقای محترم من فضای مملکت را می شناسم احتمالا اگر به رفراندوم گذاشته شود همه موافق خواهند بود آیا تشخیص منافع ملی را به رفراندوم می گذارند؟ فکر می کنید اگر در همین امریکا الان حمله به ایران به رفراندوم گذاشته شود چه اتفاقی می افتد؟ بالای نود درصد موافقت خواهند کرد. تشخیص منافع ملی را که به مردم واگذار نمی کنند باید در محافل کارشناسی بررسی شود.

پرسش: البته من فکر نمی کنم داشتن روابط نفساً مشکلی داشته باشد. چون شوروی سابق هم با امریکا سالها در جنگ سرد و جاسوس گیری و تضاد شدید ایدئولوژیک بود اما روابط دیپلماتیک را هم داشتند فکر نمی کنم مشکل بر سر داشتن روابط دیپلماتیک باشد.

پاسخ: من یکی از پرو پا قرص ترین طرفداران مذاکره و رابطه با امریکا هستم این را قبلا هم نوشتم....

پرسش: پس چه عیبی دارد که مردم در این قضیه نظرشان را داشته باشند و این قضیه از طریق رفراندوم عمومی سنجش شود بعد هم سیاستمداران موافق در کنار مردم قرار بگیرند؟

پاسخ: خیر ببینید برخی مسائل استراتژیک است نمی توانید ببرید در سطح عوام مطرح کنید

پرسش: آمریکا در ایران سفارت داشت عده زیادی هم بعدها اشغال سفارت و کار اشتباهی دانستند

پاسخ: الان محسن میردامادی از داخل زندان حکومت هفته پیش نامه ای نوشته و از اشغال سفارت دفاع کرده بنابراین همه با ان مخالف نیستند از جمله اقای عباس عبدی که در تلویزیون هما به این قضیه اذعان کرده بود. در اشغال سفارت قاطبه ملت ایران حمایت کردند اگر معیار عمل در واقعه است انموقع انجام شد ملت حمایت کردند.

پرسش: همان عوامی که می فرمایید الان نمیشود این مسئله را به رفراندوم براشون گذاشت؟

پاسخ: بله

پرسش: خوب قاطبه ای از اشغال سفارت حمایت می کنند و بعد از سی سال همان قاطبه موافق بازگشایی سفارت هستند خوب این یک تناقض نیست؟ چطور انزمان می شود به آن قاطبه حق داد ولی الان این حق را ندارند؟

پاسخ: اشغال سفارت انجام شد نه اینکه رفراندوم برای اشغال سفارت بگذارند. دانشجو ها و مردم این مسئله را در همه پرسی سوال نکردند. عملی انجام شد اقای خمینی هم حمایت کرد مردم هم به تاسی از ان استقبال کردند.

اگر بخواهم بحث را جمع کنم این است که مشکل امریکا با ایران نه سلاح کشتار جمعی است نه هسته ای نه صلح خاورمیانه نه هیچ یک از این مسائل. بلکه این است که ایران به عنوان یک دولت چموش هیمنه امریکا را شکسته یا باید به زانو در اید یا شکست بخورد.

پرسش: پس در واقع دولت دمکرات اوباما با ان شعارهایی که می دهد را فقط ظاهر سازی می بینید؟

پاسخ: نه این دیگر سیاه و سفید کردن است که هر کسی بیاید هیچ فرقی ندارد قاعدتاً شخصیتها در تاریخ تاثیر گذار هستند ولی بحث سر این است که اوباما چیکار کرده است تا حالا؟ عملا تا این لحظه هیچ کاری نکرده است.

پرسش: البته سکوتی که تا الان داشته و صبری که به خرج داده به عنوان نمونه در مورد قضیه هسته ای تا سپتامبر مهلت داده بود اما الان بازهم صبر کرده .

پاسخ: ایشان با شعار تغییر امده هفته پیش تحریمهای ایران را تمدید کرد این چه تغییری است؟

پرسش: تحریمها از زمان اشغال سفارت شروع شد طبیعی است که وقتی آمریکا از یکسری حقوق بین المللی خود از جمله سفارت محروم بشود همچنان به تحریمهای خودش ادامه بدهد شاید حرف شما را زمانی بشود درست دانست که امریکا در ایران سفارت احداث کند اما همچنان به تحریمها ادامه بدهد!

پاسخ: خوب بله منهم می گویم باید مذاکره کرد اما مذاکره یک پلتفرم دارد هر یک باید مطالباتشان را مطرح کنند و محترمانه حرف بزنند. یکبار اینکارا نکردند. خانم البرایت اونجوری حرف می زند اقای اوباما محترمانه پیغام می دهد از ان طرف شیطنت می کند.

پرسش: در افق روابط ایران و امریکا چه می بینید؟

پاسخ:هیچ اتفاقی نخواهد افتاد اگر بازی دست احمدی نژاد بود و قرار بود پس فردا روابط ترمیم شود همین امروز این اتفاق می افتاد. احمدی نژاد برای ایجاد رابطه خیلی حریص است ولی ایت الله خامنه ای بر خلاف ایشان از گسل بین ایران و امریکا به نحو احسن استفاده کرده برای حفظ و تداوم هیمنه انقلاب اسلامی و رهبری ایران در جهان اسلام.

فتوای سلمان رشدی مثال خوبیست بعد از اینکه آقای خمینی فتوا را صادر کرد روشنفکران داخل و خارج دهن کجی کردند که ابروی ملت رفت؛ من یک سوال کردم که یک سیاستمدار زمین بازی خودش را خودش تعیین می کند، اقای خمینی کی گفته بود که زمین بازی من اروپا و امریکا است که بخواهد در ان زمین یارگیری کند؟ ایشان از همان اول زمین بازی اش را نزد توده های مسلمان محروم گذاشت در قضیه فتوای سلمان رشدی موجی از شیدایی در پاکستان و مراکش غیره راه افتاد اقای خمینی هم انها را می خواست و ایشان اصلا برایش مهم نبود روشنفکر اروپایی خوشش بیاید یا نیاید. اقای خامنه ای هم از گسل بین ایران امریکا به سود همین مناطق مسلمان نشین بهره برداری می کند، اقای احمدی نژاد در چهارچوب دولت به قضیه نگاه می کند که اگر من رابطه را خوب کنم از منافع این رابطه بهره می برم سرمایه گذاری در کشور ایجاد خواهم کرد و اعتبار ان نصیب خودم خواهد شد که این دو فکر است در دو سطح مختلف.

پرسش: فقدان سفارت امریکا در ایران را به سود منافع ملی می دونید یا به ضرر آن؟

پاسخ: من از طرفداران سرسخت ایجاد رابطه بین ایران و امریکا و تاسیس سفارت هستم اما به منظور حفظ، بسط، توسعه، تعمیق و تدوام خصومت بین دو کشور نه بهبود مناسبات.

همان حرفی که در تلویزیون هما هم داشتیم. اگر تلویزیون هما در تهران دفتر داشته باشد گوشت زیر دندان حکومت است و کوچکترین خطایی سر بزند می توانند ما را له کنند. امریکا اگر در تهران سفارت داشته باشد اصلا خصومت نشان بدهد ولی چون تحت ضوابط قانونی است باید جوابگو باشد. اما الان شیطنت می کند هر کاری هم که می کند چون بیرون از کشور است به هیچ کس پاسخگو نیست.

الان رژیم شاه حاکم نیست الحمدلله می گویند مستقل هستیم باج نمی دهیم. اگر سفارت باز بشود هر جا کجروی کردند می شود با آنها برخورد کرد اما اوایل انقلاب مخالف بودم چون ساختار ضعیف بود سفارت امریکا می توانست هزار شیطنت بکند این را هم بدون اغراق می گویم. بچه های سیاسی سپاه تو این سی سال نشان دادند که به مراتب بسیار هوشمندانه عمل کرده اند و خوب توانستند مسئولیتهای سیاسی منطقه را مدیریت و تحلیل و حل کنند . من نمی دانم این حرف چقدر صحت دارد ولی می تواند صحت داشته باشد، خیلی به فکت نزدیک است که حمله امریکا به عراق محصول یکی از حرفه ای ترین و پیچیده ترین عملیات اطلاعاتی امنیتی سپاه پاسداران بود به این معنا که وقتی جورج بوش به بهانه سلاح کشتار جمعی عراق را تهدید می کرد و بعد هم حمله کرد، باز هم نمی گویم صد در صد اما به فکت نزدیک است که برو بچه های سپاه در عراق از تلفنهای نا امن خبر رد می کردند به دروغ که صدام امروز موشکها را از اینجا جابجا کرده برده انجا، از انجا اورده اینجا و چون می دانستند تلفنها شنود می شود امریکا را فریب دادند که به عراق لشکرکشی کند و دشمن سنتی ایران را به بهانه واهی از بین ببرد و دو نیروی قدرتمند خودش را مستهلک کند و ایران هم این وسط بهره اش را برد که الان مجلس اعلا، لقمه شیرین عراق را خورد به نفع ایران و ایران خودش را به قدرت منطقه تبدیل کرد. بنابراین وقتی قابلیتها رفته بالا چه اشکالی دارد که سفارت تاسیس بشود قانونمند هم بالای سرش ایستاد تا دستش باز نباشه برای هر شیطنتی.

با تشکر از تقبل این مصاحبه.

پاسخ: من هم از سعه صدر و تقبل زحمت شما ممنونم گذشته از آنکه همین جا آمادگی خود را جهت پرداختن هر چه بیشتر به مطالب مورد ادعایم را در هر سطحی و با هر مدعی اعلام می کنم و تصور می کنم این بخش از تاریخ ایران جای پرداختن هر چه بیشتر بمنظور ابهام زدائی و شفاف شدن تحولات صورت گرفته در فردای انتخابات اخیر ایران لازم و ضروری است

سهند شمس اسحاقی

26 / آبان/88

تهران

.................

2009-10-26T03:26:00.008+03:30

.................

بی سایگان

2009-10-05T22:39:00.002+03:30

در برابر نعره ی خورشید

تنها قامت افراخته ی هر تجــّسد

در ردای سایه ای

بر پهنه زمین می گسترد

خورشید چون فرو نشیند

پست قامتان

شهامت نمایه ی اندام می یابند

چون در شب همه بی سایه اند.

10 مهر 88

در سوگ سیاوش !

2009-05-20T19:45:00.009+04:30

اکنون کمتر از یک سال از آشنایی می گذرد، روزی عازم مراسم سالگرد فوت شاملوی بزرگ به امام زاده طاهر بودم، خانم اشرافی تماس گرفت که اگر به مراسم می روی و مقدور است از مراسم فیلم بگیری و نسخه ای را برای سیاوش شاملو ببری، البته پیش از آنکه ایشان متذکر بشوند من خود قصد انجامش را داشتم، پذیرفتم عازم شدم.
جوّ پلیسی آنقدر سنگین بود که کسی جرات عکس برداری نداشت چه رسد به فیلمبرداری، چند نفری هم که دوربین بدست وارد شده بودند دوربینهاشان ضبط شده بود و در حال چانه زنی برای باز پس گیری.
راههای منتهی به مزار کنترل می شد و هیچ کس اجازه حضور بر سر خاک نداشت، بهر دوز و کلک و بازی موش و گربه از حصار امنیتی رد شدم و بر سر مزار رسیدم که دیگر در جوار خاک و حضور آیدا « اندک آرامشی در واپسین ساعات روزی پا در گریز».
چند عکسی گرفتم و اینبار با حضور نیروهای امنیتی بر سر مزار همه متفرق شدند سوت پایان مراسم با بازداشت مردم توسط نیروهای انتظامی زده شد.
فردای آنروز خانم اشرافی تماس گرفتند و شماره منزل سیاوش را دادند که به ایشان زنگ بزنم.
گفتگوی اول در پشت تلفن گرم و صمیمی با همان صدای پدر، گویی که شاملوی بزرگ در آنسوی خط بود، قرار را برای همان روز تنظیم کردیم و به خانه اش رفتم،درست ساعت 3 عصر بود!.
خانه سابقش در حوالی میدان مادر بود و« در هر کنار خانه» عکس و تصویر و پوستری از شاملوی بزرگ و اما تجسم دیگری از پدر در چهره و صدای سیاوش؛ با همان چشمها و فرم موهای سفید و فر فری؛ دست دادیم و وارد شدم، بدور میز نشستیم، بحثمان گرم شد، پرسشهایی زیاد بود که هر یک با صبر و شکیبایی پاسخ می داد و در هر پاسخش تحیّر من از آنچه رفته بیشتر می شد.
عکسها را به او دادم و این بار بحثمان به امور بنیاد شاملو باز شد و از برنامه هایی که برای برقراری بنیاد داشت برایم سخن گفت و از بسیاری از ناگفته های آنسوی بنیاد شاملو.
شب شده بود که بنای رفتن داشتم و ایشان اصرار ماندن، نپذیرفتم کاری داشتم و باید بجایی می رفتم و پیش از آن تمایل همکاری با بنیاد را البته به پیشنهاد او پاسخ مثبت داده بودم.
گفت در تماس خواهیم بود و من نیز با کمال میل پذیرفتم و فردا روزی دیگر تماس گرفت که چه خبر؟ اخرین اخبار را برایش از اوضاع مزایده اموال و غیره خواندم و قرار شد به خانه اش بروم.
در دیدار دوم بود که گفت اندکی بیمار است و چه بسا سرطان مثانه اش عود کرده است، اما از سرحالی و نشاط ظاهریش بویی از بیماری نبود.
بهر روی مشغول شدیم بحث همکاری با بنیاد جدی تر شد و از من خواست بهمراه خانم اشرافی بخش رایانه و روابط عمومی بنیاد را در آینده بعهده بگیرم، من نیز با همان ابراز تمایل پیشین پذیرفتم و دیگر دیدار ما در بیمارستان جم بود!
گمان نمی داشتم اوضاع بدین اندازه وخیم شود! برای دیدنش به بیمارستان جم رفتم، گفته بود ساعت سه تا چهار زیر معالجه نیست و می توانم بدیدارش بروم.
از بخش اطلاعات شماره اتاق بستری را پرسیدم و چند دقیقه ای پشت در، در انتظار اجازه دیدار از سوی طبیب معالجش؛ در آنزمان می گفتم خوشبختانه همچنان سر حال است و اثری از سرطان در او نمایان نیست، با همان چشمهای درشت و موهای فرفری به رنگ برفی از گذر عمر و زمان؛ گپ کوتاهی داشتیم مقاله ای درمورد شاملوی بزرگ چاپ شده بود که برایش برده بودم و چند سوالی در مورد آن مقاله پرسیدم و دیدم اینجا جای مناسبی برای بحث نیست، بنا شد با ایشان در تماس باشم تا بعد از مرخصی از بیمارستان که به خانه اش بروم.
در یکی از دیدارها بود که اتفاقی سیروس را هم دیدم و چندین و چند دیدار دیگر...
بعد از برنده شدن در مزایده اموال بود که بدلایل مالی خانه اش در میدان مادر را فروخت و به خانه دیگری در همان نزدیکی نقل مکان کرد و آدرس محل جدید را نیز داد که انجا دیدار اخر من با او بود!
شاید کمتر از سه ماه پیش!
همان روز بود قصد ویرایش نامه ای را داشت که من نیز به مانند سابق در ویرایش آنها به او کمک می کردم و ایشان نیز می پذیرفت در حذف برخی مطالب؛ انتقاد پذیر بود موقعیت شناس و بی رو دربایستی.
به گمانم در میان دیگر فرزندان احمد شاملو او تنها کسی بود که به ارزش و جایگاه واقعی پدر پی برده بود و همت خود را صرف نگهداری و پاس داشت از آنچه از پدر جا مانده بود می کرد و برنامه های بسیاری برای پیشبرد بنیاد داشت.
در دیدار آخر بود، بعد از پایان رسیدن کار ویرایش نامه و با همان زبان شوخی و طنز خاصّ ِ خود رو کرد که جناب شمس:
« اینم سرپرست بنیاد!»
نگاهم از اشاره انگشتانش به عروسک پلنگ صورتی رفت که در بالای قفسه کتابها لم داده بود و با هم بخنده در امدیم!
دو ماهی بود که بیخبر بودم و گاها که با تلفن همراهش تماس می گرفتم خاموش بود تا انکه درست روزی که در فکرش بودم و قصد تماس مجدد با وی داشتم همسرش تماس گرفت و من در خانه استاد خلیلی بودم و گفت سیروس سوالی دارد و گوشی را به سیروس داد، بعد از ان من جویای حالش شدم که همسرش گفت متاسفانه الان خواب است و نمی تواند صحبت کند و بعدا تماس بگیرم برای صحبت با وی؛ انروز تماس گرفتم و توانستم با او صبحت کنم، می خواستم او را ببینم چون حس کرده بودم اوضاع بیماریش جدی شده است، گوشی را همسرش به او داد و با همان صدای گرم اما اینبار دردمند!
در پاسخ به سوالم که جویای احوالش بودم گفت حالم بسیار بد است پسرم ( به من می گفت پسرم)؛ بغضی در من شکست

« سرتاسر وجود مرا گویی چیزی بهم فشرد »

و گفت برای دیدار با همسرم هماهنگ کن چون اوضاع رو براهی نداشت.
بعداً چندین بار برای دیدار با وی تماس گرفتم هر چند می دانستم چه بسا تمایلی به دیدار در شرایط وخیم بیماری ندارد بویژه انکه در دیدار اخر موهای پر پشت نقره ای اش که به پدر می زد بدلیل شیمی درمانی اندکی ریخته بود و البته به سختی می شد فهمید چون خودش گفت موهایش در حال ریزش است و من در پاسخ گفتم شما نیز ژنتیکتان به پدر برده که موهای پر پشتی داشت و خوشبختانه شیمی درمانی هنوز غالب نشده است و اما افسوس و افسوس و افسوس
آه از که سخن میگوییم...
به باور من انتقاد او به پدرش هر آنچه بود ریشه در بدهکاریها و کاستی های معنوی نویسندگان و شاعران این مرز و بوم در مسائل خانواده و امورات زندگی داشت، بدهکاری که نه فقط احمد شاملو که بسیاری از شاعران و نویسندگانی همچون نصرت رحمانی و ... در راه بردوش کشیدن وظایف فرهنگی و معنوی خود به خانواده هایشان تحمیل کردند تا از منظر مناسبات درون خانوادگی انگشت اتهام فرزندان را به سوی پدرانشان نشانه بگیرند و البته سیاوش به باور من فرزندی بود که جایگاه ادبی و هنری پد ر را بخوبی دریافته بود و اگر نمی بود کشتی طوفان زده مستغرق در مصائب و اختلافات و اهمالهای درون خانوادگی بی شک اکنون او یار و یادگاری ارزشمند و به تمام معنا از مقام و جایگاه ادبی شاملو بزرگ، در عرصه فرهنگی می بود.
او بود که اهتمام خود را در راه بنا نهادن بنیادی در خور نام پدر بکار برده بود برغم تمامی انتقاداتی که به وی داشت؛
افسوس که عمر یارای همت عالی او در این راه نبود.
یادش گرامی و تسلیت بر بازماندگانش
سهند شمس اسحاقی
سی ام
اردیبهشت
88
مطلب مرتبط در وبلاگ خانم اشرافی :
http://ahoor1338.persianblog.ir/post/446/

بررسی تحرّکات نظامی روسیه بعد از حمله گرجستان به اوستیای جنوبی

2009-02-10T16:56:00.003+03:30

این مطلب را می توانید در اینجا بخوانید
پس نوشت:
انتخاب رونمایی وب سایتش را تغییر داده است و آرشیو مطالب آن کلاً غیر قابل دسترس شده است مطالب پیشین نیز به همین طریق که می توانید انرا در زیر بخوانید:
*******************

نخستین بار در فروردین ماه سال جاری ولادیمیر پوتین در مقام ریاست جمهوری فدراسیون روسیه، در کنفرانس مطبوعاتی پس از نشست سران روسیه و ناتو در بخارست رمانی در پاسخ به سوالی مبنی بر امکان بازگشت به دوران جنگ سرد آنرا امری ناممکن دانست و اظهار داشت :
« نه، این ممکن نیست. از بازیکنان جهانی، نه اروپا، نه ایالات متحده، نه روسیه، هیچ کس متمایل به بازگشت به گذشته نیست. هیچ ضرورتی برای این وجود ندارد» و در ادامه افزود :
« هیچ چیزی سبب جدا سازی ما نیست. ما باید به یکدیگر گوش داده و به همراه هم مشکلاتی که بوجود می آیند را حل کنیم ».(1)
امّا ظاهراً چهار ماه فرصت کافی بود تا با آغاز درگیری ها در منطقه اوستیای جنوبی که با تجهیز و تعلیم نیروهای نظامی گرجستان توسط نیروهای آمریکا و اسرائیل صورت گرفته بود روسیه خطر را در نزدیکی مرزهای خود حس کند و شائبه آغاز جنگ سرد بار دیگر تقویت شود.
از آن روز تا به کنون شواهد امر حاکی از نیاز نیروهای نظامی روسیه برای آمادگی بیشتر در برابر تهدیدات نظامی از سوی دولت آمریکا و کشورهای حامی آمریکا در همسایگی روسیه است که در نهایت می تواند به نوعی تن دادن بالاجبار روسیه به جنگ سرد مجدد باشد.
کمتر از یکماه از آغاز درگیری در منطقه اوستیای جنوبی، دو فروند بمب افکن استراتژیکی توپولف-160 متعلق به یگان دور پرواز نیروی هوایی روسیه برای انجام تمرینات آمادگی از پایگاه انگلس در استان ساراتوف عازم ونزوئلا شدند (2).
کمتر از یک هفته از بازگشت این بمب افکنهای استراتژیک از ونزوئلا، روسیه گروهی از ناوهای نظامی ناوگان شمالی نیروی دریایی خود را برای شرکت در مانور نظامی با نیروهای دریایی ونزوئلا عازم منطقه می کند که شامل رزمناو اتمی پطر کبیر می شود (3).
در همین زمان وزارت دفاع روسیه اقدام به برگزاری مانور نظامی استراتژیک « ثبات 2008 » می کند که در سطوح مختلف دریایی، هوایی، زمینی و موشکی و... با هدف آمادگی برای « خنثی سازی و انهدام مناقشات مسلحانه، وقوع بلاهای آسمانی و فجایع فنی-انسانی، بازدارندگی استراتژیکی و تامین امنیت دولت متحده روسیه و بلاروس است »(4).
سوای از قدرت نمایی نظامی روسیه در مانور های نامبرده شده اخبار منتشر شده مبنی بر تجهیز و مدرنسازی تسلیحات ارتش روسیه نیز قابل تامل می نماید:
1- ساخت و آزمایش سه هواپیمای نسل پنجم در نیروی هوایی (5)
2- طراحی هلیکوپتر نسل پنجم برای نیروی هوایی (6)
3- آزمایش نسل جدید موشکهای قاره پیمای توپول (7)
4- آغاز ساخت دستگاه پرنده بدون سرنشین ویژه استقرار در سواحل، کشتی ها و قایق ها و در آینده ویژه ناوهای هواپیما بر نیروی دریایی و همین طور آزمون جدیدترین هواپیمای بدون سرنشین برای نشان دادن هدف به مجموعه موشکی اسکندر (,98)
ادعای امریکا مبنی بر بکار گیری فناوری استیلس از سوی روسیه (10)

مقدمه چینی آمریکا از طریق گرجستان

با در نظر گرفتن این نکته که درگیری پیش آمده در منطقه اوستیای جنوبی از دو وضعیت شکست یا پیروزی نیروی مهاجم ِگرجستان خارج نبود و در هر دو وضعیت شکست یا پیروزی، روسیه برای نمایش نیروی نظامی و همچنین تقویت قوای نظامی خود در برابر تهدیدات که تا نزدیکی مرزهایش کشیده شده است چاره ای جز تجدید تسلیحاتی و سرریز کردن منابع مالی خود در بخش نظامی نداشت، بنابراین می توان اقدام گرجستان را مقدمه چینی آمریکا برای تن دادن روسیه به بازی جنگ سرد تلقی نمود بویژه آنکه متعاقب شکست گرجستان از روسیه، ناتو تقویت توان نظامی نیرو های مسلح گرجستان و اوکرائین را در اولویتهای کاری خود قرار دهد. (11)
پیشتر نیز طرح استقرار سپر موشکی آمریکا از پتانسیل خطر برانگیزی برای روسیه بر خوردار بود تا روسیه متقابلاً استقرار احتمالی مجموعه های موشکی اسکندر در استان کالنینگراد در مورد بررسی قرار دهد ( , 1312).

سازمان پیمان امنیت مشارکتی، پیمانی مشابه پیمان ورشو

پیمان امنیت مشارکتی پیمانی است میان روسیه و تعدادی از کشورهای آسیای میانه بهمراه بلاروس و ارمنستان که تلاش دارد از ساختاری دفاعی به ساختاری نظامی - سیاسی تبدیل شود.(14)
پیشتر نیز رئیس جمهور روسیه گفته بود « نیروهای واکنش سریع سازمان پیمان امنیت مشارکتی که قرار است ایجاد شوند از نظر توان نظامی کمتر از ساختارهای مشابه پیمان آتلانتیک شمالی ناتو نیست» .(15)
بهر جهت شواهد اولیه نشان از آغاز جنگی سرد میان دو ابر قدرت جهان یعنی روسیه و آمریکا دارد اینکه این جنگ مانند گذشته دنبال خواهد شد یا کدامیک برنده آن خواهد بود امریست که در انتظار آن باید نشست.

سهند شمس اسحاقی
21/ بهمن / 87
*********************
مآخذ :
1- http://pe.rian.ru/foreign/20080404/103763312.html
2- http://pe.rian.ru/defense_safety/operatsia/20080918/116914078.html
3- http://pe.rian.ru/defense_safety/operatsia/20080922/117014603.html
4- http://pe.rian.ru/defense_safety/20080920/116986626.html
5- http://pe.rian.ru/science/spice/20090121/119731461.html
6- http://pe.rian.ru/science/spice/20081226/119183558.html
7- http://www.aftabnews.ir/vdciz3at1qa3y.html
8- http://pe.rian.ru/articles/analitic/20090131/119903025.html
9- http://pe.rian.ru/defense_safety/operatsia/20090128/119846037.html
10- http://pe.rian.ru/science/spice/20090115/119508721.html
11- http://pe.rian.ru/defense_safety/sotrudnichestvo/20081202/118650708.html
12- http://pe.rian.ru/foreign/20081113/118284239.html
13- http://pe.rian.ru/defense_safety/sotrudnichestvo/20081110/118224162.html
14- http://pe.rian.ru/articles/analitic/20080701/112748280-print.html
15- http://pe.rian.ru/defense_safety/20090204/119982935.html

در مورد حسین درخشان و وضعیت او

2008-12-19T13:12:00.003+03:30

( پیش از متن: برای امضای طومار اینترنتی دفاع از آزادی بیان اینجا کلیک کنید.)

از همهء چراها بر تغییر یک شبه مواضع درخشان می گذرم، از اصلاح طلب بازی ها و محافظه کاری های افراطیش گرفته تا زیر پا گذاردن قوانین کشور و بازگشت ابلهانه اش و خود را به کاریز بازپرسی و باز جویی سپردن.
اما در مورد وضعیت گذشته و آنچه بروی می گذرد باید گفت:

اول آنکه اقدام درخشان در بازگشت به ایران بی آنکه نشان از شجاعت وی در مواجهه با خود کرده های آگاهانه بر زیر پا گذاردن قوانین ایران باشد دست کم نشان از استیصال و هراس وی در غربت غرب بویژه بعد از درگیری و شکایات مهدی خلجی بر سر اتهاماتی که در وبلاگش نسبت به خلجی نسبت داده شده بود می باشد بالاخص که با طرح دعوی خلجی از طریق وکلایش نسبت به درخشان این قضیه بجاهای باریک کشیده شده بود تا آنجا که درخشان از شدت استیصال درخواست وکالت صدقه ای ! از خوانندگان وبلاگش کرده بود. او هم به کله شقی های خود آگاه بود و حاضر نبود از اتهامات وارده به خلجی و حذف انها از وبلاگش دست بکشد و هم توان پرداخت هزینه های گرفتن وکیل در رویارویی با خلجی را نداشت و البته می پنداشت که قسر در رفتن از دستگاه قضایی دولت کانادا یا آمریکا بسی سخت تر از دستگاه قضایی ایران است بنابراین تصور می کرد که با توّ اب نویسی های خود خواسته و منتشر کردن ارتباطات دوستانش با سازمانهای غیر دولتی برائت نامه خود را پیش از ورود به ایران به اطلاع مقامات مربوطه در ایران برساند بلکه سیستم قضای - اطلاعاتی از صرافت گرفتن اقاریر از وی بیفتد یا دست کم در جرمش تخفیف دهد.

دوم از نظر نباید دور داشت که خوش انگاری های درخشان بر بی خطر تلقی کردن باز گشت به ایران چه بسا از دید و برداشت بسیار ساده لوحانه وی از گفته های احمدی نژاد بر« باز بودن درهای کشور برای ایرانیان خارج از ایران» استوار شده بود و بیجا نبود که درخشان در عقب گرد متزوّرانه از مواضع اصلاح طلبی خود، احمدی نژاد رو قبله آمال خود قرار داده بود و از تذکره ها و تقریظات و مدایح بی صله ! برای او در این اواخر فرو گذار نبود غافل از آنکه سیستم اطلاعاتی به هیچ وجه با بچه بازیهایش بازی نمی خورد.

سوم بازگشت او به ایران با چراغ سبزهایی که از طریق چاپ نوشته های وبلاگش در روزنامه کیهان برای وی ارسال می شد فرصتی طلایی برای سیستم حاکم مهیا کرد تا با چشم زخم گرفتن و ناسور کردن وی این هشدار و زنگ خطر را برای روزنامه نگارانی همچون بهنود ها و نبوی ها و نیک آهنگها و معماریان ها و میر ابراهیمی ها و مطلبی ها و قاضی زاده ها و امیری ها و ... دیگرانی که مترّصد باز گشت به کشور هستند به صدا در آورد تا در مخیــّله خود جرات باز گشت به کشور راه ندهند چرا که فقدان آنها در کشور برای نظام بسیار خوشایند است.

بهر جهت همه آنچه که او امروز بدان مبتلاست از بی درایتی ها و نگاه بچه گانه (1) او به دنیای پیرامونش هست امّا، همه اینها مانع نمی شود از وبلاگ نویسان و فعالان و دوستان قدیمی وی نخواهیم تا هر کدام بر آزادی وی از دستگاهی که او را امروز به بند کشیده است دست ِ کم چند خطی به امید ِ اثری ولو نا چیز بنگارند.
سهند شمس اسحاقی
28/آذر/87
************
1 - ( طــُـرفه آنکه با سپری شدن بیش از سه دهه از عمر درخشان، وی با همان نگاه بچگانه!، صدر وبلاگ جدید خود را که پس از ورود به ایران ایجاد کرده است به صفت ِ بچّه نامگذاری کرده است!)

کاموریسم، خطری برای وبلاگ فارسی!!

2008-11-17T16:20:00.005+03:30

نازلی کاموری یکی از سرشناس ترین نویسندگان در فضای سایبر محسوب می شود لیکن شهرتش را پیش از آنکه مرهون تاثیر گذاریش در فضای اینترنت باشد مرهون سبک و نثر مستهجنی است که در تحریر و تقریر یادداشتهایش از آن استفاده می کند، نگاهی مختصر به سیاهه یادداشتهای مشارالیه کفایت می کند تا به صحـّت گفته ها پی برد چرا که به گفته خودش از بین پنج یادداشت منتشر شده در وبلاگش سه تا با همان سبک و سیاق استهجانی تقریر و پابلیش شده است.
فلسفه مارکسیسم به جبر تاریخی معتقد است چرا که در مکتب فلسفی مارکسیسم، انسان بر حسب اینکه به چه طبقه اقتصادی تعلــّق دارد و در کدام دوره تاریخی بسر می برد، دارای عقاید، فرهنگ، ارزش، رفتار و آرمانهای خاص و بعضاً متفاوتی است، از دریچه چنین نگرشی می توان رفتار مشارالیه را منبعث از مختصات تباری و طبقاتی وی دانست که برغم برخورداری از عنصر دانش و فرزانگی همچنان در اسارت آنهاست.
مختصات تباری مشارالیه که در فرهنگ عامه ایرانیان به مزاح، نشان بی تعهدی ها و ولنگاری های اخلاقی در حوزه اخلاق و خانواده است ناظر و صادق بر سیاق نگارش وی محسوب می شود.
علل و عوامل عمدی کاربرد این سبک نگارش توسط وی صرفنظر از نقایص تربیتی – آموزشی! می توان نشات گرفته از مختصات اجتماعی فرهنگی که در آن بسر می برد دانست که وی نمونه بارزی از قربانیان آن محسوب می شود؛ جامعه ای که بر ارزشهای سست و بی پایه گام می نهد شعار اصالت وجود با انگاره های اخلاقیات نسبی در حوزه روابط اجتماعی حاصل اندیشکده هایی است که حاصل آن ضد ارزشگرایی های اخلاقی و تحریص بر کاموری !!! از بارزترین آنهاست.
اما صرفنظر از تاثیر گذاری جامعه بر فرد، استعداد ِ اخلاقی فرد در تعمــّد بر استعمال این ادبیات می تواند مبیّن کاستی ها و عارضه های روانی خفته در ضمیر وی باشد که در پس زمینه روان غمناکی، گاه بصورت پرخاشگری نوشتاری ( سادیسم ) بروز می کند.
اما این عارضه های روحی مستتر براحتی از لابلای نوشته های مشارالیه قابل رد گیری است که نه تنها در مطالب وی بلکه در ادبیات محاوره ای وی بیش از پیش نمایان است که نمونه هایی از آن قابل رویت است اما پیش از ذکر آنها ذکر یک خاطره مرتبط خالی از لطف نیست.
مدتها پیش وقتی برای اولین بار از طریق پیغام رسان گوگل با وی مشغول گپ زدن بودنم و از موضع گلایه از برخی خرده فرهنگهای حاکم در میان خانواده ایران ( که از جمله در بخشی از بستگان دور من نیز شیوع دارد نقل می کردم) که خرّاجی های جشنهای برخی از ایرانیها به مناسبت ازدواج سر به فلک می گذارد و فلان فامیل ما مراسم عقد فرزندش را در فلان سالن هتل با هزینه های بسیار زیاد برگزار کرده است، اما هنوز جمله ام به پایان نرسیده بود که مشارالیه فی الفور جمله نا تمام مرا قطع کرد و از باب آنکه خود آنها هم فامیلهای متموّلی دارند که اکثر جشنهای ازدواجشان را در هتلهای مجلل برگزار می کنند و و و و..... کلی داد سخن داد.
نکته قابل تامل برا من آن بود که ذهنیت وی قاصر از درک عمق مطلب از باب انتقاد من نسبت به چنین فرهنگی بود که ! با تصور فخر فروشی سعی در عقب نماندن در این تفاخر فروشی داشت!!!.

نمونه ای از این عارضه های روانی در قالب عقده های روحی که بعضاً در وبلاگ وی و بعضاً در محاورات مجازی در فرند فید در زیر آورده شده است:

« نازلی کاموری :

خاطراتان هست زمانی که خونريزی ام بند نمی آمد و همه شهر از همين طريق با خبر شده بودند و از بقال تا ژورناليست محترم شهر آقای دکتر تاج دولتی احوالات فرج خون آلود بنده را جويا بودند و دمشان هم گرم به خاطر لطفشان، اما خاطرتان هست؟
....
سينا جان، خاطرت هست يک روز با چه احساسی دست هايت را بالا پايين بردی، ابروهايت را بالا دادی، با يک گوشه لب خنديدی و گفتی: "من نمی فهمم من برا چی بايد عکس فلان جای خون آلود ساقی قهرمان رو ببينم!"...»
(عقده خود نمایی: شامل میل به دیدن و دیده شدن، شناختن و دانستن، تحسین و توجه دیگران را تحریک کردن، در جریان اسرار و رموز قرار گرفتن و… می شود.
چنین عقده ای علاوه بر زمینه های روانی جز هشت عارضه استفاده از اینترنت که منجر به خود افشا گری در فضای سایبر می شود قابلیت صدق دارد.)

« نازلی کاموری:
در تونل های زيرزمينی يک کشور مدرن، در قطاری مدرن، با مردمانی مدرن که جملگی به انسانيت معروف اند، بنده ممکن بود از خونريزی کُ... جان دهم و هيچکس نمی دانست چه کند!»
(فخر فروشی طبقاتی!)

« نازلی کاموری
...
می دونی تو اولين آدم عوضی اين گروهی...هيچکس ديگه تا الان مرض نريخته بود....تبريک می گم تو جزو عناصر عوضی اي هستی که يوتوپی های آنارشيستی رو به گا می دن چون نياز به قانون دارن...ذهنيت شون با قانون به قدری استعمار شده که نبودش باعث می شه که مجنون شن»

(عقده پرخاشگری دهانی و عقده تخریب (complx aggression oral):
رفتارهای دهانی و رفتارهای پرخاشگرانه را به صورت توام شامل می شود از جمله پرخاشگری زبانی مثل ریشخند و طعنه و ...
عقده تخریب: این عقده تمایل به خراب کردن، ضایع ساختن، کثیف کردن، به هدر دادن و از دیدگاه فرهنگی، خراب کردن و عیب جویی کردن و بی اعتبار ساختن دیگران و عقاید است. این عقده می تواند در حد سادیسم (یعنی لذت بردن از رنج دادن دیگران، صدمه زدن و تنبیه کردن) یا خودآزاری (یعنی لذت بردن از آزارخود در پی چیزی که موجب رنج فرد می شود و خوش آمد از درد کشیدن) پیش رود)

« نازلی کاموری
اين يک چُس ناله است. اگر حوصله چُس ناله نداريد، باقی اش را نخوانيد. اما مگر می شود که حوصله چُس ناله نداشته باشيد؟ نصف بيشتر شما ک..ر به دست نشسته ايد تا يک زنی، يک جايی قلم به دست بگيريد، افسرده باشد، با قلم اش گريه کند، از عشق بنويسيد، کمی چاشنی بدن اش را هم قاطی کند، شما شق کنيد، احساساتی شويد، به "زنانگی" اش فکر کنيد، دنبال صدای "زنانه" در ادبيات اش بگرديد، برايش افسرده شويد، او بشود قربانی، شما ناجی، شما جق بزنيد، ولو متفکرانه، و او فوق اش بشود فروغِ شما. عکس هايش را بر ديوار های مغازه هاتان بنمایید، شعر هايش را بر سردر وبلاگ هايتان، و وقتی کسی پرسيد کدام شاعر، با صدايی اندوهگين و پر غم بگويد: "فروغ!"
تف به روی تان! تف به روی من اگر اينجا بنشينم برای شما داستان قربانی شدن ام را در اينجا و آنجا بسرايم که شما شق کنيد!
نصف بيشترتان که اينجا فحش خواهر مادر نثار من و هفت جد و آبادم می کنيد، مشکلتان اين نيست که من سکسی می نويسم، يا اينکه هرزه نگاری می کنم. مشکل تان اين است که با اين نوشته ها شق نمی کنيد. شق درد تان را آورده ايد اينجا نمی دانيد چه خاکی تویِ سرتان بکنيد، فحشش را به من می دهيد!
تف به روی تان! تف به روی من! اگر قرار بود برایِ ک..ر شما بنويسم که ...»
(خودبزرگ بينی)

عقده های ناشی از حق طلبی ها زنان در عین همجنس پنداری ! با مردها از طریق داشتن آلت رجولیّت و فاعلیت و عاملیت جنسی در نوشتار وی مبیّن عقده ای با نام عقده دیان است
عقده دیان (Diane): یا عقده دختری که می خواست پسر باشد: عقده ای که منشا حق طلبی های زنان، طرد زن بودن، مادر بودن، و... است

نکته حایز اهمیت این است که خود شخص نسبت به داشتن عقده ها آگاهی ندارد یعنی نمی داند کدام عقده را دارد مگر در شرایطی از زندگی که از طرف محیط منزوی یا محدود شود.
اما مهمتر از همه اینها الگو شدن و مدل سازی چنین روش و منشی در عالم وبلاگ نویسی است که در بین مخاطبان مشارالیه به همین سیاق در حال تکثیر است! مخاطبان اصلی وی که بلحاظ فکری زنان و دختران میان مایه ای هستند با تقلید از چنین روشی نا خواسته به دام فکری که او با انگاره های آموخته از فرهنگ غرب گسترده است می افتند بی آنکه قدرتی در تحلیل ِ تبلیغ عمدی لاقیدی ها و و لنگاری های رفتاری وی داشته باشند.

**************

توضیح واژگان ک..ر و ک..س به عمد توسط نگارنده نقطه چین شده است! کاربرد کامل آنها در متن منتشر شده در وبلاگ وی قابل رویت است.!

رابطه عشقی ! به بهانهء انتگرال زندگی!

2008-10-25T22:13:00.004+03:30

نوشته این خانم که بیان ریاضیاتی زندگی بود خیلی به نظر من جالب آمد و منو یاد سه چهار سال پیش انداخت که به همین سبک رابطه فیزیکی با احوالات زندگی معادل سازی کرده بودم، به همین خاطر این نوشته رو به خود ایشون تقدیم میکنم.
تقارن و تشابه در نظام طبیعت بسیار زیاد است که یکی از این شباهتها و تقارنها شباهت ارتباطی و تناسبی بین فرمولهای مختلف انرژی در اکثر روابط فیزیکی است
معادله انرژی جنبشی یک جسم
1/2mv^2
معادله انرژی ذخیره شده در فنر فشرده شده
1/2kx^2
معادله انرژی ذخیره شده در خازن
1/2cv^2
یا انرژی ذخیره شده در یک سلف
1/2Li^2
و معادله معروف اینشتن
mc^2
خیلی زیباست اکثراین روابط از حاصلضرب یک مقدار ثابت در یک مقدار متغیر بدست می آیند، مقادیر ثابت جرم، ثابت فنر، ظرفیت خازن وضریب القاییدگی فاراده در مقادیر متغیر نظیرشون
عواملی زیادی در زندگی ما ادما میتونه تولید کننده شور و انرژی و حرکت باشند و همین طور برعکس اما گمان می کنم عشق (از افلاطونیش گرفته تا ....) یکی از این عوامل انگیزه زا و انرژی افرین در زندگی هر فردی است
از آنجاییکه عشق رابطه مستقیمی با حرکت و پویایی و تولید انرژی ( منظورم بصورت معنوی و روحیش است ) داره یک رابطه مشابهی هم برای برآورد میزان اثر گذاری عشق در زندگی، مشابه همون فرمولهای بالا بصورت من در آوردی ساخته بودم
که به قرار زیر است
E=1/2aL^2
a: ضریب تاثیر پذیری که برای هر فرد ثابت و از فرد به فردی دیگر متغیر
L: بزرگی LOVE .

اون یک دوم هم علی السویه گذاشتم چون اکثر روابط با یک دوم شروع می شن

در جستجوی یک واژه

2008-09-17T12:09:00.005+04:30

در خوانش شعر، شاعر بنا به وزن یا به ضرورت میزان کردن آهنگ قطعه می تواند اعراب کلمات را بنا به ضرورت تغییر دهد کما اینکه شاملو در جاهایی د ِشنه ( به کسر دال) را دُشنه ( به ضم دال ) خوانده است :

« انکار عشق را
چنین که به سرسختی
پا سفت کرده ای
دُ شنه ای مگر به آستین اندر نهان کرده باشی
که عاشق اعتراف را آنچنان به فریاد آمد که وجودش همه بانگی شد.»

البته بر این مسئله هیچ جای بحثی نیست امّا در برگردان قطعه « نغمه‌ی خوابگرد » اثر گارسیا لورکا واژه ء «خــنج زدن» صرفنظر از اعراب و تلفظ واژه نه تنها جایگزینی غلط بلکه در همنشینی با واژگان دیگر معنا و کاربردی نا هماهنگ و بیجا دارد.

برگردان شعر که شاملو آنرا با صدای خود نیز درکاستی منتشر کرده چنین است:

«سبز، تویی که سبز می‌خواهم.
خوشه‌ی ستاره‌گان ِ یخین
ماهی ِ سایه را که گشاینده‌ی راه ِ سپیده‌دمان است
تشییع می‌کند.
انجیربُن با سمباده‌ی شاخسارش
باد را خِنج می‌زند.
ستیغ کوه همچون گربه‌یی وحشی
موهای دراز ِ گیاهی‌اش را راست برمی‌افرازد.
«ــ آخر کیست که می‌آید؟ و خود از کجا؟

خم شده بر نرده‌ی مهتابی ِ خویش
سبز روی و سبز موی،
و رویای تلخ‌اش دریا است. »(1)

با پی جویی در دهخدا تمامی مدخلهای یافت شده ء واژه مزبور بدون در نظر گرفتن اعراب به قرار زیر است:

«« خنج : خ َ

1- باطل . ضايع. (ناظم الاطباء). بيهوده
2- نصيب
3- سود. نفع.
4- راحت . استراحت
5- شادي
6- ناز. عشوه . کرشمه .
آواز. رقص . طرب . عيش .
گم شده .
آوازي که هنگام مجامعت از بيني آدمي برمي آيد. (ناظم الاطباء)
نام درختي است . (يادداشت مولف ): و اندر او [ ناحيت گوزگانان ] درختي است خنج خوانند و چوب وي هرگز خشک نشود و نرم بود چنانکه بر او گره توان افکندن . (حدود العالم ). و اين ناحيت [ خرخيز ] مشک بسيار افتد و مويهاي بسيار و چوب خدنگ و چوب خنج و دسته کارد ختو خيزد. (حدود العالم ).

خنج: خُ
1- بوم و جغد

2- نام يکي از دهستانهاي شش گانه بخش مرکزي شهرستان لار است بحدود و مشخصات زير: شمال : دهستان بيدشهر و بنارويه و افرز از شهرستان فيروزآباد، جنوب دهستانهاي اردو بيرم ، خاور دهستان حومه لار، باختر دهستان علامرودشت بخش کنگان . اين دهستان در شمال باختري بخش واقع و در شمال آن کوهستان ليتو و در جنوب آن کوه گوگردي قرار گرفته . هواي آن گرم و خشک و آب مشروب آن از رودخانه قره آغاج و قنات و چاه و چشمه است . زراعت اين دهستان بيشتر ديم است . محصولات آن عبارتند از: غلات و خرما و برنج و پنبه و تنباکو و کنجد و لبنيات . شغل اهالي زراعت و گله داري و کسب و صنايع دستي معموله قالي و گليم بافي است . اين دهکده از 40 آبادي بزرگ و کوچک تشکيل شده و تعداد نفوس آن در حدود ده هزار نفرند و قراء مهم آن عبارتند از: سه ده ; بيخومه بيغرد; تخته ، سلف آباد; گرهشت ; گورده ; زنگ و مهمله ; هفتوان . مرکز دهستان قصبه خنج است و طايفه عمله از ايل قشقائي در آن محل سکني دارد. (از فرهنگ جغرافيايي ايران ج 7). رجوع به فارسنامه ناصري شود.

3- قصبه مرکزي دهستان خنج بخش مرکزي شهرستان لار با 3332 تن سکنه . آب آن از چاه و محصول آن غلات و خرما است . شغل اهالي کسب و مکاري و صنعت دستي گيوه بافي است . مرکز دسته ژاندارمري و دبستان بدانجاست . بناي مسجد سنگي و مناره کاشي آن قديمي است . (از فرهنگ جغرافيايي ايران ج 7).

4- دهي است از دهستان جندق بيابانک خور شهرستان نائين . (يادداشت بخط مولف ).

5- دهي است از دهستان نيم بلوک بخش قاين شهرستان بيرجند. داراي 205 تن سکنه . آب آن از قنات و محصول آن غلات و زعفران و شغل اهالي زراعت و مالداري و راه مالرو است . (از فرهنگ جغرافيايي ايران ج 9(. »»

با توجه به مدخلهای یافته شده در دهخدا اول محرز می شود که « خنج زدن » درمعنای فعل اساساً کاربردی غلط محسوب می شود ثانیاً خنج (به کسر خ) به عنوان مدخل در دهخدا درج نشده است که می توان آنرا بنا به ضرورت خوانش شعری با تلفظ خـِنج ( به کسر خ ) پذیرفت، بنابراین بر اساس مدخلهای یافته شده، خنج (به فتح خ ) در برگردان، تقرّب معنایی بیشتری دارد چرا که خنج ( به ضم خ ) در معنای جغد یا درمعنای روستایی در نزدیکی لار!! در ترکیب معنایی کاملاً بی معناست اما خنج زدن (به فتح خ) در تطبیق معنایی در خلال شعر هم برگردان بجایی نیست؛ باز معنایی شعر با معنای اخیر چنین خواهد بود :

انجیر بن با سنباه شاخسارش باد را باطل می کند!؟
انجیر بن با سنباده شاخسارش باد را شادی می زند!؟
یا انجیر بن با سنباده شاخشارش باد را ناز و عشوه می زند؟!!
یا ....
اما با استناد به متن انگلیسی(2) این قطعه می توان به معنایی دقیقتری راه جست
بر اساس متن انگلیسی شعر چنین آورده شده است:

Green, how I want you green.
Big hoarfrost stars
come with the fish of shadow
that opens the road of dawn.
The fig tree rubs its wind
with the sandpaper of its branches,
and the forest, cunning cat,
bristles its brittle fibers.
But who will come? And from where?
She is still on her balcony
green flesh, her hair green,
dreaming in the bitter sea.

The fig tree rubs its wind with the sandpaper of its branches,

RUB در معنای فعلی، دارای معادلهای زیر است:
1- صیقل دادن، جلا دادن، برق انداختن
2- ساییدن، به هم مالیدن،
3- مالاندن، مشت و مال دادن.
بنابراین برگردان شعر با معنای ساییدن و سودن صحیح تر به نظر می رسد که :

« انجیر بن با سمباده شاخسارش باد را می ساید »

مالاً با استناد به متن شعر به زبان انگلیسی و پی جویی خنج زدن در دهخدا این نکته محرز می شود که خنج زدن در این برگردان نا مانوس با متن اصلی است و ربط آنچنانی با متن اصلی شعر ندارد خصوص آنکه خنج زدن در معنای فعلی نیز کاربردی بجا نیست.

*****************
1- http://www.shamlou.org/index.php?option=com_content&task=view&id=211&Itemid=82

2- http://www.poets.org/viewmedia.php/prmMID/15432#spanish

نیمچه فلسفه کامنت نویسی

2008-09-04T15:27:00.004+04:30

متنی که در زیر می بینید در اصل کامنتی بود که در مورد نوشته « استفاده های مختلف از کامنتدونی» در ستون نظرات وبلاگوار نوشتم اما درست وقتیکه اخرین بخش کامنت رو ارسال می کردم به این نتیجه رسیدم که خیلی بهتر می بود که بجای اینکه ستون نظرات آنجا رو سنگین کنم مطلب رو اینجا می نوشتم و فقط بشون اطلاع می دادم.
در ضمن پسوند « دونی » که در کامنت +دونی یا مثلا مرغ +دونی استفاده می شه خیلی پسوند جالبی هست از نظر من، چون منو یاد دون مرغ یا مرغدونی و این چیزا می ندازه.
************************
البته من گمان نمی کنم ابزار ارتباطی تعیین کننده محتوای پیام ارتباطی باشه؛ مثلاً ابزار ارتباطی وبلاگ باشه یا مثلاً تلفن همراه یا اینکه مثلا کامنتدونی یا...اینکه مثلاً در ایران استفاده از تلفن همراه خیلی رایج هست اما این وسیله ابزاری شده برای ارسال فیلمهای خصوصی پورن و جوکهای اس ام اسی در مترو و تاکسی که هیچ ربطی با استفاده مفید از این ابزار پیشرفته ارتباطی نداره یا اینکه استفاده مفیدی که از این وسیله می شه در مقایسه با استفاده های غیر مفیدش خیلی بیشتره، اینکه مثلا با دسترسی به تلفن همراه بشود جان یک نفر رو نجات داد یا ..... در مقایسه با کاربردهای دیگر اون خیلی کمرنگ تر هست اما پر اهمیت تر.
حالا همین مسئله رو شما تصویر کنید در ابزار وبلاگ که مثلا برای تعاطی افکار و بحث و مباحثه طراحی شده اما به قول خودتون محتوای کامنتها انچنان ارتباطی با متن نداره.من فکر می کنم علت اصلی این تفاوت رو باید در این دونست که آدمهایی که از این وسایل استفاده می کنند چه نوع طرز تفکری دارند، از ارتباطات بدنبال چه چیزی هستند و کلا چه خاستگاهها و ریشه های فکری دارند.یک وبلاگ نویس که فکر میکنم در بین اهالی وبلاگستان خیلی شناخته شده باشه ( لزوی به قید اسمش نمی بینم) می گفت کامنتدونی وبلاگش تبدیل شده به محل دیدار و ملاقات همجنس بازا که دنبال شریک می گردند چونکه مثلا در وبلاگش مطالب عریان از مسائل همجنس گرایی یا دیگر جنس گرایی می نوشته.
بنابراین برای بررسی این مسئله باید به این نکته توجه کرد که ابزار ارتباطی قرار است در دست چه قشر انسانهایی قرار بگیره اونوقت می شه چگونگی استفاده از این ابزار رو پیش بینی کرد و منطق استفاده از ابزار رو فهمید، تازه اونوقت می شه گفت که ایا ارتباط نداشتن کامنتها با مطالب منطقی هست یا خیر؟ که البته در این مورد که شما گفتید باید گفت منطقی بودن این است که الزاماً ارتباطی بین مطالب با کامنتها نباشه چرا که استفاده کنندگان از وبلاگ که اکثراً جوان یا نوجوان هستند و دغدغه آنچنانی برای تعاطی افکار و جلای فکری نمی بینند ( البته امید وارم این گفته به کسی بر نخوره چون بطور عام گفتم )
جوان هم به مقتضیات سنی خودش دغدغه های مهمتری از نظر خودش داره که بر هدف اصلی سازندگان ابزار رسانه ای می چربه وگرنه اگر دود و آتش (که سرخ پوستا برای ارسال پیام ازش استفاده می کردند) رو به عنوان یکی از ابتدایی ترین ابزار ارتباطی بدست همین ادمای امروزی که در مترو اون استفاده رو از موبایل می کنند بدید از دود و آتش هم استفاده ای بهتر از این نخواهند کرد همانطوریکه استفاده خیلی بهتری از کامنتها و وبلاگها نمی کنند.شاید این مسئله رو تا حدی متاثر از خاستگاه طبقاتی ادمها باید دانست.

روسیه و ایران به مثابه کشورهای مشترک المنافع

2008-08-12T21:27:00.009+04:30

بنا بر شواهد آنچه که امروز در اوستیای جنوبی رخ می دهد در صورتیکه از دخالت و حمایت نظامی روسها بی بهره می ماند عاقبتی شبیه جنایات کرواتها در صربستان بدنبال می داشت بخاطر همین بیجانیست اگر سرکاآشویلی رو شبیه میلووشویچ و کارادزیچ بدونیم.
این نکته نیز قابل تامل است که امریکا همچنان از غول بجا مانده از شوروی سابق یعنی روسیه ترس و واهمه عمیقی دارد و سعی می کند از طریق پیوند میان کشورهای مشترک المنافع که انقلاب مخملی در ان رخ داده یک کمربند محاصره ای و ایذایی در مجاورت مرزهای روسیه ایجاد کند.
این مقاله رو در همین موضوع می توانید در آدرس زیر بخوانید
(روسیه و ایران به مثابه کشورهای مشترک المنافع ).

اخبار مرتبط در ریانووستی:

بعد نوشت:
صدای آمریکا دروغگو ترین رسانه ایست که میتوان مثال زد، بر خلاف اینکه ادعا می کنه هدفش اطلاع رسانی بی طرف هست، برنامه میزگرد با شما چهارشنبه با تیتر « حمله روسیه به گرجستان»؛ دروغ بزرگی که اعتبار این رسانه رو با تمامی خدمه و حشمش! به سخره می گیره!

مرتبط:
اظهارت میخائیل گارباچف در مورد حمله گرجستان به اوستیای جنوبی!!.
http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=65302

عکسهایی از هشتمین سالروز فوت احمد شاملو

2008-07-25T22:50:00.007+04:30

این مراسم به دعوت کانون نویسندگاه ایران برنامه ریزی شده بود که از برگزاری آزاد آن ممانعت بعمل آمد.

سنگ مزار احمد شاملو – تا بحال این سنگ مزار چند بار بدلیل خرابکاری افراد نا شناس تجدید ِ جایگذاری شده است

ریتا آتانث سرکیسیان ( آیدا ) بر سر مزار شاملو؛ حاضران بر سر مزار شاملو به شعر خوانی از آثار وی پرداختند جمعیتی که توانسته بودند بر سر خاک حاضر شوند حدودا هشتاد نفر می شدند.

بدلیل ممانعت های نیروهای انتظامی کل مراسم که دو ساعت برنامه ریزی شده بود در یک ساعت به پایان رسید.

حضور نیروهای انتظامی در امامزاده طاهر کرج عکسبرداری یا فیلمبرداری رو بشدت سخت و گاهی غیر ممکن می کرد چند نفری هم دوربین هاشون ضبط شد!

یک ذهن زیبا؛ نوشتن زبان ایده آلهای ماست.

2008-05-03T21:40:00.002+04:30

مطلب مندرج در وبلاگوار با عنوان «بلاگ کو ندارد نشان از بلاگر» انگیزه ای شد برای نوشتن مطلب زیر.
***********************

نوشتن مخصوصاً از نوع وبلاگ نویسی روشی است برای به تصویر کشیدن ایده الهای ما، خواه شامل این ایده الها باشیم خواه انکه در صدد القا این ایده الها در قالب «خود ِ ایده آل» به دیگران باشیم؛ خودی که در عالم واقعیت چه بسا با ایده آلهای ما بسیار تفاوت دارد و وبلاگنویسی هم فرصتیست برای بیان «خویشتن ِ ایده آل» ما به دیگران.

اما یکی از ویژگهایی که باعث تفاوت بین «خود ِ واقعی» آدمها با «خود ِ وبلاگی (نوشتاری)» می شود ابزار بیان خود است، در وبلاگنویسی معمولاً به مدد جملات و به پشتوانه اندوخته های فکری اشخاص مجموعه ای از خلقیّات و خصایص روحی و فکری خود را در معرض نمایش میگذارند امّا در ارتباط زنده و واقعی برخلاف وبلاگ نویسی که ابزار ارتباطی تنها نوشته وجملات هست، سخن گفتن حرکات و سکنات، نگاهها و مجموعه حواس پنجگانه در تعامل با دیگران دخیل است که بدلیل زنده بودن(LIVE ) ارتباط با دیگران، شخصیت ( خودواقعی ) ما رو سریعتر لو می دهد و در نهایت شناختی مبتنی بر واقعیت را حاصل می کند، درست مثل یک مصاحبه تلویزیونی زنده که طرفین یک لحظه بعد رو نمی تونن پیش بینی کنن و چه بسا نا خواسته دچار خطا و اشتباه بشن، امّا برعکس این قضیه یعنی برنامه تلویزیونی غیر زنده هست که دست اندرکاران برنامه می تونن با خیال راحت برنامشون رو بارها تصحیح و ویرایش کنن و آنچه که بصورت ایده آل مد نظر دارند به نمایش بگذارند، از این جنبه می شه گفت وبلاگنویسی هم به ضبط برنامه غیر زنده تلویزیونی شباهت داره که شخص می تونه با طیب خاطر ابتدا بیندیشد که چه می خواهد بگوید، سپس آنرا مکتوب و درنهایت با چند بار مرور و ویرایش سپس آنرا در معرض عموم قرار بدهد، و چون اغلب ادمها در فرآیند وبلاگنویسی این پروسه رو طی می کنند طبیعی هم به نظر می رسد که «خود ِ نوشتاری» اغلب آنها با « خود ِ واقعی» کمی تا بسیار! متفاوت باشد،
همانطوریکه در بالا اشاره شد در یک ارتباط واقعی مجموعهء حواس پنجگانه در حال دریافت اطلاعات از طرف مقابل هست، نگاهها، نوع واژگان مورد استفاده، طرز بیان، صحبت کردن و عملها و عکس العملهایی که در حین ارتباط رخ می دهد در نهایت تصویری از آدمها در ذهن آدم می سازد که از طریق مجموعه حواس پنجگانه در ترکیب با ذهنیات ما حاصل می شود؛ اما این تصویر سازی که ازوبلاگنویسها بواسطه نوشته هایشان در ذهن مخاطبین نقش می بندد، بدلیل اینکه تنها مبتنی بر برداشت ذهنی - فکریست می تواند غلط انداز باشد؛ تصویر ایده الی که فرد در وبلاگش از خود به نمایش میگذارد (اید آل نمایی ) در نهایت برتاباننده یک نوع زیبایی ذهنی است که در نظر ما بسیار پر معنا تر، فلسفی تر و عمیق تر به نظر می رسد چرا که سرچشمه های آن در ذهن و روح نویسنده جاری به نظر می رسد، و این زیبایی پنداری بدلیل نوشتاری و مکتوب بودن رنگ به اصطلاح فلسفی تر به مسئله می دهد امّا این تصویر ایده آل که در ذهن ساخته می شود (ایده آل پنداری ) مانند قصری شنی وقتی به محک واقعیّت می خورد با کوچکترین تناقضی نیز بسرعت فرو می ریزد!!

امّا یک نکته مهم در این مسئله این است که برداشتها و تصویری که از نویسندگان ( چه از نوع وبلاگی چه از نوع غیر وبلاگی ) در ذهن خوانندگان ساخته می شود بر حسب مقتضیات سنی نیز متفاوت است! تصویری که یک نوجوان یا یک جوان از نوشته های وبلاگنویس مورد علاقه خود در ذهن می سازد با همان تصویر در ذهن یک فرد میانسال یقیناً متفاوت است!، چه بسا یکی عاشقانه و دیگری واقعبینانه باشد.
و خلاصه این مسئله اینکه که زیبایی های ذهنی از نوع نوشتاری در چشم ما آدما بسیار پر معنا تر و یاس حاصل از تناقض در این زیبایی ذهنی هم عمیق تر است

امّا تجربه من از تنها دیدارم با یک وبلاگنویس که به چهار سال پیش بر می گردد چه بود.
حدوداً حوالی سال هشتاد و دو بود که وبلاگ نویسی رو بصورت بسیار پراکنده آغاز کرده بودم خیلی اتفاقی و از طریق کامنتهای درج شده در یک وبلاگ به وبلاگی رسیدم که مطالبش برایم جالب توجّه می نمود، گاهاً شعرهایی از خود ایشان در آن منتشر می شد و از سبکهای نقاشی و نقاشان بنام در وبلاگ ایشان مطالبی نوشته می شد البته با اسم مستعار، منهم در آن روزها بصورت مستعار وبلاگ می نوشتم و از مجموعه اشعار پدرم که مدّتها پیش (یک مجموعه سال 56- و دو مجموعه سال 66 )چاپ شده بود، به انتخاب خودم اشعار و داستانهایی رو به اسم اختصار پدرم در وبلاگم منتشر می کردم؛ هروقت هم که قصد اینترنت چرخی داشتم به وبلاگ ایشان سر می زدم مطالب وبلاگ ایشان رو می خوندم و نظراتی هم در پای کامنتهای ایشان درج می کردم، (بخاطر دارم اولین بحث جدّی که میان من و ایشان در گرفت و باعث شد عمیق تر در مورد مطالب و شخصیت وی فکر کنم بحثی بود که بر سر داستان ژان کریستف رومن رولان پیش آمد و سوالی رو در مورد یکی از شخصیتها داستان با ایشون مطرح کردم و این بحث خود رشته ای شد که سر دراز پیدا کرد،) امّا از نثر و نوشته های ایشون پی برده بودم که ایشون یک زن میانسال از دسته و رسته نویسنده ها و شاعرا باید باشد، و از وقتی که منهم اشعار پدر رو در وبلاگ شخصی منتشر می کردم ایشون هم توجه شون به مطالب من بیشتر شده واوایل فکر می کرد که من شاعر اون اشعار هستم اما سریعاً توضیح دادم که من شاعر این اشعار نیستم؛
بعدها مصاحبه کوتاهی از پدر رو در کتاب هفته پیدا کرده بودند و برای من ارسال کردند که منهم تائید کردم که نامبرده پدر من هست و قس علیهذا...
بعد از مدتی مراوده فکری و نوشتاری( که سابقه اش حداقل به شش ماه می رسید) به پیشنهاد ایشون مقدمات یک دیدار فراهم شد، من و تعدادی از وبلاگ نویسها دعوت شدیم تا به جمع خانوادگی آنها در کافی شاپ مجتمع میلاد نور در یکی از روزهای تعطیل عید سال هشتاد و سه بپیوندیم.
خانواده ای هنر دوست و اهل فرهنگ با بچه هایی تحصیل کرده ولی کمی کم سن سال تر از خودم، زن و شوهر هر دو شاعر و نویسنده و خانم علاوه بر شعر و داستان و مقاله نویسی نقاشی رنگ و روغن هم می کشیدند وگاه گداری هم گالری نقاشی برپا می کردند که منهم یکبار به محل نمایشگاه نقاشی ایشون دعوت شدم و رفتم.
برداشت من از ایشون با وجود تفاوت سنی که داشتیم تقریبا همان چیزهایی بود که در ذهن داشتم؛
از آن زمان اولین دیدار، ارتباط خانوادگی ما خیلی بیشتر و صمیمی تر شد، هر وقت فرصت پیدا می کردم گاهاً به منزل ایشون یا به محل کار همسرشون می رفتم و به بحث و گفتگو در مورد مسائل روز و یا غیر روز !می پرداختیم، فکر میکنم یکی از بهترین و راحتترین ارتباطات میان ما و انها شکل گرفته بود و البته با شناختی که من از خودم داشتم که ادم بسیار سخت گیری هستم و با هر کسی دم خور نمی شم و اگرهم با کسی دم خور بشم و و ببینم طرف راسته کار ما بیل نمی زنه از صدو پنجاه کیلومتریش راه کج می کنم در مجموع با خانواده ایشون هیچ مشکلی نداشتم به غیر از یک مورد که سو تفاهمی بین من ایشون پیش امد و مسائلی رد و بدل شد که ایشون آنچنان به این بنده سراپا تقصیر به جفا تاخت و تاز کردند که بنده انگشت به دهان مونده بودم چه جوری سوتفاهم پرت و پلای ایشون رو جواب بدم؟ و وقتی هم نجیبانه ایشون رو متوجه اشتباهش کردم حاصلش یک عذر خواهی خشک و خالی بود ( و البته من نمی دونم چرا همیشه ادما به من عذرخواهی بدهکارن و من همیشه طلبکار !!؟؟)و ارتباط ما تا الان ادامه دارد و اخرین دیدار ما هم چند ماه پیش بود که برای مراسم عقد و عروسی اخوی محترم جملگی خانواده ایشون رو دعوت کردیم و جای شما خالی چقدر خوش گذشت...

توضیحی برای خانم شهرنوش پارسی پور!!!

2008-03-02T18:15:00.006+03:30

سرکار خانم شهرنوش پارسی پور
با سلام و آرزومندی اوقاتی به کام برای شما
برنامه پنجاه و سوّم از سلسله برنامه های گزارش یک زندگی که به نامه های خوانندگان و شنوندگان رادیو زمانه اختصاص داشت را امروز خواندم.
ابتداً از توجّه شما به نامه های خوانندگان ( از جمله اینجانب) کمال سپاس را دارم اما جهت رفع یک سوء تفاهم فرضی، یک نکته را لازم به توضیح می دانم
در خلال مطلب و گزارش رادیویی منتشر شده از رادیو زمانه به قلم شما نوشته شده است:

« آقاى سهند شمس که خود وب سایتى دارند نوشته‌اند که یکى از برنامه‌هاى من درباره شخصى که بدون دانستن زبان فرانسه توانست بورس دکتراى اقتصاد دانشگاه سوربن را از آن خود کند شباهت زیادى به یکى از مقاله‌هاى سایت ایشان داشته است. باید بگویم دوست عزیز، این شباهت اتفاقى‌ست و داستانى که من تعریف کردم واقعیت داشت.»

جهت یادآوری خاطر نشان میکنم که من مطلب منتشر شده در وبلاگ خودم را بعد از خواندن گزارش یک زندگی که در آن خاطره دوست خود ( همان شخصی که توانسته بود بورس دکترای اقتصاد دانشگاه سوربن را بدون دانستن زبان فرانسه بگیرد ) را نقل کرده بودید، نوشتم و در خلال ایمیل خودم نیز هیچ نامی تحت نام« مقاله »!! یا وب سایت !نبردم؛ بدلیل تشابه اتفاقی که برای خود من نیز رخ داده بود جایز دیدم تا رونوشتی از آن خاطره را برای شما نیز ارسال کنم، اما گمان می کنم احیاناً شما این برداشت را داشتید که من قصدم از ذکر این تشابه و ارسال مطلب مربوطه برای شما، دال بر کپی برداری خاطره شما از مطلبم بوده است!!!!؛ در صورتیکه همان طوری که عرض کردم نقل خاطره شما در مورد آن دوست فرزانه در آن خاطره، انگیزه ای برای نوشتن آن مطلب در وبلاگم شد و تصمیم گرفتم رونوشتی از آن را برای شما نیز ارسال کنم، تاریخ درج نوشته ی من در وبلاگم (که بعد از گزارش رادیویی یک زندگی شما درج گردیده )خود گواه این مدعاست.
به تاریخ درج مطلب در ادرس زیر مراجعه کنید!!!!!
http://sahandshams.blogspot.com/2007/12/blog-post_24.html
ظاهراً شما متن ایمیل قبلی مرا بدقّت نخوانده اید!! و از تصوّر ذهنی خود در این مورد پاسخهایی را در برنامه فوق خواندید و نوشتید.
از آنجاییکه ایمیل کنونی من همچون ایمیل اسبق اینجانب تا کنون نه پاسخ داده شده است و نه ! توضیحی مبنی بر دریافت آن ارائه شده ! جهت آگاهی ترجیح داده شد تا پاسخ به شما را در ذیل کامنتهای گزارش رادیویی که توضیحات مربوط به اینجانب را منتشر کردید درج کنم!!!
رونوشت جهت اطّلاع: رادیو زمانه

*************

پی نوشت:

حدوداً سه سال پیش مقاله ای!! نوشته بودم در مورد فیلم مارمولک مقارن با اکران این فیلم، مدتی بعد داریوش آشوری مقاله ای در مورد این فیلم نوشتند که در وب سایت واژه درج شده بود و در بعضی جهات مقاله من با مقاله داریوش آشوری مشابهت هایی در نگرش به این فیلم داشت، پس از خواندن مقاله ایشان رونوشتی از مطلبم را جهت اطلاع برای ایشان ارسال کردم!

علت ارسال آن نوشته برای آقای آشوری اطلاع ایشان از مطلبم بود و خوشبختانه با وجودی که تاریخ انتشار مقاله من پیش از درج مقاله ایشان بود هیچ گونه سوء تفاهمی در این مورد پیش نیامد و ایشان در پاسخ خود تنها سپاسگزاری کردند، در مورد اخیر که به خاطره خانم شهر نوش پارسی پور بر میگردد من مطلبم را بعد از خواندن خاطره خانم پارسی پور نوشتم و تداعی انگاره ای (DE JAVU) که برای من پیش امده بود موجب نوشتن خاطره خویش برای خانم پارسی بود، بهمین سادگی و لا غیر!

شب نشینی ایرانی با میزبانی داریوش سجّادی

2008-02-09T01:22:00.000+03:30

داریوش سجّادی را تا به حال از نزدیک ندیده ام و ارتباطم با وی در این چهار سال منحصر به مراودهء مکتوب از طرق ایمیلو مطالب و نوشته های ایشان در صفحهء شخصیش و مقالاتی که خطاب به وی نوشته ام بوده است که آنهم بدلیل دوری فاصله من و ایشان در دو سوی عالم بوده است، برخلاف برخی اختلاف نظرات که در حوزه مسائل ایدئولوژیک که با استناد به نوشته هایش با ایشان دارم شخصاً او را انسانی روادار (تساهل و تسامح ) و اهل گفت و شنود ولو در موضوعات کاملاً متعارض و متضاد مرتبط با وی بر انداز کرده ام، اگر فاصله ای بدین درازی در میان نبود مشتاقانه در این جلسه حضور می یافتم تا از نزدیک با ایشان آشنا بشوم و تصویر ذهنی که از ایشان در ذهن ساختم را به محک واقعیّت بزنم و بیشتر به کاوش و گفتگو با ایشان بنشینم، حدسم این است که جلسه پر محتوا و دلنشینی خواهد بود.

امّا افسوس که راه دراز است، توان اندک و ما در قید زمان و مکان به بست کشیده شده ایم.
امید وارم دست اندارکاران این مراسم گزارشی خلاصه بصورت مکتوب یا سمعی یا بصری در شبکهء جهانی در اختیار قرار دهند هر چند که امری بعید به نظر می رسد.

برای اطّلاع از نحوه حضور در این جلسه می توانید به اطّلاعیه مندرج در صفحهء شخصی وی مراجعه کنید یا برای ثبت نام در جلسه به آدرس زیر نامه بفرستید.

ds2615@yahoo.com

با احترام به وی
سهند شمس اسحقی

گفتگوی حسین درخشان با کیهان خیالی

2007-12-19T20:20:00.000+03:30

این مطلب نخستین بار در سایت ایرانیان درج شده است

حسین درخشان: جلد دوّم کتاب «ناتوی فرهنگی» را من برای کیهان خواهم نوشت.
گفتگوی حسین درخشان با کیهان خیالی:

حسین، جواني است پرنشاط و کلّه شق، سخت كوش، غیر فداكار و غیر وفادار ولی کمی باهوش... از دوران بچّگی در مکتبخانهء نیکان در جوار فرزندان بزرگان نظام پرورش یافت و آیت الله ... در نخستین فراش، برایش صیغه عقد جاری کرد، امّا بدلیل همان نا پختگی های جوانی، غیر وفاداری و کلّه شقی مفرط، دل از دامان اسلام برید و به آغوش باز فرهنگ غرب رفت؛
حسین درخشان نویسنده جلد دوّم کتاب «ناتوی فرهنگی» قرار است به جمع ما در کیهان بپیوندد، از نبوغ و هوش او در این فضای مجازی کسی نیست که چیزی نداند و همه اینها مرهون کشف مهمّی است به نام کلونیالیزم که وی از آن به عنوان «انقلاب کلونیالیزم» که او را به حقایق شگرفی رسانده نام می برد و او را علیرغم تحصیل در غرب و آغشتگی به فرهنگ غرب به کشف مسائل بنیادین رهنمون شده است! که از جمله آنها شناخت محفل رفسنجانیستها!! و رویگردانی وی از جبهه اصلاحات؛ جبهه ای که او پیشتر خود را بدنبال سرابش از غرب تا شرق از چین تا ماچین می کشاند امّا به لطف مرحمت الهی و وحی درونی اینک در درون او انقلابی به پا شده است و او را به آغوش طبقهء فکری و سنتّی اش برگردانده است.
او خود را اکنون شیفته و ذوب در آرمانهای ایرانی و اسلامی می داند و تصمیم گرفته هر طور شده با دشمنان این مرز و بوم به مقابله بایستد، چه در جبهه جنگ و چه در جبههء قلم، بازگشت او برای دیگر جوانان این مرز و بوم تابلوی عبرتی است که هر کس می تواند خود را در آن تابلو ببیند و غبطه بخورد بر هزار ره نرفته و بی عبث!.
گفتگوی حاضر که از طریق پست الکترونیک و پیش از بازگشت وی به ایران انجام شده است این حقیقیت را ثابت می کند که او بی آنکه تحت فشار باشد عقایدش را بیان می کند. خدایش در این راه یاریش کند انشالله تعالی!
حسین شرّیــّّّـــّتمداری
************
سوال:
شما چند وقت است که با واژه و فهم کلونیالیزم آشنا شده اید و چطور شد که چنین فهمی را منطبق با وقایع روز جهانی می بینید؟

حسین درخشان:
من نزدیک به دو دهه هست که در حال خواندن رشته جامعه شناسی هستم و برخلاف بسیاری که اعتقاد دارند درجا زدن در یک مقطع تحصیلی نشان از کــُند ذهنی است من اعتقاد دارم که این درجا زدن امکان می دهد که آدم مسیری فکری و تحصیلی که در حال گذر کردن آن است را با دقّت بیشتری بررسی کند و جایگاه خود را بهتر بفهمد، همانطور که باید بدانید من از دانشگاه شهید بهشتی در رشته جامعه شناسی با مدرک معادل فوق دیپلم و گذراندن کمتراز 80 واحد ترک تحصیل شدم! امّا همچنان آن اندوخته ها را با خود نگه داشتم تا اینکه از ایران خارج شدم و به تورنتو رفتم در آنجا هم مشغول خواندن همین رشته شدم امّا دست تقدیر اینگونه بود که واژه کلونیالیزم که تغییر بنیادین در ساختار روحی، فکری و قلمی من ایجاد کرد درست مقارن با مشکل مالی میان من و دست اندرکاران روزنامهء روز آن لاین بود، پس ازکناره گیری من از بخش فنّی این سایت وقت بیشتری پیدا کردم تا مکتوبات خودم در زمینه کلونیالیزم را به آزمون ِگروههای سیاسی از جمله اصلاح طلبها بزنم و خوشبختانه الان که می بینم تمام این گروهها به سود کلونیالیزم و امپریالیسم و به ضرر کشور خود در حال فعّالیّت هستند!
سوال:
فکر می کنید تا چه حد این گروهها به سود منافع غرب و به ضرر مردم خود فعّالیّت می کنند؟
حسین درخشان:
این گروهها تمام فعّالیّت خود را به سود آنها برنامه ریزی کرده اند از خانم عبادی تا کمپین یک میلیون امضاء تا جبهه مشارکت، حتی ملّی مذهبی ها و حتی چپها هم به سود منافع امپریالیسم در حال فعّالیّت هستند و فکر می کنم تنها یک جناح در ایران به سود منافع ایران فعّالیّت میکند، همان جناحی که اکنون در برابر غرب ایستاده و شما هم بارها در این مورد قلم زده اید.
سوال:
شما در وبلاگ خودتون ( سر دبیر: خودم) نوشته بودید که اگر ایران مورد حملهء نظامی قرار گیرد حاضرید بیایید و جبهه بروید و بجنگید، قبل از سوال اصلی در این مورد می خواهم بپرسم که شما سربازی رفته اید؟

حسین درخشان:
من بخاطر اینکه پدرم جزء نزدیکان نظام بود و در سالهای تحصیل، خرید خدمت سربازی آزاد شده بود سربازی نرفتم امّا یادم هست که در دوران جنگ که در تهران بودیم در مدرسه ما کتابی بود به نام «آمادگی دفاعی» که در آن طرز باز و بست کردن اسلحه کلاشینکف رو آموزش می دادند و ما رو یک بار میدان تیر بردند و بنده با تیر مشقی که فکر میکنم اسم دیگرش «تیر گازی» بود یادم هست که خوب تیراندازی می کردم و یکی از تیر هایم به خال سیاه سیبل اصابت کرد، همانجا مسئولی که پای سیبل امتیاز می داد گفت: تو اگر درس خوان نشدی حتماً سرباز خوبی می شی.
فکر می کنم با وجود اینکه سربازی نرفتم اما استعداد جنگیدن در میدان جنگ رو دارم مضافاً بنده مدّتهاست در جبهه ضد اصلاح طلبی در حال آجر خوردن و پاره آجر انداختن هستم بنابراین ترسی از جنگیدن ندارم.

سوال:
شما به عنوان نماینده جوانان مترّقی و متجّدد ایرانی چه راهکاری پیشنهاد می کنید که در صورت وقوع جنگ، جوانان ایرانی به ایران برگردند و به مانند شما لباس ِرزم بپوشند و پشت خاک ریز جنگ حق علیه باطل بروند؟

حسین درخشان:
من یادم هست که در دوران جنگ هشت ساله یکی از دوستانم از خاطرات داییش تعریف می کرد که در زمان جنگ به هر کی که می رفت جبهه مفتی سیگار وینستون می دادن و داییش در همان جنگ سیگاری شده بود، الان هم باید دید ذائقه جوانان چه چیز هست و بر اساس آن آوانس داد، من شخصاً این به نظر می رسه که مثلاً بهر جوانی که میره جبهه یک دستگاه موسیقی پلیر آی پاد با یک فلش مموری اضافه 20 گیگابایتی بدهند، البّته چون حدس می زنم در حین جنگ خیلی سخته که آدم بخواد با دستگاه آی پاد خودش کار کنه و هم با اسلحه تیر اندازی کنه به سازندگان اسلحه ء کلاشینکف پیشنهاد می کنم که در دسته اسلحهء کلاشینکف جای دستگاه آی پاد تعبیه کنند که راحت بشه هم از اسلحه استفاده کرد و هم آی پاد گوش داد، به حاج آقای آهنگران هم پیشنهاد می کنم که بجای خواندن نواهای حماسی «کربلا منتظر ماست بیا تا برویم» آهنگی با ریتم شش و هشت یا حتّی به سبک رپرها با عنوان « شهلا منتظر ماست بیا تا برقصیم » بخوانند البتّه ترجیحاً از خوانندگانی مثل بنیامین خوشم می آید که مثل جوانان امروزی انقلابی هستند و با ذائقه جوان امروز نزدیکی بیشتری دارند،این برای صفوف آفندی( حمله ای ) که در پشت خاکریز هستند
پیشنهاد می شود.
برای صفوف پدافندی ( پشتیبانی) هم یک سایت مجهز به کامپیوتر لپ تاپ که در مواقع استراحت جوانان بتوانند با مامانشون چت کنن و اگر هم که اهل قلم زدن بودن وبلاگ بنویسن، البّته اگر بشود که در پشت خاکریز اصلی یک خط وایرلس اینترنت هم بیاورند که خیلی بهتر خواهد بود که بچّه ها در وسط تیر و ترکش وبلاگ بنویسند، من فکر می کنم این ارزش وبلاگ نویسی را بسیار بسیار بالا می برد،
برای اوقات فراغت و آسایشگاههای سربازها هم طرح ساخت یک کاباره (دیسکو) صحرایی دارم که حتی الامکان مختلط باشد، چون این جوانانی که قرار است از دل فرهنگ غربی بیایند و بجنگند اگر دیسکو و رقص نداشته باشند ممکن است سر خورده شوند و زود از آمدن پشیمان شوند، طرحهای دیگری هم در ذهن دارم که اجازه بدهید فاش نکنم و در موقع، عندالزّوم بیان خواهد شد.

سوال:
عدّه ای اعتقاد دارند که طرز تفکّرات اخیر شما بعد از انقلاب کلونیالیزم به پروفسور حسن عبّاسی شباهت پیدا کرده است شما خودتون به این قضیه فکر کرده بودید؟

حسین درخشان:
من تا حالا به این قضیه فکر نکردم اما آقای عبّاسی هم افکار ضد امپریالیستی و ضد کاپیتالیستی دارند که برای من جالب هست و خوانده ام ولی نمی دونم چقدر تحت تاثیر آنها بوده ام.

سوال:
در مورد کتاب ناتوی فرهنگی که جلد دوّم انرا قول همکاری داده اید برایمان بگویید که به چه موضوعی اشاره خواهد کرد؟

حسین درخشان:
بله نوشتن این کتاب پس از انقلاب کلونیالیزمی که در من رخ داد جرقّه زده شد و من در صدد هستم که همزمان با نوشتن آن هر بخش را مجزّا برای کیهان ارسال کنم البته دوستان کیهانی قبلاً اینکار بدون اجازه من انجام دادند (خنده جمع)؛ منظورم نوشته های من در مورد خانم شیرین عبادی و دکتر بشیریه هست ولی از این به بعد منسجم تر می نویسم و قبل از درج آن در وبلاگم آنرا برای ستون اخبار ویژه کیهان خواهم فرستاد.
سوال آخر، چه پیشنهاد و یا چه پیام و درخواستی برای خوانندگانی که این مصاحبه را می خوانند دارید؟

حسین درخشان:
درخواست و پیشنهادی که قبلاً هم مطرح کرده بودم این است که وبلاگ (سردبیر:خودم) را از لیست مسدود نگاری مخابرات خارج کنید و پیشنهادمی کنم که فیلم مستندی از ملّی شدن صنعت نفت مصادف با دههء فجر امسال پخش شود تا جوانان به اهمیّت انرژی اتمی و تشابه آن با ملّی شدن صنعت نفت پی ببرند.

حسین شرّیــّّّـــّتمداری :در انتظار همکاری شما با کیهان خیالی خواهیم ماند.
حسین درخشان :با کمال میل و آرزوی موفقیّت برای برادران کیهان.
ادامه خواهد داشت...

مطالب مرتبط:

http://www.kayhannews.ir/860927/14.HTM#other1403

شبهای شعر چشمه، خانه هنرمندان، 26/آذر/86

2007-12-17T22:58:00.002+03:30

خانه هنرمندان، شبهای شعر چشمه، با برنامه ریزی از طرف فصلنامهء گوهران و اعطا هدایا به محمّد علی سپانلو، شمس لنگرودی و ...مورّخ 26 آذر هشتاد و شش

شمس لنگرودی، شاعر

محمّد علی سپانلو

حذف یک عکس !!!!!

نبرد روستائیان و روشنفکران!

2007-11-30T13:27:00.000+03:30

حباب زرد پاییز و خزانش

پاییزو البرز پر ابر

نمایشگاه بین المللی سرامیک

مبال ضدّ فمینیستی، جایگاه اختصاصی قضای حاجت برای ذکور!، سریع مطمئن بی درد و رنج، امّا ضد اسلامی و ضد فمینیستی!راست می گویند که حق نسوان رعایت نمی شود، امیدواریم بانوان فمینیست سند این ضیعان حق را به مرکز ثبت اختراعات برده و طلب حق کنند و بگویند پس ما چی؟

انواع مبال فرنگی!

حشره !!؟
این مطلب را هم می توانید در ایرانیان بخوانید

بلای نفت و آشوب در منطقه

2007-10-24T19:12:00.000+03:30

آخرین مطلبم را می توانید در پایگاه خبری انتخاب بخوانید که قریب به دو هفته ! از تقریر آن گذشته است!
پی نوشت:
سنای آمریکا پیش نویس طرحی را به دولت عراق ارائه داده است که در آن عراق براساس تفکیک قومیتی -دینی به سه منطقه کرد، شیعه و سنّی تفکیک شود!
چنانچه فرصتی دست دهد در این مورد مطلبی را خواهم نوشت و منتشر خواهم کرد.

چه مور خورد به گور و چه گرگ به دشت

2007-06-27T13:41:00.000+03:30

مادربزرگم فوت کرد، نمی دانم چرا هیچ مادر بزرگی بد نیست ( لااقل برای نوه هایش)؟

چند سالی را که در بستر بیماری بود نسبتاً سخت گذراند امّا بیش از هر چیزی عشق به زندگی، امیدش را پر نور نگه داشته بود.

بر سر خاکش دیدم کسانی را که مویه میکردند از بستگان دور و نزدیک امّا در زمان حیاتش معدود دفعاتی جهت جویا شدن حالش به سراغش رفتند امّا اکنون اینچنین مویه می کردند تا برایم بار دیگر این جمله یادآوری شود که ما ایرانیان مرده پرستیم و قدر انسانها را در قید حیاتشان خفیف می شمریم امّا چون مرغ جانشان ترک تن کرد آنچنان به تقدیس می سراییم و مویه می کنیم بلکه رخوت و ناسپاسی خود را با دانه های اشکهایمان تطهیر کنیم.

در همان روزهایی که خبر عارضه وی را شنیده بودم با آن سن و سالی که داشت و عارضه قند خون، دانسته بودم که دیری نخواهد پایید.

در همان روزها بود که بر سر مزارش که پیشاپیش در ذهن ساخته بودم بارها و بارها در خفا گریسته بودم و اکنون بر سر مزارش خالی بودم و بی هیچ احساس.

چه می شود کرد ؟! زندگی آتشگه دیرینه پا برجاست و یکایک انسانها را به کام می گیرد و برخی را با نوید بهشت و جهنّم مشغول می کند و برای برخی امّا آغازی است تصادفی بر پایانی تصادفی تر

ای چرخ فلک خرابی از کینه توست ********بیداد گری شیوه ء دیرینهء توست

وی خاک اگر سینهء تو بشکافند ***********بس گوهر قیمتی که در سینهء توست

****

چون چرخ به کام یک خردمند نگشت ********خواهی تو فلک هــَفت شـُــمر خواهی هــَشت

چون باید مرد و آرزوها هم هــِــشت *********چه مور خورد به گور و چه گرگ به دشت

(از رباعیّات خیّام نیشابوری)

از پوچ بر آمدیم و بر هیچ شدیم******* از سست برآمدیم و بر نیست شدیم

یک چند صباحی اندر این عمر********بی راءی خود آمدیم و بی راءی شدیم

( این رباعی رو مدّتها پیش در زیر لب زمزمه می کردم)

مغزها را باید شـُـست، جور دیگر باید نوشت!

2007-06-09T18:40:00.000+03:30

و بدون شرح

مغلطه! نقدی بر تکملهء مقاله از خاله سوسکه تا سیندرلّا

2007-05-29T16:57:00.001+03:30

مقالهء مغلطه که در پاسخ به مقاله ء «آسمان سیاه » داریوش سجّادی نوشتم در انتخاب نیز درج شده است؛ این را باید اندیشه ورزان و اندیشه گران پاسخ دهند که روشنفکری سکولار! از مشروطه به اینور آیا هیچ دستآورد مفیدی برای جامعه ما نداشته است !!!

*******************************

مقاله مُــطوّل جناب آقای سجّادی با نگاهی کاملاً سنــّــتی به مسئله حجاب به غیراز تمثیل های نو و شعر ِانتهایی، نکته ای فراتر از آنچه که در کتب بینش اسلامی دوره متوسّطه ارائه می شود نداشته است!
بیجا هم نیست چنین قرائتی از اصول اولیّه دین مبین اسلام هر چند در آموزشهای پایه تحصیلی دانش آموزان و حتّی در دانشگاه بارها و بارها طی واحدهای درسی متنوّع از اخلاق اسلامی، متون اسلامی، تاریخ اسلام و ... مورد تدریس و امتحان قرار گرفته است لیکن مورد استقبال قرار نمی گیرد!.
صرفنظر از نگاه سنّــتی و استدلالات مبتنی بر آن که در مقاله گوشزد شده است سیری که نگارنده برای همراهی خواننده می پیماید و در ابتدا خواننده را با حجم وسیعی از تمثیل ها و استناداتی همراه می کند که هر عقل سلیمی را به تائید وا می دارد امّا در پس این استدلالات سفسطه و مغلطه بازی نهفته هست که به سختی می توان از درون مقاله بیرون کشید و شناسایی کرد.

آنچه در پی می آید بدین موضوع و نگاهی انتقادی به متــُـد مقاله نویسی داریوش سجّادی می پردازد و چه بسا کلیشه ای بدست دهد که بتوان بر دیگر مقالات مـُطوّل و پـُـرگویی های بلا موضوع در بیان نظرات ایشان تعمیم داد.
***
نگارنده در مقدّمه مقاله برای آنکه پیش زمینه درک آسان مغلطه خویش را فراهم کند به سراغ گفته های ژاک شیراک می رود که:
« ژاک شيراک رئيس جمهور پيشين فرانسه زمانی که مسئوليت شهرداری پاريس را به عهده داشت در يکی از سخنرانی های خود مطلبی به اين مضمون را در توصيف نگاه حکومت به دختران فرانسوی ايراد کرد:

دختران زيبای پاريس سرمايه های ارزشمند فرانسويان اند.»

و در انتهای این نقل قول در مقام پاسخ می نویسد

«« برای فهم منظور شيراک بايد توجه به اين نکته داشت که اشتهار پاريس در ميان شهرهای اروپا به «شهرعشاق» است. شانزليزه و ايفل نماد معاشقه زوج های جوان فرانسوی بوده و شيراک در چنين فضائی است که دختران زيبای فرانسوی را می ستايد چرا که صنعت توريسم در فرانسه قبل از هر چيز مديون جاذبه های سکشوال ماه رويان فرانسوی است»»

با چنین مطلعی، موضع اصلی نگارنده معلوم می شود که در ضمیر ناخداگاه ایشان مسئله حجاب با مسئله سکسوالیته و بعد هم مسئله بی بندو باری ها در سطح عمومی جامعه در هم تنیده شده است و از نقد ِ بی بند و باری ها و آزادیهای جنسی در غرب ( فرض )، می خواهد به اثبات حکم، که آنهم مسئله حجاب است برسد!؛ درست در مسیر چنین فهمی است که نگارنده گام بر می دارد و احتجاجاتش را جامه تمثیل و تشبیه می پوشاند؛ علی الظاّهر ایشان می پندارند که شـــُــل حجابی شرط لازم و کافی برای بی بند و باری های اخلاقیست.

حتماً جناب سجّادی در خاطر دارند که همان سرکار خانم شيرين عبادی که به اعتبار فعاليت های حقوق بشری اش تشخــّص و اعتبار دارد آنچنان تقیّدی هم به مسئله حجاب ندارد و در مراسم دریافت جایزه صلح نوبل زلفانشان را بر زیر چهار قد قایم ننمودند و لبانشان را هم بی بهره از رنگ سرخ ماتیک ننمودند ! و یا دیگر شخصیتهای پر مغز و اندیشه جامعه زنان ایرانی که ضمن تن نزدن و دوری از تمامی پلشتی های نظام مردسالار و در زیر نگاه هرزه مردان خود را مقیّد به حفظ پوشش نمی بینند.

طبعاً جناب سجاّدی می پذیرند که در این زمینه ذکر مثالها بسیار زیاد است از سرکار خانم فرشته صولتی مجری تلویزون هـُما که جناب سجّادی در جوار ایشان به ذکر خاطرات دوران جوانی می پرداختند نیز نمی توان یاد ننمود، چرا که همین سرکار خانم فرشته صولتی در زمرهء مجریان تلویزیونی بود که تحمّل حفظ یک مدل آرایش مو در طی یک هفته اجرای برنامه را نداشتند، در کمتر از یک هفته فرم آرایش و مدل زلفانشان تغییر می کرد از مدلهای کوتاه چتری و مصری گرفته تا مدلهای بلند بیگودی زده و ...حال چطور شد که تلویزیونی که جنابعالی دبیر سیاسی و ریاست مرکز پژوهشهای ایرانی آنرا بعهده داشتید از همین ظاهر بزک شده برای جلب مخاطب سود می بردید بی آنکه به یاد رواج بی بند و باری در میان نسل جوان و حفظ امنیت جامعه بدلیل بی حجابی باشید.
جناب آقای ژاپه یوسفی هم که از مشاوره مستقیم وکارشناسی شما بهره می بردند چطور شد که به ایشان گوشزد نفرمودید تا تنها مجری زن تلویزیون هـُـما با ظاهر اسلامی در جلوی دوربین حاضر شود از سوی دیگر ادّعای پر مخاطب بودن و حرفه ای بودن کار تلویزیونی هم داشتید.

چطور شد که در دوره ریاست جمهوری خاتمی که آزادی های اجتماعی که به ادّعای برخی ترویج شــُل حجابی بود دم بر نیاوردید و سکوت اختیار کردند امّا اکنون به بهانه حفظ سلامت جامعه مجیز قدرت می گویید؛ این یعنی آنکه هدف وسیله را توجیه می کند همان هدفی که توجیه می کند مدیریت هـُما برای جلب مخاطب به مانند دیگر تلویزیون های ماهواره مجریانی در همان شکل و شمایل انتقادی شما را در معرض دید قرار دهد در حالیکه دبیر سیاسی و مشاور نزدیک مدیر عاملش چنین ادّعا هایی را اکنون مطرح می کند! و زمانیکه خود بصورت ابزاری از زن استفاده می کنند دم فرو می بندد، امّا اکنون چون هدف تغییر کرده است پس وسیله نیز متفاوت خواهد بود.
این یعنی تناقض
« آفت اخلاق تناقض است.»

روشنفکری سکولار و حیات انگلی

با پشتوانه ای خود بافته ای که ایشان در مقاله اش به آن تکیه می کند درنهایت به یک جمله کلیدی می رسد که برای بسیاری از اهل اندیشه و تفکّر خالی از تعمّق نیست
« ... لطماتی که خرده فرهنگ روشنفکری سکولار طی 200 سال گذشته به هويت و ماهيت و شخصيت فرهنگی ايرانيان زده هرگز قابل چشم پوشی و اغماض نيست
خرده فرهنگی که با خودباختگی ذاتی در مقابل فرهنگ غرب ، تماميت هويت ملی جامعه ايرانی را مصادره در چند ستون و سرستون خرابه های تخت جمشيد و جشن چهارشنبه سوری و سيزده به در و سفره هفت سين کرده و موجوديت دينی جامعه اش را از دريچه تنگ «خدائی آنتروپومورفیسم» می فهمد و يگانه مانيفست اسلام شناسی اش اشعار ايرج ميرزاست و گل سرسبد شان صادق هدايت و سياه نامه بوف کورش بوده و سيمين بانوی شان نيز در اوج توهم استغنا شعر «دوباره می سازمت وطن» را می سرايد!.

هيچکس هم از ايشان نپرسيد روشنفکری سکولار در طول 200 سال حيات انگلی خود در ايران، اساساً چه چيزی را ساخت که اکنون دوباره بخواهد آن را بازسازی کند؟ »

در مقام پرسش می توان پرسید که روشنفکری غیر سکولار! بویژه نوع مذهبیش قرار است چه چیزی بهتر از روشنفکر سکولار بسازد؛ چنانچه جناب سجّادی در این مورد بیشتر توضیح بدهند برای مخاطبین انتخاب بسیار جذ ّابتر از سفسطه بازی های ایشان در مورد مسئله حجاب خواهد بود.

در خور تامّل آنجاست که ایشان بنا به استدلالاتش از مبانی خود بافته سنسورهای جهان ذاتی می نویسد « زن به عنوان يک پديده، زمانی برخوردار از ماهيت و اعتبار در جهان دوم (جهان اعتباريات) می شود که سنسور حساس به آن در سيستم عامل مغز انسان بتواند مختصات کاربردی آن را برای خود شناسائی و تعريف کند» این عبارت را می توان ساده تر اینگونه باز آفرینی کرد که درجهان اعتباریات زن پدیده ای است که بر اساس سنسورهای حسّاس به آن در سیستم عامل مغز وبویژه مغز مرد تعریف می شود که این سیستم عامل اعتبار و تعریفی بجز حظّ مطلق جنسی برای زن قائل نیست.
.
برای فهم بیشتر متــُد مقاله نویسی ایشان که شباهت زیادی با نوع سفسطه های مرسوم دوره یونان باستان دارد بخش کوتاهی را جایز درج می دانم

سوفسطائیان
پنج قرن قبل از میلاد مسیح در یونان باستان، اگر کسی می خواست صاحب مال و ثروت شود آسانترین راه آن بود که علیه کسی به دادگاه اقامه دعوا کند و اگر در دادخواهی پیروز می شد به مقصود خود می رسید، سوفسطائیان که از مشخّصه های تاریخ آن دوره بودند در این دعاوی دستمزد کلان می گرفتند و هر مدّعایی را به کرسی می نشاندند به گونه ای که جهت غلبه بر مخالفین خود از مقدّمات صحیح شروع می کردند و با یدّ بیضایی که در سخن پردازی داشتند نتایج مــُهملی می گرفتند و مدّعای خویش را به کرسی قضاوت می نشاندند، گزنفون می گوید « سوفسطائیان در برابر مزد خود به قصد فریب سخن می گویند و می نویسند و هیچ کمکی به کسی نمی کنند زیرا هیچ یک از آنها دانا نبوده و نیست» از متـُـدهای سوفسطائیان در تببین عبارات ناصوابشان بسط مقال بود که می توانستند هر ادّعای را ثابت کنند و در نتیجه بسیار سخت می نمود که بتوان حق را از باطل تفکیک نمود.
سوفسطائیان که ثمرهء آشفتگی فکری آراء و نظرات گوناگون و غالباً متضاد جهان شناسان و روشنفکران دوره باستان بودند با استناد آنکه سخن جهان شناسان در تعارض یکدیگر است دنبال کردن شیوه آنها را بیهوده می دانستند و به جای آن به آموزش علوم سیاست و فنّ سخنوری می پرداختند.
نمونه ای از مغلطه کاری گرگیاس ( جرجیاس ) که از سفسطه گران مشهور آن دوره بود برای ارتباط با موضوع نقل می شود
« هیچ چیز وجود ندارد، زیرا اگر چیزی موجود باشد یا از ازل بوده است و یا در زمانی به وجود آمده است... امّا اگر چیزی ازلی باشد پس آغاز ندارد، پس بی نهایت است ( مغالطه ) و چون بی نهایت است پس در هیچ جا نیست زیرا مکان آنرا محدود می نماید، چیزی که در هیچ جا نیست، هیچ است ( مغلطه)!!.

اینها نقل شد تا گذری بیندازم به آنکه، مقاله اخیر چناب سجّادی را چنانچه چندین بار مرور کنیم می بینم که ایشان نیز درست همان منطقی را پی می گیرد که از روشهای سفسطه گران بوده است اینکه از روشنفکر سکولار سخن به میان می آید تا تمثیل شیرین عبادی که آنهم در جای خودش اساساً بلاموضوع هست همه و همه نشان می دهد که ما با نگارنده ای طرف هستیم که فنّ زبان را می داند و تمثیلهای صحیح امّا بلاموضوع وی در این زمینه ماهرانه اذهان سطحی را به خود مشغول و از ورای این سخنوری و تطویل نویسی همان وضعیتی بدست می آید که ایشان می خواهند! گیجی مطلق مخاطب، اثبات نتیجه و حکمی که بر پایه فرضیّات نا دقیق تقریر شده است.
***
پیشتر به مناسبت درج مقاله «مغلطه مفاهیم» در صفحه شخصی آقای عبّاس عبدی در ستون نظرات خوانندگان، گفتگوی کوتاهی بین عبّاس عبدی و خواننده ای به نام سهراب صورت می گیرد که ذکرش خالی از بهره نیست! پیش از درج آن لازم می دانم یاد آوری کنم که در مناظره نوشتاری میان آقای ابراهیم نبوی و داریوش سجّادی مندرج در سایت انتخاب، همانطوری که بسیاری از خوانندگان صفحه انتخاب رویت نمودند دامنه آن بحث با « بسط مقال» و تطویل بلاموضوع از سوی آقای سجّادی به همه کشیده شد و اگر صبورانه این بحث توسّط ابراهیم نبوی دنبال نمی شد چون بسیاری از مقاله های ایشان جز تعلیق فکری و بی نتیجگی چیزی حاصل نمی شد.

http://www.ayande.ir/1386/01/post_212.html#more
سهراب :
«اقای عبدی من تقریبن همه نوشتهای سایت شما را خونده ام بابرخی موافق وبا برخی دیگر مخالف بوده ام. ولی هیچگاه نوشته بد در سایت شما ندیده بودم. این اولین باری ا ست که یک مقاله واقعن بی سر و ته در ین سایت گذاشته میشود. این اقا یا فارسی ساده و سر راست شما را نفهمیده که در اینصورت باید بکلاس اکابر زبان فارسی برود وانرا یاد بگیرد ویا اینکه انرا فهمیده و با این دشوار نویسی فقط می خواهد اظهار وجود کند. در هر صورت بیشتر خوانند گان این سایت فقط باعتبار اینکه شما به حرف بی ربط راه نمیدهید مقا لات مهمانان سایت شما را می خوانند. واقعن خواند ن نوشته های این اقا اتلاف وقت است. اگر پس از رمز گشایی کمر شکن چیزی از نوشته اش دستگیر ادم بشود معمولن توجیه زور گوی های حاکمان ما ست که با زبان قلمبه سلمبه بیان شده است. امید وارم در اینده فقط بدادن لینک بسایت این دانشمند بسنده کنید تا صفای سایت اینده زنگار نگیرد. ارادتمند سهراب »
..........................................
عبدی:
«من قصد نداشتم که این کامنت را منتشر کنم و از آقای سجادی هم برای انتشار آن عذر می خواهم البته موارد دیگری هم بود که کلا منتشر نشد.اما چون از طرفی مطالب تند علیه خودم را هم منتشر می کنم و از طرفی به آقای سجادی هم علاقه دارم و ایشان را دارای سعه صدر می دانم ،فکر کردم که از انتشار آن استقبال می کند.اما هدف من از انتشار این است که به دوست عزیز عرض کنم که ما که مطلب را برای دل خود نمی نویسیم.اگر می خواهیم دیگران را از خطائی آگاه و یا به صوابی نزدیک کنیم قطعا باید به گونه ای بنویسیم که اثر مثبتی بر جای بگذارد.من از ابتدا هم قصد ورود به این مجادله را نداشتم و از این امور هم خوشم نمی آید و این آخرین مورد است(ان شاءالله)و علت انتشار آن هم این بود که به واسطه لطف آقای سجادی و همین که زحمت نقد مطلب مرا به خود هموار نموده اند بهتر است که مطلب منتشر شود.ولی چه خوب بود که توجه می داشتند استفائه ناصحیح از کلمات موجب گنگی و نا مفهومی و گیجی خواننده می شود و من تردید دارم که آن یادداشت من چنین نتائجی را داشت در حالی که نوشته ایشان منجر به این نتائج شده است.اشتباه ایشان در تحلیل بی عنایتی به قواعد منطق است که از اولین استدلال آن هویداست.
امیدوارم که بزودی شاهد تغییر درنوشتن ایشان به نحوی که موجب تحولی موثر در جهت فهم بهتر مقصود مطالبشان شود
باشیم.»
۲۹ فروردین ۱۳۸۶ ۱۱:۵۲ بֽظֽ Reply

حجاب؛ از اصالت تا تشویق و اجبار

2007-05-01T19:34:00.000+03:30

با همّــت سربازان غایب و تلاش هکرهای جان بر کف در نزدیکی تهران و حومه سایت انتخاب هک شد!!!!!!!( اجرشان یحتسب ان شالله فی عاقبتهم ) امّا مسئولین خبرگزاری انتخاب توانستند نود درصد اطّلاعات را به پایگاه اصلی برگردانند امّا مطلب مندرج در آن خبرگزاری جزء ده درصد از دست رفته بود !!!! مقاله از خاله سوسکه تا سیندرلّا و پاسخی به آن مطلب را در سایت سخن نیزمی توانید بخوانید.

اگر نگاهی گذرا به کارنامه جمهوری اسلامی طی 28 ساله گذشته بیندازیم به اذعان اکثر مسئولین امر و بدون سند و مدرک می توان پذیرفت که در عرصه اجتماع و در زمینه الگو سازی هنجارهای اسلامی و ترویج هنجارهای بر آمده از فرهنگ ِ دینی در میان نسل همزاد انقلاب و نسل بعد از آن، شاید به سختی بتوان نمره ء قبولی برای ارگانهای در گیر در این مسئله لحاظ کرد، از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گرفته تا وزارت علوم و تحقیقات و در نهایت ستاد احیاء ِ امر به معروف و نهی از منکر!، اثبات آنهم در شکل و شمایل نسل جوان که بطور روزمرّه در کوچه و خیابان و دانشگاه درحال تردّد هستند می توان یافت.

صرفنظر از دلایل ناکارآمدی هر یک از ارگانهای مربوطه در ترویج فرهنگ دینی در میان نسل جوان نمی توان از تاثیر فرهنگ غرب که هم اکنون با کمک ابزار های رسانه ای با سرعت نور خود را بر همه جا سایه افکنده است چشم پوشید لذا با چنین نگاهی اگر به طرحی که از آن به عنوان مبارزه با بد حجابی یاد می شود نظری افکنیم بیجا نیست که این پرسش مطرح شود این طرح که در دستور کار نیروی انتظامی قرار گرفته است آیا پیامدی مثبت در جهت رسیدن به اهداف مربوطه خواهد داشت؟ یا حاصلی مقطعی و گذرا و نیز رَم دادن نسل جوان که اکثراً هم در طیف تحصیل کردگان دانشگاهی هستند نخواهد داشت؟

امــّا در سطحی بالاتر می توان این پرسش را مطرح کرد که این موضوع که از آن به عنوان بد حجابی یاد می شود با در نظر گرفتن تاثیر شدید از فرهنگ غرب آیا روندی صعودی داشته و دارد و در نهایت این کش و قوس در کدام نقطه ثبات فرود خواهد آمد؟

در توضیح این پرسشها می توان مشاهده کرد که استقبال هر چه بیشتر جوانان بالأ خص در شهرهای بزرگ از پوششهایی هر چه سبکتر و درست مغایر با آن چیزی که از آن به عنوان پوشش ایده آل در سطح جامعه یاد می شود دلیلی بر عدم هم سویی هنجارهای عمومی نسل جوان با هنجارهای مطلوب است و این چیزی نیست که به پیشنهاد جناب آقای سجــّادی بتوان بثمن مشوّ قهای اجتماعی و « اجبار فروشندگان و مغازه داران در تخفیف قیمت برای خریداران خوش حجاب و یا تصويب قوانینی که ادارات و بانک ها و موسسات عمومی موظـّف شوند بانوان خوش حجاب را در اولويت و خارج از نوبت خدمات رسانی فوق محترمانه کنند؟!» (1) قابل دستیابی باشد!

چنانچه سیستمی نتواند به هر دلیلی الگوهای مطلوب خویش را در میان جامعه اش جا بیندازد نه جبر ِ بیرونی و نه جبر ِ تشویقی می تواند به آن الگوها اصالت دهد!
کمتر از شش ماه از "جشنواره زنان سرزمین من" (2) که مروّج پوششی مطلوب با رنگهای جوان پسند که در دیماه در تهران برگزار شد گذشته است آیا کسی پرسید آن نوع پوشش و الگو چقدر توفیق رواج در میان نسل جوان را داشت؟

اصالت بخشیدن به هنجارهای دینی و اسلامی به ارزش مشوّ قهای بیرونی تنها فریب دادن جامعه است چرا که مسئله اعتقادات و مسائل پوششی امری است کاملاً درونی و خود باورانه که پیش نیاز دستیابی به آن کاری فرهنگی و دراز مدّت می طلبد و بمدد نیروی بیرونی ومشوّقهای پیشنهادی جناب آقای سجـّادی، تنها خوش حجاب کردن اجباری زنان و دختران به ایجاب منفعت است، همان چیزی که در دانشگاه آزاد اسلامی ایجاب می کند دانشجویان دختر چادر بر سر کنند تا اجازه تحصیل داشته باشند و بمجرّد خروج از در ِ دانشگاه آن چادر ها برداشته می شود!.

از سوی دیگر پیشنهادهای جناب آقای سجــّادی مبنی بر مشوّقهای اجتماعی و قانون مدار کردن آنها درمغازه ها و ارگانها و بانکها و ادارات و غیره و ذلک بی شباهت با حکایت آن پدری نیست که از سر ساده اندیشی و خیر خواهی برای آنکه پسرش را به راه دین و تقوا هدایت کند، در ازاء ِخواندن هر رکعت نماز مبلغی را به عنوان تشویق به وی می داد بلکه پسرش بثمن این تشویقها با تقوا شود و راه خدا در پیش گیرد غافل ازآنکه پسر اُجرت نماز خواندش را تنها با دولّا راست شدن و نمایش ِ دینداری بجا می آورد بی آنکه اعتقادی به آنچه که انجام می دهد داشته باشد.
***************************************
ارجاعات:
1- http://tiknews.org/display/?ID=41480&page=41
2- http://www1.irna.ir/fa/news/view/line-3/8510282586171614.htm

آزادی تفنگداران بریتانیایی و طرح چند پرسش!

2007-04-10T12:11:00.000+03:30

این یادداشتم را با تلخیص در انتخاب نیز می توانید بخوانید

آزادی غیر منتظره نظامیان بریتانیایی که با هدف نشان دادن رأفت اسلامی ایرانیان در فضای بد گمانی میان طرفین درگیر در این بحران صورت گرفت گویای نرمش و رواداری در دیپلماسی در حلّ ِ مناقشه و بحران فی مابین تهران – لندن به عنوان نقطه ای مثبت در کارنامه روابط بین الملل ایران می تواند تلقـــّی شود امــّّـا گفته های تونی بلر پس از آزادی پانزده نظامی بریتانیایی بدلیل همزمانی آن با گزارش کشته شدن چهار تن از نظامیان این کشور در عراق مبنی بر « عناصری در رژیم ایران از گروه های تروریستی در عراق حمایت می کنند » می تواند نشان از آن باشد که رواداری اتــّخاذ شده در حلّ این مناقشه بر طرف مقابل بی تاثیر بوده است و تنها معطــّل کردن دستگاه دیپلماسی ایران در ازای انتظار از فهم تساهل و تسامح برای طرف متقابل در حلّ این مناقشه است؛ پیامی که بسیار ساده و صریح مقارن با میلاد پیامبر اسلام (ص) به دنیای غرب ارسال شد در حالیکه چنین نوع گویشی در مناسبات بین المللی علی الخصوص با غرب که منفعت طلبی و سلطه چارچوبهای اصلی را تشکیل می دهند دیگر جایی برای رأفت و مدارا نمی گذارد.

سوای از مدیریت صحیح بحران پیش آمده جای طرح چند پرسش خالی است!

نخست آنکه در جریان دستگیری این نظامیان چرا مراتب تخلــّف آنها از طریق مقامات قضایی و طی مراتبی کاملاً حقوقی پیگیری نشد که در صورت نیاز به آزاد سازی از طریق مراتب قضایی اعلام شود تا بی جهت پای اکثر رجال سیاسی برای اعلان مواضع به موضوع کشیده نشود؟

دوّم، رویارویی محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران به نمایندگی از 70 میلیون ایرانی با درجه داران نظامی دون پایه انگلیسی که نه وجاهت نظامی و نه سن و سال آنچنانی داشتند و بنا به گزارش اسکای نیوز صراحتاً اعتراف به جاسوسی در آبهای ایران کردند آیا پایین آوردن شأن مقام ریاست جمهوری و اُفــتــی ملــّی برای مردم ما نبود؟ برای درک بهتر متقابلاً می توان اینگونه تصوّر کرد، اگر بحرانی با همین ابعاد برای دیگر کشورها رخ دهد تونی بلر، جورج دبلیو بوش و یا دیگر سران کشورها آیا با نیروهای نظامی متعرّض شخصاً دست می دهند و خوش و بش می کنند؟!

نظامیان پس از آزادی

____________________________________________
اسکای نیوز:
گزارش سرويس بين المللي خبرگزاري انتخاب به نقل از اسكاي نيوز : كاپيتان كريس اير در گفتگويي با شبكه تلويزيوني از مأموريت جاسوسي خود در آبهاي ايران پرده برداشت.اين سخنان تنها چند ساعت پس از بازگشت ملوانان نيروي دريايي انگلیس به موطن خود از شبكه تلويزيوني اسكاي نيوز پخش شد
____________________________________________

و مهمتر از این پرسشها، بجای نمایش لحظه به لحظه از بازداشت شدگان نظامی در تلویزیون و رسانه ها،اگر این موضوع در کریدورهای غیر علنی میان تهران – لندن پیگیری می شد دولت بریتانیا به جهت حفظ شأن کشورش دست به دامن شورای امنیت و موضع گیری های تند و همراهی اتحادیه اروپا و دیگر کشورها برای صدور قطعنامه می شد؟، آیا این پانزده نفر با اتـــّّخاذ چنین دیپلماسی از ارزش بالاتری برای چانه زنی و معاوضه با نیروهای دستگیر شده ایرانی در عراق برخوردار نمی بودند؟

جرقــّـــه ای کوچک برای رویارویی؟!

2007-04-03T07:12:00.000+03:30

این یادداشتم را در انتخاب نیز می توانید بخوانید

دولت ایالات متحده در حالیکه گزینه برخورد نظامی با ایران را منتفی ندانسته است اما حل و فصل بحران از طریق مجاری دیپلماتیک را بهترین راه بیان می کند! از سویی گفته های محسن رضایی فرمانده سابق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در گفتگو با شبکه دوّم صدا و سیمای ایران در دیماه سال 85 مبنی بر آنکه « بيابان های اطراف کرمان و يزد طی هفته آخر دی ماه مورد تهاجم موشکی آمريکا قرار گرفت و اذعان صریح وی بر تقابل مستقیم آمریکا با ایران » با نگاهی بر وقایع پیش آمده همچون هِـــــلی بُــرد نظامیان امریکا در اربیل عراق و دستگیری 5 تن از اعضای کنسولگری ایران، چه بسا ارسال سیگنالهایی مبنی بر چینش پازل جنگ برای ایران باشد که دستگیری پانزده ملوان بریتانیایی و اعترافات تلویزیونی آنها در تکمیل پازل توجیه افکار عمومی غرب بی تاثیر نخواهد بود این وقایع در حالی رخ می دهد که گزارش خبرگزاری دولتی روسیه (ریانووستی) مبنی بر آگاهی منابع اطلاعاتی روس از آمادگی کامل نیروهای مسلح امریکا برای حمله احتمالی به ایران در آوریل سال جاری نمی تواند صرفاً دال بر جنگ روانی غرب علیه ایران باشد.

بازداشت ملوانان انگلیسی و در پی آن حمله نیروهای نظامی انگلستان به سر کنسولگری ایران در بصره و تیراندازی به اطراف این محل، نقض حریم هوایی ایران با پرواز بمب افکنهای ارتش امریکا در حالیکه رئیس جمهور ایران مشغول بازدید از مناطق عملياتي جنگ هشت ساله در جنوب ایران است و با استناد به نوشته مندرج در روزنامه ایتالیایی « ایل جورناله» مبنی بر ربودن حدود سیزده نفر از افراد وابسته به ایران در عراق توسط نیروهای امریکایی می تواند حاکی از آن باشد که این وقایع پتانسیل رویارویی نظامی میان طرفین را داراست.

بازداشت نیروهای دریایی بریتانیا و نمایش اعترافات تلویزیونی این ملوانان چه آنکه در چارچوب قوانین بین المللی باشد و حقــّی بجا، می تواند روی دیگری از پازل توجیه افکار عمومی در غرب برای گزینه نظامی علیه ایران به شمار آید که دولتمردان ایران ناخواسته در جور کردن اجزاء این پازل همراهی می کنند و خطایی است که بیشترین سود و بازده را برای طرفهای مقابل ایران بهمراه خواهد داشت همانطور که طرح پرسش و بررسی حقایق یهود کشی در جنگ جهانی دوّم در قالب کنفرانس هولوکاست و ابرام بر آن در آن برهه زمانی حســّـاس به اذعان بسیاری از کارشناسان حاصلی بجز خسران برای منافع ملـّی در قالب قطعنامه های تحریمی علیه کشورمان در پی نداشت.

و درپایان از خاطر نباید دور داشت که شعله ورشدن آتش جنگ میان طرفین درگیر برای آغاز نیاز به جرقــّه ای ولو کوچک دارد، چه آنکه این جرقــّه با گروگانگیری دو سرباز نظامی اسرائیل توسط حزب الله لبنان منجربه نبرد سی و پنج روزه با ارتش اسرائیل گردد، چه آنکه آرشیدوک فرانتس فردیناند ولیعهد امپراتوری اتریش - مجارستان به دست پرنزیب تبعه اتریش در 28 ژوئیه 1914 در سارایوو بوسنی به قتل رسد تا آغاز گر جنگ جهانی اول باشد و چه آنکه بازداشت 5 نیروی کنسولگری ایران در اربیل عراق و بازداشت 15 ملوان نیروی دریایی بریتانیا در آبهای ایران باشد.

تحصیلات تکمیلی، فرار به جلو و دم غنیمتی برای قشر دانشگاهی

2007-03-16T20:29:00.000+03:30

این مطلب درخبرگزاری انتخاب نیز قابل خواندن است

گذار به صنعتی شدن و نیاز بخش صنعت به نیروی فنّی و متخصّص جهت رفع نیازمندیهای فنّی و تکنولوژی بخش صنعتی ایران و بدنبال آن کسب موقعیتهای شغلی و علمی، انگیزه ساز قشر نوجوان و جوان به جهت فراگیری مهارتهای فنّی و تخصّصی از مسیر تحصیلات آکادمیک است.

در حدود یک دهه پیش کنکور سراسری ایران و کنکور دانشگاه آزاد به عنوان تنها دروازه ها برای ورود به تحصیلات آکادمیک محسوب می شد لیکن بدلیل ازدیاد متقاضیان ورود به دانشگاه ها و ظرفیت ِ محدود ِموسّسات ِآموزش ِعالی، کفه ِ ترازو به زیان متقاضیان سنگین تر بود.

تب ِ کنکور به عنوان یکی از مهمترین دغدغه های نوجوانان علی الخصوص پسران و خانواده های آنان محسوب می شود که با نزدیک شدن به زمان برگزاری کنکور سراسری و بدنبال آن مراحل انتخاب رشته شدّت میگیرد.

ساخت سنی جوان جامعه ایران با جمعیتی حدوداً 70 میلیون که بیش از 60 درصد آن در سنین زیر سی سال قرار دارند، عدم تناسب میان عرضه و تقاضا برای ورود به تحصیلات عالی در نهایت دست اندر کاران این امر را بدان داشت که درهای دانشگاه ها برای مشتاقان خود را از طریق آزمونهایی به مراتب ساده تر از آزمون سراسری تحصیلات عالی و از طریق راه اندازی دانشگاه هایی همچون دانشگاه جامع علمی کاربردی، دانشگاه غیر انتفاعی، پیام نور و ... بگشاید، این در حالی بود که دانشگاه آزاد اسلامی نیز با شعبات متعدّد خود در اکثر نقاط دور و نزدیک ایران و صرف نظر از کیفیت آموزشی در شعبات متعدّد و متنوع خود، سود سرشاری را برای دایر کنندگان خود بهمراه می داشت.

دانش اندوزی قشر نوجوان و اشتغال آنان به تحصیل در دانشگاه ها، جدای از نقش آموزش و آماده سازی فرد برای ورود به بازار کار، همزمان با تعویقی چند ساله می باشد که فرد طی سپری کردن دوره تحصیلی، ورودش به بازار کار به تاخیر می افتد و طبعاً بار اشتغال زایی که بر دوش دولت و دست اندر کاران امر است با این تاخیر اندکی سبک تر می شود.

از سوی دیگر تعدّد و تنوّع افتتاح دانشگاهها و موسسات آموزش عالی، از دانشگاه آزاد گرفته تا انواع مختلف دانشگاه های تحت ریاست وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، توّرم ِمدرک را حاصل شده است؛ افزایش بی سابقه فارغ التحصیلان دانشگاه ها و عدم توازن منطقی میان ظرفیتهای شغلی در بخشهای مختلف جامعه و صنعت با تعدّد فارغ التحصیلان از مواردی است که ناخواسته قشر تحصیل کرده را فرار به جلو و به سمت و سوی ادامه تحصیل در مقاطع تحصیلات تکمیلی سوق می دهد و انگیزه سازی می کند، از منظری دیگر ادامه تحصیل در مقاطع تحصیلی بالاتر برای پسران به منظور به تعویق انداختن اعزام به خدمت وظیفه و با تلقــّی دم غنیمتی می تواند از دیگر انگیزه های خود باورانه برای ورود به مقاطع تحصیلی بالاتر باشد و مهمتر از این دلایل، بازار و صنعت رکود یافته که تکافوءی جذب خیل کثیر فارغ التحصیلان در مقاطع عالی را نمی کند از دیگر انگیزه های گرایش به سمت تحصیلات تکمیلی می توان برشمرد.

افزایش انگیزش در طی مقاطع تکمیلی دانشگاهی و افزایش فارغ التحصیلان در مقاطع تحصیلات تکمیلی و حتی دکتری از جنبه ای دیگر ذائقه کارآفرینان را هم دچار خوش اشتهایی نموده است! بدین معنا که برای پر کردن یک پــُســت که دانش آموختگان مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد به راحتی قادر به انجام آن هستند اما با نگرش مدرک گرایانه که به سرعت در جامعه نیز مسری شده است اولویت را برای مقطع تحصیلی بالاتر قایل می شوند در حالیکه از لحاظ مزایا، مزایایی معادل با پــُســت مربوطه لحاظ می نمایند و نه مزایایی معادل با مدرک ِ فرد متصّدی شغل مربوطه!

نظری بر گرایش روز افزون بر تحصیلات تکمیلی و وضع کنونی بازار کار در ایران با نیم نگاهی بر تمهیدات اتخاذ شده از سوی دست اندرکاران تحصیلات عالی که حاصل آن توّرم مدارک دانشگاهی است، کارکردی تنزّلی در برداشت جامعه و صنعت در رویارویی با قشر تحصیل کرده داشته است بدین مضمون که می توان دارندگان لیسانس را با دیپلم، دارندگان فوق لیسانس را با فوق دیپلم و دارندگان دکتری را با لیسانسهای دو دهه پیش معادل گرفت!.

مسیری که جامعه دانش آموختگان ایران در حال پیمایش آن است بی شباهت با کشور هندوستان در سه دهه پیش نیست که طبیبان، یکی از اقلام صادراتی در سبد صادراتی هندوستان به دیگر کشورها ا زجمله ایران بودند.

فراخوان حمایت از لغو آیین نامه ساماندهی سایتهای اینترنتی

2007-02-21T14:24:00.000+03:30

فراخوان حمایت روزنامه‌نگاران، وبلاگنويسان و فعالان حقوق بشر از لغو آیین نامه ساماندهي پايگاه‌هاي اطلاع‌رساني ايراني در اينترنت، ضمن اعتقاد به آنکه « آزادی بیان در فضای سایبر حق هر انسان آزاد اندیشی است » می توانید برای امضای فراخوان بدین ادرس رجوع کنید !

مالتی لوگ (MULTILOGUE)-----مطلب تکمیل شده

2007-02-20T18:07:00.001+03:30

پاسخ و توضیحات مجدّدم به مقالهء فوائد و مضارّ سلاح هسته ای را در خبرگزاری انتخاب یا در ادامه می توانید بخوانید

ارجاعات به ترتیب تقــدّم و تاخـــّـر زمان درج پیرامون موضوع «حق سلاح هسته ای » در زیر آورده شده است

*********************************

مصاحبه داریوش سجادی با خبرنگار خبرگزاری انتخاب، غرب اروپا

بمب اتم و ضریب امنیت کشور

پاسخی به داریوش سجادی «بن بست، تامــّلاتی در آراء و نظرات هواداران سلاح هسته ای حق مسلم ماست»

پاسخ داریوش سجادی «فوائد و مضار سلاح هسته ای» و مقاله ای مرتبط با عنوان «انقلاب اسلامی ، کُنش ها و واکُنش ها».

طرح مناظره نوشتاری ابراهیم نبوی و داریوش سجادی با موضوع «حق داشتن سلاح هسته اي »

پاسخ نخست داریوش سجادی به ابراهیم نبوی

پاسخ نخست ابراهیم نبوی به داریوش سجادی

پاسخ دوم داریوش سجادی به ابراهیم نبوی

پاسخ دوم ابراهیم نبوی به داریوش سجادی

پاسخ سوم داریوش سجادی به ابراهیم نبوی

پاسخ سوم ابراهیم نبوی به داریوش سجادی

پاسخ پایانی و جمع بندی مناظره

و در حاشيه مناظره آقايان سجادي و نبوي و انتقادات مطرح شده « اگر برخي حرفي دارند، از رسانه ي شخصي استفاده کنند »

******************

مدیریت محترم وب سایت انتخاب
با سلام
از آنجا که بخشی از توضیحات مبسوط جناب آقای داریوش سجادی طی مقاله « فوائد و مضار سلاح اتمی » (1) مرتبط با مطلب مندرج اینجانب در آن خبرگزاری بود توضیحات ذیل به جهت تکمیل دیگر زوایای آن مطلب و توضیحات جناب آقای سجادی ارائه می شود.
با تشکر سـهـنـد شــمــس اســﺤــٰـــــــﻘــﻲ
1/اسفند/1385

***************

در ابتدا لازم می دانم به این بخش از نقل قول اینجانب و پاسخ جناب سجادی اشاره کنم که نوشته اند:

« باید پذیرفت که زبان محاوره بین المللی به مانند سه دهه پیش دیگر زبان ارعاب و تهدید نیست بلکه زبان چانه زدن و سود و منفعت اقتصادی است! حال این نکته بر ذهن می تابد که منادیان «سلاح هسته ای حق مسلم ماست» پرچمدار حرکتی شده اند که ناخواسته همان سرنوشتی را برای ما به همراه خواهند آورد که برای بلوک شرق به ارمغان آورد»
توضیح داریوش سجادی:
« هر چند با حسن نیت باید و می توان توصيه جناب اسحاقی به بهره وری از زبان دیپلماتیک در حل ابتلائات سیاسی ـ اقتصادی و بين المللی را يک « باید اخلاقی» ارزشمند تلقی کرد اما متاسفانه تن دادن به آن یا معطل کردن خود در چنين محاوره ای قبل از آنکه واقع بینی باشد، نوعی توقع یا تلقی «سانتی مانتال» از دنیای سیاست است.

مگر آنکه بتوان تمامی جنايات آمريکا در لشکرکشی به عراق و افغانستان را زبان چانه زنی و سود و منفعت اقتصادی نام نهاد.»

به جهت توضیح این بخش از پاسخ ایشان ناگزیرم گریزی به دیگر مقالات مرتبط با این مطلب به قلم جناب آقای سجادی داشته باشم آنجاییکه ایشان در مطلب تحت عنوان « شجاعت ترس »(2) نوشته اند:

« ...
3ـ بديهی است در موقعیت فعلی، وضعیت سیاسی و نظامی ایالات متحده متاثر از زمینگیری ارتش این کشور در عراق، منجر به آن شده تا آرایش نیروها در منطقه به نفع ایران تغيير کند. وضعیتی که مسئولیت بخشی از آن مستقیماً متوجه رویکردهای غلط کاخ سفید بوده که بازتاب آن در از دست رفتن اکثریت مجلسین کنگره و سنا به نفع دمکرات ها و افول محبوبیت جورج بوش در نازل ترین سطح نزد افکار عمومی شهروندان آمریکائی قابل مشاهده است. این در حالی است که پاره ای از تحولات در منطقه از جمله توفیق حزب الله لبنان در نبرد 32 روزه اش با اسرائیل نیز به کمک ایران آمد تا جائیکه تکلیف لبنانی که قرار بود با انقلاب مخملی آمریکائی ها بنفع واشنگتن و تل آويو یکسره شود اکنون با محبوبیت گسترده حزب الله لبنان، این شخص حسن نصرالله (متحد نزدیک ایران) است که مسئولیت انقلاب مخملی علیه دولت سينيوره را عهده دار شده.

4ـ اکنون با توجه به موقعیت فعلی به کدامیک از گزاره های موجود می توان متفطن بود:

ـ خوشبینی از نوع رئیس جمهور ایران که آمریکا در موقعیت حمله به ایران نیست؟

ـ دل نگرانی بابت تهاجم قریب الوقوع ارتش ایالات متحده به ایران؟

تحقیقاً در تقابل شکل گرفته ميان تهران و واشنگتن، با عنایت به داده های سیاسی و نظامی موجود در منطقه نمی توان منکر موضع بالا دستی ایران در مواجهه با آمریکای فعلی شد.
...»
بنا به استدلال و تحلیل ایشان ایران در صحنه مناقشات اخیر میان تهران - واشنگتن در موقعیت فرا دستی قرار دارد در حالیکه می بایستی از احتمال برهم زدن صفحه شطرنج بازی توسط امریکا نیز غفلت نکرد.
لازم است به این نکته اشاره شود که پشتوانه استدلالی اینجانب در این توضیح که :
« باید پذیرفت که زبان محاوره بین المللی به مانند سه دهه پیش دیگر زبان ارعاب و تهدید نیست بلکه زبان چانه زدن و سود و منفعت اقتصادی است! حال این نکته بر ذهن می تابد که منادیان «سلاح هسته ای حق مسلم ماست»
آنست که برای ایران و بسیاری از کشورهای در حال توسعه و توسعه نیافته که در عرصه بین المللی از موقعیت فرا دستی برخوردار نیستند که بتوانند از قواعد و اهرمهای پذیرفته شده همچون حق وتو به جهت احقاق حقوق خود گام بردارند و نیز توان و تقابل رویارویی مستقیم با امریکا را نیز ندارند نتیجتا زبان دیپلماتیک و سود و منفعت اقتصادی به جهت سالم بدر آوردن خویش از صحنه چالشها و تهدیدات مبتلا به یکی از راه های ایمن و بی خطر به شمار می آید در حالیکه نه از نوع خوش رقصی قذافی است و نه بد مستی صدام و نه گربه ملوس بودن کویت!

اما اینکه جناب سجادی قائل به فرا دست بودن موقعیت ایران در مناقشات اخیر تهران - واشنگتن است طبعاً بدون لحاظ کردن موقعیت دست پایین ایران در کسب آراء در مجامع و کانونهای بین المللی از درجه اعتبار کمتری برخوردار است پس می توان به همان زبان چانه زنی و سود منفعت اقتصادی رویکرد داشت نتیجتا این موقعیت پایین دستی در عرصه بین الملل و نیز در اختیار نداشتن اهرمهای حقوقی در مجامع و نشستهای همگانی کشورها ما را ملزم به قبول باید های پذیرفتن زبان چانه زنی و سود و منفعت اقتصادی در دکترین سیاسی خویش می کند و طبیعتاً برداشت ایشان مبنی بر « سانتی مانتال » دانستن تلقی و توقع از دنیای سیاست خودبخود بلا موضوع خواهد شد چرا که ایشان به جهت تصدیق ِ مثال ِدر گفته های خویش از کشور آمریکا و قشون کشی و جنایات ایشان در عراق و افغانستان نامبرده اند؟ از سوی دیگر ایشان در پایان مقاله « شجاعت ترس» و در توصیف تحرکات خارج از قاعده بازی دیپلماسی ایالات متحده تعبیری از ابوعلی سینا و هاشمی رفسنجانی را نقل می کنند:
«...
ایالات متحده بتعبير هاشمی رفسنجانی « دايناسوری است با مغز گنجشک» و تصادفاً همين «کم عقلی تنومندا نه» باید پمپ کننده «شجاعت ترس» به رويارويان با آن باشد.

بتعبير ابوعلی سینا:

باید از گاو ترسيد. چون هم شاخ دارد و هم عقل ندارد»!

آنچه که می توان به صراحت از این نقل قول و فحوای مقاله اخیر برداشت نمود معطل کردن خویش در ازاء انتظار داشتن بازی در قاعده برای حریف است و این گزاره در تناقض مستقیم با مصداق دانستن و انتظار آنست که :
« ... مگر آنکه بتوان تمامی جنايات آمريکا در لشکرکشی به عراق و افغانستان را زبان چانه زنی و سود و منفعت اقتصادی نام نهاد » ( جمع نقیضین! ) ؛ چرا که نمی توان از یک طرف استدلال انتظار خارج از قاعده بازی از امریکا را داشت و از سوی دیگر بداهت این امر را در ردّ بی قاعدگی و تلقی برداشت سانتی مانتال از گزاره زبان چانه زنی و دیپلماتیک در عرصه سیاسی برای دیگر کشورها دانست؟! چرا که موقعیت فرا دستی ایالات متحده در عرصه بین االمللی، در اختیار داشتن اهرمهای حقوقی و عرصه اقتصادی - نظامی ایشان را مراعی بازی بی قاعده می کند پس اتخاذ زبان دیپلماتیک در حل ابتلائات سیاسی ـ اقتصادی و بين المللی به جهت سالم ماندن از گاوی که هم شاخ دارد و هم عقل ندارد و با در نظر گرفتن جایگاه پایین دستی ایران شاید پیش از آنکه انتظاری سانتی مانتال از عالم سیاست باشد انتظاری مبتنی بر واقعیت نیز باشد و مهمتر آنکه نه یک باید اخلاقی بلکه باید واقع بینانه تلقی شود حال آنکه پوشیدن لباس گاو بازی و بر دست گرفتن قماش قرمز و تحریک گاو خشمگینی که هم شاخ دارد و هم عقل ندارد با شعار « حق سلاح هسته ای » پیش از آنکه برداشتی واقع بینانه به جهت بالابردن ضریب امنیتی باشد آیا تلقی و توقـــّعی خوش بینانه و خوش انگارانه نیست؟!
*************
ارجاعات:
1- https://www.tiknews.com/display/?ID=37051&page=43
2- http://www.sokhan.info/Farsi/Goril.htm

بن بست، تامّــلاتی در آراء و نظرات هواداران سلاح هسته ای حق مسلم ماست!

2007-01-19T19:12:00.000+03:30

پاسخی به داریوش سجادی که در خبرگزاری انتخاب درج شده است

پیرو درج مصاحبه مفصّل جناب آقای رضا سلیمانی با جناب آقای داریوش سجادی، آنچه در پی می آید نقدی است بر بخش پایانی محتوای مصاحبه مربوطه و طبعاً قابل تعمیم بر هم اندیشان گزاره سلاح هسته ای حق مسلـّم ماست.

***************************************************

کشور ایران با برخورداری از ذخایر غنی معدنی و آنومالی های ترکیبات معدنی اورانیوم طی نیم قرن پیش در مسیر و تکاپوی رسیدن به فناوری هسته ای گام برداشت که بدلیل تغییراتی که در رژیم طی سه دهه پیش صورت گرفت این مسیر با تاخیر دراز مدت به پایان ثمر بخش آن هم اکنون نزدیک می شود؛ بنا به گفته های مکرر مقامات ارشد دیپلماتیک و دبیر شورای عالی امنیت ملی تمامی فعالیتهای هسته ای ایران در مسیر صلح آمیز و تحت چارچوب NPT از سوی ایران دنبال می شود.
صلح آمیز بودن برنامه هسته ای ایران در حالی دنبال می شود که دولت ایالات متحده برنامه تغییر رژیم در ایران را مدتهاست پیگیری می کند و کشور اسرائیل به عنوان آشکار ترین تهدید منطقه ای در خاورمیانه در تقابل مستقیم با مشی سیاسی برون مرزی کشور ایران قرار دارد که از تسلیحات نامتعارف ِ ملــّون میکروبی و هسته ای برخوردار است.

طبعاً با چنین تهدید اتی که حکومت ایران در برابر خود می بیند بی جا نیست که در اندیشه کانون اصلی قدرت و محافل فکری سیاسی دستیابی به تکنولوژی هسته ای ولو به صرف دستیابی به تسلیحات هسته ای با تلقی رویین تن کردن نظام حاکم و متعاقباً حفظ منافع ملی و تمامیت ارضی، گمانه زنی مقرون به صحــّـت باشد! اندیشه ای که فعلاً بنا به تعهداتی که ایران به آژانس بین المللی داده و چالشهای اقتصادی محتمل که در رویارویی با غرب در برابر ایران قرار خواهد گرفت مجوز سر از تخم بیرون آوردن ندارد، اما این اندیشه زمانیکه از هسته های تصمیم گیری و کانونهای فکری سیاسی بیرون آمده و در برابر افکار عمومی به صراحت مطرح می شود! جای نقد و بررسی دارد، چرا که اگر رجال حکومت دغدغه های حکومتی را در پس این اندیشه می نگرند پیشروان طرح آن در رسانه های عمومی و نشریات دغدغه تکثیر و عمومیت بخشیدن به آنرا دنبال می کنند علی الخصوص که این اندیشه با رو نمایی استقلال سیاسی آمیخته و بزک شود (2) نتیجتاً از قابلیت تســّری و زاد ولد در افکار عمومی برخوردار است و مهمتر آنکه این اندیشه در آنالیز موشکافانه جای نقد و رد شدن را در حفظ ضمانت های امنیتی و منافع ملی و در نهایت تمامیت ارضی در خود پرورانده و شکفته است.

فرضیات

ابتدا فرض بگیریم پیش از بر ملا شدن برنامه هسته ای ایران، چرخه فرآوری اورانیوم در ایران تکمیل شده، و محصولات غنی شده اورانیوم برای مصارف نظامی با خلوص و مقدار لازم دراختیار تاسیسات کارخانه های نظامی قرار گرفته باشد.
دوم، تجهیزات موشکی ایران مشتمل بر تجهیزات دور برد و نزدیک برد شهاب 3،2 و... به کلاهک هسته ای مجهز شود و به لحاظ نظامی توان تقابل حملات نظامی را داشته باشد.

از سوی دیگر، شعار صدور انقلاب اسلامی به خارج از مرزها و حرکتهای ضد امپریا لیستی که در لبنان و فلسطین و دیگر نقاط جهان مورد ادعای بسیاری از کارشناسان و تحلیل گران سیاسی بر این دو فرض افزوده شود ، نتیجه نزدیک به ذهن از فرضیات گفته شده می تواند اینگونه باشد که ایران کشوری است که در منطقه هم صادر کننده ایدئولوژی متجــّدد اسلامی و هم کشوری با توان حراست از ایدئولوژی سوار بر حکومت و با اغماض بسیار زیاد الگویی مانند شوروی سابق که به لحاظ صدور اندیشه حکومتی- اعتقادی و هم پیشرفتهای تکنولوژی و نظامی ( البته با فرضیات گفته شده و با تکیه برشعار ِهواداران سلاح هسته ای حق مسلم ماست) طبعاً خطری جدی برای غرب علی الخصوص امریکا و اسرائیل در منطقه قلمداد خواهد شد.

از سوی دیگر تاریخ معاصر بین الملل طی دهه نود که فروپاشی ِاز دورن بلوک شرق و در راس آن پدرخوانده نظام کمونیستی ( شوروی ) را بهمراه داشت بی هیچ تردیدی نشان از آن بود که نظام سرمایه داری امپریالیستی ِ آنگولاساکسون با در دست داشتن شاهرگهای اقتصادی، علمی و تکنولوژی در دراز مدت می تواند برای هر کشوری که در برابرش قد علم کند همان سرنوشتی را رقم بزند که برای بلوک شرق و در راس آن شوروی رقم زد.
نتیجتاً این نکته را باید برداشت نمود که تقابل مستقیم با نظام امپریالیستی در دو جبهه امریکا و اسرائیل با احتساب توان ضعیف اقتصادی و تکنولوژی در سطح ِ متوسط ایران در دراز مدت نتایج مثبتی هم برای نظام و هم برای منافع ملی بهمراه نخواهد داشت.

از سوی دیگر باید پذیرفت که زبان محاوره بین المللی به مانند سه دهه پیش دیگر زبان ارعاب و تهدید نیست بلکه زبان چانه زدن و سود و منفعت اقتصادی است! حال این نکته بر ذهن می تابد که منادیان سلاح هسته ای حق مسلم ماست پرچمدار حرکتی شده اند که ناخواسته همان سرنوشتی را برایمان بهمراه خواهند آورد که برای بلوک شرق به ارمغان آورد
اما سوال اینجاست که تشابه گرفتن مخاطرات و هم سرنوشتی مبتنی بر استدلالات فوق تا چه حد قابل اعتبار است.

شواهد

اول، شعار براندازی و تخصیص بودجه های هنگفت از سوی کاخ سفید که طی سالهای اخیر بر مقدار ان نیز افزوده شده است.

دوم، فعال کردن و میدان دادن به جریانهای اپوزیسیون با رنگ قومیتی همچون پان ترکیستها، جریان های قومیتی بلوچ همچون عبدالمالک ریگی، خلق عرب و ... که جای این گمانه زنی بسیار زود است! که تحت طرحهای نقشه راه و خاور میانه بزرگ دنبال شود که حدوداً یک دهه پیش نقشه تفکیک قومیتی در مرزهای جغرافیایی و در محور آن ایران در خاورمیانه را نشان می داد.(1)

سوم آنکه از خاطر نباید فراموش کرد درست در برابر چشمان مردم جهان و زیر نظر دوربین رسانه های بین المللی و با سرکرد گی میلوشوویچ کشور مسلمان نشین یوگسلاوی به چند تکه تبدیل شد و پیش از آن نیز با چند بیانیه و سند و امضا مورد قبول همان کشورها اسرائیل در برابر چشم همگان از خاک مسلمانان سر برآورد.

لذا این گفته که « کشوری که بمب اتمی دارد ضمانت های امنیتی خود را بالا می برد تا دیگران طمع نکنند به او حمله ور شوند. به همین دلیل با توجه به شناختی که به پتانسیل های موجود در هرم قدرت کاپیتالیسم در آمریکا وجود دارد، منطقا و قهرا ایران و هر کشور دیگری که می خواهد در این ساختار، مستقل زندگی کند به اين نتيجه بايد برسند که تا آنجا که می توانند خویش را از لحاظ دفاعی قدرتمند کنند.» (2) بسیار جای تردید دارد چرا که مجهز شدن به سلاحهای نامتعارف هسته ای در عین تقابل و تضاد مستقیم با جهان امپریالیستی شاید بتواند موقتاً ضریب های امنیتی را برای کشور دارنده افزایش می دهد اما در دراز مدت دوام و استقلال آن را با خطر مواجه خواهد کرد.
از سوی دیگر نباید فراموش کرد مسیری که قدرت هسته ای همچون شوروی سابق در آن قرار گرفت و هزینه های که در جنگ تسلیحاتی و نظامی به قصد بالابردن ضریب امنیتی! صرف نمود اقتصاد آن کشور را با چالشهای بسیار جدی مواجه کرد که هنوز با آن دست به گریبان است و مهمتر آنکه تمامی آن ساز و برگ هسته ای در نهایت به تفاهم بر برچیده شدن و انهدام بخش عمده ای از تسلیحات هسته ای راه به چاره برد، حال می ماند آنکه ما نیز با شعار سلاح هسته ای حق مسلم ماست به همان مسیر و بازی برویم که نتایج تا حدی قابل پیش بینی است.
در پایان آنکه فرضیات و ادله اورده شده می تواند این واقعیت را بیان کند که رویای نظامی – هسته ای شدن ایران نطفه فروپاشی و تکه تکه شدن ایران را در سیاست های خصمانه امریکا و هم دستانش به ضربان حیات خواهد انداخت.
پس به طور قاطع باید گفت که سلاح هسته ای حق مسلم ما نیست اگر خواهان امنیت و حفظ منافع ملی خویش در دراز مدت هستیم.
**********
پی نوشت:
1-- 1- نقشه تفکیک قومیتی و مرزی ایران و تعدادی از کشورهای منطقه ( انتشار این نقشه به حدودا یک دهه پیش بر می گردد)

(2) – گفتگوی داریوش سجادی با خبر نگار خبرگزاری انتخاب در غرب اروپا
http://www.sokhan.info/Farsi/Entekhab.htm

درج در سخن ( چند مطلب گذشته)

2007-01-10T22:22:00.000+03:30

این دو مطلب ِپیشین در سایت سخن (داریوش سجادی) نیز قابل خواندن است:

طنز رو به زوال!، پیرامون مبحث قهرمان سازی

وبلاگ تراپی؛ آثار خود روان درمانگری وبلاگ( مطلب تکمیل شده)

2007-01-07T17:22:00.000+03:30

این مطلب را به هنگام در رادیو زمانه بخوانید

در همان لحظات آغاز نوشتن این مطلب بر ذهنم خطور کرده بود که به جهت درج مستنداتی بر محتوای این مطلب، گذری بر وب نوشته های تنی چند از وبلاگ نویسان بزنم و نوشته هایی مرتبط را در این مقال ذکر کنم البته با گرفتن مجوز پیشاپیش از دارندگان آن صفحات! اما بدلیل شائبه عدم رضایت- علی الخصوص خانم شادی ضابط! که گلایه های ایشان از سایت آیتی ایران مبنی بر برداشت مطلب از صفحه شخصیش از ذهنم پاک نشده است! -دارندگان آن صفحات ترجیح دیدم تا آن مطلب را بدون نقل قولها ارسال کنم! و نقل قولها را الزاماً برای درج در صفحه شخصی تنظیم کنم.

آنچه که در انتها اضافه شده است گزینشی است از صفحات تعدادی از وب لاگ نویسان در همین باب! البته بدون کسب توافق درج از سوی نویسندگان!

****************************************************

از رسانه وبلاگ بسیار سخنها رفته است! چه آنکه آنرا رسانه تلقی می کنند و فتح بابی در ژورنالیسم، چه آنکه آنرا در حد دفتر یادداشتهای شخصی می نگرند، چه آنکه حسبیه نویسی و یا اتو بیوگرافی در زمان، برای انسانهای نه آنچنان سرشناس؛ بهر جهت با در نظر گرفتن طیف رنگارنگی از تعاریف ارائه شده از وبلاگ، که بواسطه شناخت جنبه های متفاوت آن بر تعداد ش افزوده می شود می توان یک تعریف دیگر - البته خود سرانه- بر مجموعه این تعاریف افزود، آنهم اطلاق وبلاگ درمانی ( وبلاگ تراپی) است !؛

بدین معنا که دارندگان این صفحات با بیان شرحی از روزمره گی های خویش که دامنه وسیعی از خاطرات، شادیها، اندوه ها و یا شرح احوال خویش در زمان را شامل می شود، ضمن وقوف بر جنبه همه گیری و همه خوانی این صفحات با بیان شرح احوال خویش برای آشنایان و رهگذران نا شناسای اینترنتی به نوعی به فرافکنی ذهنی در جهت کاهش استرس های روانی روزمره خویش می پردازند! به نوعی که می توان آنرا از جهاتی به هم دلی ها و هم سخنی هایی تشبیه کرد که نگارنده برای مخاطبی می نویسد که می تواند هیچ گاه ندیده باشد اما این یقین را دارد که در برابر نوشته هایش چشمهایی برای خواندن هست؛ به نوعی درد دل با مخاطب غایب! که نگارنده می کوشد خود را به تصویر کشد و بودن خویش را بیان کند.

در جوامعی همانند ایران که ساخت سنی جوانی را داراست و چالشهای اجتماعی اعم از تحصیل، اشتغال و مضایقات آزادی های دوران جوانی بواسطه نوع نگاه حکومت و ...، در برشهای زمانی به کمین نسل جوان نشسته است، طبعاً می توان ادعا کرد عرصه وبلاگ نویسی می تواند مفرّی به جهت تعدیل این استرسها باشد.

ادعای فوق زمانی قوّت می یابد که نگاهی به آمار و ارقا م نظر سنجی های منتشر شده از سوی سازمانهای مربوطه همچون سازمان ملی جوانان بیندازیم که نرخ استرسهای اجتماعی و متعاقب آن نا امیدی و یاس در میان جامعه جوان ایران را نسبتاً خطرناک برآورد می کنند؛ طبعاً چنین نگاهی متوجه ایران نشده و نمی شود و می توان ادعای جهانشمول بودن آنرا نیز مطرح کرد.

و در پایان آنکه با قبول ادله آورده شده می توان فصلی در باب آثار درمانگری اینترنت نیز گشود!؟ چه آنکه اخیراً مجله نیو سا ینتیست نتایج تحقیقات پانزده ساله روانشناسان بر عواقب استفاده از اینترنت را طی 8 عنوان بیماری همچون – جستجوی خود، خود افشا گری وبلاگی-اینترنت گردی از همه جا و ... در سایت خود منتشر کرده است.

البته جدا از جنبه های روان درمانگری وبلاگ نویسی، مشهود است که چنین رویه و سلوکی الزاماً اختصاص به دارندگان عمومی وبلاگها ندارد و افراد شناخته شده در سطوح مختلف فرهنگی، اجتماعی سیاسی هر از گاهی به سراغ این نوع از « خود تشریحی خود خواسته وبلاگی » می روند.

*************************

پرستو دوکوهکی روزنامه نگار و از شناخته شده ترین وبلاگ نویسان طی مطلبی که به حدودا! 2 ماه پیش بر می گردد نوشته است:
« از اين بدتر هم بوده‌ام اما خب، حالم بد است. کلافه‌ام. علت روشنی دارد و ندارد. شايد که به امتحانِ روزِ شنبه ربط داشته باشد، شايد که ادامه‌ی افسردگیِ لعنتی باشد، شايد که تحملم تمام شده از اين‌جور سرگردان زندگی کردن، شايد که به تمرکزنداشتن‌ام مربوط باشد (يا آن نتيجه‌ی اين است؟). علتِ اين‌ را هم که دلم خواست اين‌جا از حالم بنويسم دقيق نمی‌دانم. چيزی از درونم می‌جوشد که پر است از نگرانی و غم و احساس‌های بد. جلوی جوشش‌اش را که نمی‌توانم بگيرم، جلوی نوشتن‌ام را گرفته بودم تا الان.
دوش گرفته‌ام، دامن پوشيده‌ام، گل‌گاوزبان نوشيده‌ام، اين همه تغيير و باز کلافگی که دل نمی‌کند از وجودم. »
در پی درج این نوشته، هم غم آوایی! تعدادی از خوانندگان وبلاگش در ستون نظرات اینگونه قلم هم صدایی بر می دارند که:

« هلو :
امیدوارم به زودی «بارون» بزنه و بازهوای دل‌ات (به شدت)2 نفره بشه!»
پاسخ
« پرستو:ممنون »

« پرستو جان سلام
شايد موضوعي كه ميگم زياد به كامنت مرتبط نباشه ولي جايي نزديكتر از اينجا پيدا نكردم.من 3 ساله كه دارم وبلاگ تو رو پيوسته دنبال ميكنم.با وبلاگت از طريق مصاحبه كوتاهي كه فكر كنم تو كليك جام جم داشتي آشنا شدم.من خيلي تو اينترنت ميچرخم و الان ميبينم كه 3 سال ميگذره و من هنوز از وبلاگ تو خسته نشدم.اين خيلي مهمه بهت تبريك ميگم.چند تا خاصيت داره وبلاگت : خودموني ، آگاهي دهنده ، منصف ، واقع گرا.تو وبلاگت تونستي تلفيقي از زندگي شخصي و حرفه اي خودت رو به روش زيبايي بيان كني.خواننده هم آگاهي ش بالا ميره هم احساس ميكنه كسي هم مثل خودش در جايي ديگر هست.اينو بدون كه كساني مثل من هستند كه هميشه خواننده وبلاگت بوده اند ولي شايد كامنت نذاشته باشند.برايت آرزوي موفقيت دارم.»

پاسخ
پرستو:
« چه احساس خوبیه صبح آدم با خواندن چنين کامنتی شروع بشه. خيلی خيلی ممنونم از لطفت و از اين که روز من رو خوش کردی.»
***************************
ماهی کوچولو از دیگر وبلاگ نویسان طی نوشته نظم مانند خود می آورد:
« این میل به ابطال و فراموشی از کجا آمده است؟»
از گم شدن های مکرر ،در میانه راهی، که نه کج است و نه درست،یا از در افتادن
این میل به ابطال و فراموشی از کجا آمده است؟ و ......این میل به ابطال و فراموشی ...»
در ستون نظارت همان مطلب امده است:
نويسنده بدون نام:
« این میل به ابطال و فراموشی زاییده هراس از روبرو شدن با واقعیت و تمایل به گریز آز ان و نیز فریب دادن خود در برابر حقیقت است .
میل به ابطال و فراموش نوعی از خود فریبی در برابر واقعیت های روشن و اشکار می باشد.»
***************
شادی ضابط طی مطلبی با عنوان « ربنا لا تحمّلنا ما لا طاقة لنا به» در وب لاگ خویش به همین سلوک می نویسد:
« اين روزها قالب وبلاگم دارد تغيير ميكند. خودم هم.

خط تهوما را دوست ندارم. نمی‌دانم چرا به نظرم مضحك می‌آيد و مناسب طنز نويسی است. تايمز را بيشتر دوست دارم. ولی حيف كه به درد فارسی آنهم روی مانيتور نمی‌خورد.
هفتۀ قبل امتحان داشتم. هفته سختي بود. شده‌ام عين جغد. تا صبح بيدارم. صبح مي‌خوابم. بعدازظهر صبحانه می‌خورم. آخر بگو تو كه امتحان دادن برايت عذاب اليم است چرا می‌روی ثبت نام می‌كني. امتحان را هم كه خراب مي‌كنی تا مدتی از خودت دلخور و نااميدی و شرمنده معلم. نه به تزت می‌رسی نه اقلاً به وبلاگت كه چكنويس آن است. تازه قول همكاری علمی هم به همه می‌دهی.
امروز كه دلم خواست بيايم اين چيزها را روي وبلاگم بنويسم خنده‌ام گرفت. چون ديدم خودم سوژه تحقيق خودم شده‌ام. تا به حال وبلاگ بقيه را بررسی می‌كردم كه چطور جايی برای خالی كردن غمها ! می‌شود. بالاخره آقا شتره دم در وبلاگ ما هم خوابيد. منير تو بودي مي‌گفتی وبلاگ همان سنگ صبور (مدرن) است؟»
منیر، در پاسخ به همان مطلب در ستون نظرات پابلیش بعدی می نویسد:

« سلام شادی عزيز
بله من گفتم که وبلاگ سنگ صبور است ولی وبلاگهای بی نام و نشان. نه و بلاگی مثل وبلاگ من که همه اسم و نشان رسمی ام را يدک مي کشد و وقتی مثل هدايت حس می کنی عنکبوتی هستی که ديگر نمی توانی تار بتني، اين وبلاگ هم به کارت نمی آيد. (البته به نااميدی از زندگی تعبير نشود، منظورم اين است که هيچ چيز را در خور نوشتن نمی بينم)».
***********************************
مرجان عالمی در یکی از آخرین نوشته های خود آورده است:
« ... اين روزا همش تو فکرم و نمی دونم از زندگی چی می خوام. انگار می خوام قبل از تولد سی سالگیم تصميم بگيرم که چی از زندگی می خواد. تو راه برگشتن از ايران کلی راجع بهش فکر کردم. تنها چيزی که ازش مطمئن هستم اينه که کارم رو دوست دارم و دوست دارم که تمرين کردن برای ماراتن و ورزش کردن رو ادامه بدم چون مطمئن هستم که خيلی با هر جفتشون حال می کنم. ولی نمی دونم که می خوام تنها باشم يا وارد يک رابطه بشم. انگار از اينکه ضربه روحی بخورم ترسيدم. همه رو از خودم دور می کنم و تا ميام به يکی نزديک بشم فوری يک کاری می کنم که همه چی بهم بخوره. از الان تا دهم ژانويه وقت دارم که تصميم بگيرم.»
هم غم آوایی! مخاطبین وبلاگ ایشان در ستون کامنتها اینگونه درج شده است :
« سلام مرمروی عزیزمرسی که اپدیت کردی ما رو. نه به خودت سخت بگیر و نه به مامانت به نظر من. و سعی کن یادت نره وقتی بچه بودی چه نیازهایی داشتی. وقتی مامان شدی به دردت میخوره »
*********************************
و در نهایت متولد 57 وبلاگ نویس مستعار طی مطلبی آورده است:
« خوب اين هم از اين... زندگيه ديگه.... چه كارش ميشه کرد.... گاهي بايد بعضي تصميم هاي دوستانه بين دو نفر گرفته بشه که به نفع هر دو هست...البته تصميم مال دو سه ماه پيش هست ولي الان عملي شده
من و مرد مربوطه هم از هم جدا شديم... و ....»
پاسخ خوانندگان پیرامون همان مطلب متنوع و به تفصیل است که به یکی از کوتاه ترین آنها اکتفا شده است :
« امیدوارم هیچوقت طعم تنهایی رو نچشی. اصولا ادم هیچوقت به اندازه روزای طلاق تنها نیست. جدا برات آرزوی روزای خیلی قشنگ دارم. »

***********************
چه آنکه این نوع از نوشته ها را برگرفته از واقعیت در عالم پیرامون نگارندگان فرض ِصحیح بدانیم و یا حتی آنرا پرواز خیال در عالم جملات! بازهم می توان آنرا با قبول درصدی خطا و درصدی صحت مصادیقی از شرح این مقال دانست!؟

نواهای موتسارت در شبی از شبهای بخارا؛ به مناسبت دويست و پنجاهمين سالروز تولد موتسارت

2006-12-29T17:45:00.000+03:30

شبهای بخارا عنوان محفلهای هنری است که به همـّـت علی دهباشی سر دبیر مجله بخارا، به مناسبتهای فرهنگی و هنری در بزرگداشت و سالگردهای چهره های نام آشنا ی هنری- فرهنگی، وطنی و گاه غیر وطنی برگزار می شود.

پنج شنبه 7 دیماه 85 این کانون ادبی، هنری بار دیگر میزبان هنر دوستان ِهموطنی بود که در زیربارش سنگین برف زمستانی در گالری نشر ثالث، به مناسبت دويست و پنجاهمين سالگرد تولد موسیقی دان نامدار، موتسارت حضور به هم می رساندند.

در ابتدا علی دهباشی ضمن عذر خواهی بدلیل تاخیر از حضور مدعوین که ناشی از بارش سنگین برف، دیر در جمع حاضر شدند، از حاضرین خواست تا با یک دقیقه سکوت، بیاد مرحوم بابک بیات مراسم را آغاز کند.

پس از آن، نادر مشایخی رهبر ارکستر سمفونیک و فرزند بازیگر نامدار( جمشید مشایخی )، نبوغ هنری موتسارت را از دو وجه کمی و کیفی مورد بررسی قرار داد.

وی با اشاره بر مجموعه ِ آثار موتسارت، که بالغ بر 24000 صفحه مکتوب و در طی 29 سال از دوره 35 ساله ِ حیات وی، و با میانگین 2.5 صفحه در روز حاصل شده است را در خور تامـّـل بر شمرد که در مقام مقایسه با آثار خودش که در سال به حداکثر 3 قطعه مشتمل بر 100 صفحه می رسد، نشان از نبوغ ذاتی موتسارت دانست.

در بررسی کیفی آثار موتسارت وی اشاره کرد که آثار وی موسیقی آسانی را شامل نمی شود بلکه پیچیدگی خاصی را در خود دارد، علاوه بر آن، تفاوت کیفی آنچنانی میان آثار آغازین و اخرین وی، به عنوان نمونه از سمفونی 4 تا 40 قابل مشاهده نیست و همه آثار در یک سطح کمال قابل ارزیابی می باشند.

وی افزود : ویژگی دیگر آثارموتسارت تم اصلی سمفونی هایش است که گاه یک و گاه شش تم را در بر می گیرد و در برداشت نهایی می توان آثار وی را همچون آینه ای دانست که موتسارت با هنرش در برابر آدمی می گیرد.

وی معتقد بود بر خلاف نظر عده ای که استایل و سبک خاصی برای آثار وی در سونات ها و سمفونی هایش قایل هستند اساساً می توان گفت که اثار وی در هیچ قالب و استایلی نمی گنجد بلکه سبک خودش را دارد و بسیار سیــــــــــّال و روان می باشد.

در ادامه سیما سعیدی برگردانی از نامه های موتسارت از زبان آلمانی را قرائت نمود؛ وی اشاره کرد که از مجموعه نامه های موتسارت تنها 300 نامه به جای مانده است که مابقی آنها توسط همسر وی نابود شده است.

در بخش پایانی مراسم، قسمت دوم کــــُــــنچــــِـرتانت موتسارت که پس از مرگ مادر وی نوشته شده است و قطعه سونات دو ماژور ( شماره 330 ) توسط نوازندگان نوپای ارکستر سمفونیک ( پدرام فریوسفی، لعیا اعتمادی (ویلونیست) و نيما فرهمند (پیانیست) ) به اجرا درآمد؛ در پایان علی دهباشی به نمایندگی از حاضران درخواست اجرای قطعه ای انتخابی از نوازندگان را نمود که قطعه معروف TURKISH MARCH با تکنوازی پیانو به مراسم خاتمه بخشید.

گزارش مراسم تجلیل از بهرام بیضایی در خانه هنرمندان

2006-12-27T21:06:00.002+03:30

این مطلب نخستین بار در رادیو زمانه درج شده است

مژده شمسایی، بهرام بیضایی و محمود دولت آبادی

هوشنگ مرادی کرمانی نویسنده، در شب تجلیل از بهرام بیضایی

بهروز غریب پور، کارگردان سینما و تئاتر

اصغر همت، بازیگر سینما تئاتر تلویزیون

مهدی هاشمی، بازیگر تئاتر سینما تلویزیون

بابک احمدی روشنفکر، دکترای فلسفه و علوم سیاسی

آیدین آغداشلو نقاش، در مراسم بزرگداشت بیضایی

بهرام بیضایی و فرزند خردسالش نیاسان بیضایی

طنز رو به زوال! و درسها یی از مجادله قلمی داریوش سجادی و ابراهیم نبوی

2006-12-24T02:15:00.001+03:30

این نوشته را در سایت سخن نیز قابل خواندن است

شاید کمی مرتبط!
بحث و جدالی قلمی که گاهاً در بین اهالی مطبوعات در می گیرد این فرصت را برای مخاطبین مهیا می کند تا پرده از برخی واقعیتها در انظار عمومی برداشته شود چرا که اگر هر یک از طرفین در گیر بکوشند با رعایت منطق گفتاری و نوشتاری ضمن احترام به مخاطب خاص و مخاطب عام ، آرا و نظرات شخصی خود را به صراحت بیان دارند طبعاً می تواند به مانند سندی آشکار از زبان پاسخ دهندگان به جهت رفع شبهات برای خوانندگان و مخاطبین رسانه ها باشد؛ بطوریکه می توان آنرا سوزنی دانست که اهالی مطبوعات در ازای جوالدوزی که با نگاه نقد خود به مسائل جامعه و اشخاص می زنند اینبار به هم قلمان خود بزنند! به عنوان نمونه مجادله قلمی اخیر آقایان داریوش سجادی و ابراهیم نبوی و طرح مسائل خاص فکری مد نظر عالی جنابان که سابقه ان به حدوداً چندین سال پیشتر بر می گردد را می توان از نوع محکمه های عمومی دانست که هیئت منصفه و قاضیان آن مخاطبین و قاریان صفحات خبری هستند؛ مالاً با نشستن بر مسند هیئت منصفه ای بی طرف می توان مجوز ورود به این مجادله را برای مخاطبینی همچون اینجانب جعل نمود! علی الخصوص با تکیه بر گفته های مکرر ابراهیم نبوی که همیشه داد آمار هیتها ی ( بازدید) چندین هزار تایی مخاطبینش را سابقاً و اخیراً در جای جای این عالم مجازی بر زبان می رانند که نشان می دهد ایشان ارزش وافری برای کلیکهای مخاطبینش قائل است پس جعل چنین مجوزی آنچنان هم بی ثمن به نظر نمی رسد!همانطور که بسیاری از ناظران و حاضرین بر صفحات مجازی رویت نمودند جریان این مباحثه که به حوزه مسائل شخصی جناب آقای نبوی هم کشید! از آنجا شروع شد که داریوش سجادی طی مصاحبه مفصلی (1) که با خبرنگار خبرگزاری انتخاب انجام داد در گوشه ای از این گفتگو، انتقادی مستند و منطقی به طنز ابراهیم نبوی ابراز شد! در آن گفتگو آورده شده است « من برای قلم آقای ابراهیم نبوی تا مقطعی ارزش قائل بودم، اما متأسفانه ایشان هم پس از خروج از کشور در واقع تن زده و آلوده چنین فضائی شد و آن طنز وزین گل آقائی که عنصر تلخند را در تاريخ مطبوعات فکاهی کشور ثبت کرده بود توسط آقای نبوی تبدیل به لودگی شد. ... حالا متأسفانه باید عرض کنم که ابراهیم نبوی ای که زمانی قلمش تحت تأثیر عنصر تلخند تأثیر بسزائی در جامعه داشت اکنون برای بقاء در این ساختار سياسی ـ رسانه ای خارج از کشور تن به هر لودگی داده و اخيراً و متاسفانه چيزی نمانده بود تا در مقابل دوربين تلويزيون دولتی آمريکا VOA چند پشتک هم برای خوشايند ميزبانانش بزند ....»ظاهراً این بخش از مصاحبه موجبات رنجش نبوی را فراهم کرد تا ایشان سرآسیمه در ردّ نظرات سجادی به ادله ای چنگ بزند ! که پیش از آنکه مایه از منطق فکری و نوشتاری گرفته باشد ! استنادش به تعدّد مقالات و نفی جایگاه روزنامه نگاری سجادی به زعم خودش! باشد و موضوع را از محتوای انتقادی طنزش به ظواهر و موضوعات ِ بی ربط فرافکنی کند! تا حدی که پاسخ ِ انتقادات نبوی در انظار عمومی را بتوان در حد چشم و هم چشمی های نا شکیبانه، نا صبورانه نزول شان دهد و این پرسش را در ذهن هر رهگذر اینترنتی مطرح کند! پس شان و جایگاه نویسندگی که نبوی دائماً خود را در ظلال آن مفتخر می بیند کجاست !؟ پس خضوع و شان نویسندگی کجاست؟!؛چرا که نبوی سابقاً چنین ادبیات آکنده به کنایه و مزاحهایی بی موضوع در نقد مطالب و افکار هم قلمان خود را پیشتر نیز به کار گرفته بود آنهم حدوداً دو سال پیش در بیان نظرات انتقادیش نسبت به مطلب طنزی به قلم ف . م . سخن، طنز نویس خبرنامه گویا این گونه نوشت که: نبوی :«... روش اسم مستعار: ما تعدادی نیروی مبارز داریم که در فرنگستان مشغول مبارزه با نظام جمهوری اسلامی هستند و این افراد با اسم مستعار به کسانی که با اسم واقعی خودشان زندان می روند می گویند سازشکار و حکومتی، در روش اسم مستعار با جابجا کردن این دو گروه می توان نویسندگانی مانند ف. م. فلان یا حسن آقا یا شومبول خان را وادار کرد که با اسم واقعی خودشان انتقاد کنند و از آدم هایی مثل تاج زاده و غیره که با اسم واقعی زیر فشار هستند بخواهیم که با اسم مستعار مبارزه کنند،... »!(2)اینکه داریوش سجادی در مصاحبه خود بیان می دارد که «...من برای قلم آقای ابراهیم نبوی تا مقطعی ارزش قائل بودم، اما متأسفانه ایشان هم پس از خروج از کشور در واقع تن زده و آلوده چنین فضائی شد و آن طنز وزین گل آقائی که عنصر تلخند را در تاريخ مطبوعات فکاهی کشور ثبت کرده بود توسط آقای نبوی تبدیل به لودگی شد...»؛ با مروری بر طنزهای نامبرده به سهولت می توان آنرا دریافت و بلکه یک گام هم فراتر گذاشت و ادعا کرد طنز نبوی بیشتر به طنزهای لس آنجلسی آکنده به هزل شباهت پیدا کرده است!؛ اگر بازهم به پشتوانه های افتخارات نبوی مبنی بر هیتهای چندین هزار تایی صفحاتش استناد کنیم! دیده می شود که در ستون نظرات کاربران در صفحه اینترنتی روزآنلاین این نکته از زبان مخاطبین عام نیز به ایشان گوشزد شده است و معتبرتر انکه خود ایشان هم به بدان معترف شده اند آنجاییکه خواننده ای می نویسد: « آقای نبوی! اول طبق معمول باید بگم که از طرفدارهای پروپا قرص شما هستم و همه ی کتابهاتون را هم خوندم، اما نه، فقط دو تا از کتاباتون را خوندم: در شهر خبری نیست و سالن شش، مطالب شما را هم در سایت روز می خونم، طرز نگارش شما به طرز محسوسی تغییر کرده است. شاید غربت عامل این امر باشد. از نقدهای طنازانه ی شما بوی هجو میاید. فکر میکنم چون مطمئنم که این ایمیل را نمیخوانید اینقدر گستاخانه به خیال خودم نقد می کنم. اما یه نکته هم بگم من یه ماهی با سالن 6 حال کردم.»نبوی : « ممنون دوست من، راستش از سه روز قبل که این نوشته تو رو خوندم، خودم هم احساس می کنم چون دارم در مورد افراد مشخصی می نویسم، گاهی نوشته هام به هجو تبدیل می شه. سعی می کنم بیشتر مواظب باشم»! (3)نکته حائز اهمیت در این نقل قول آنجاست که سجادی نیز انتقادش به چنین مشی در جوهره ای قلمی نبوی بوده است!جدا از محتوای مجادلات فی ما بین، بخشی از حواشی این مجادلات از قول مرجان عالمی(4) آورده شده است که: « ... نمی دونم چرا هيچ کس هيچ جا نمی نويسه که اين آقای نبوی که همه کشته مردشن چه دسته گل هايی به آب نداده و چه زندگی هایی رو به هم نزده و با چه دختر های جوان و زير سن قانونی که روی هم نريخته. اين چيزهارو من می دونم به خاطر اين که طی شش سال زندگی با حسين با کلی ازاين روزنامه نگارها و اهالی مطبوعات آشنا شدم و تو اون مدتی که تو حيات نو کار کردم. همه کاسه کوزه ها سر ... ميشکنه که الان که فکرشو می کنم می گم نوش جانش. خوب کرد. همه اونو دختر خراب می دونن ولی کسی اصلا حرفی از آقای داور خان نمی زنه که زمين و زمون رو آباد کرده. چرا چون همه يه جوری گير هستن که خدايی نکرده از روز بندازتشون بيرون يا باهاشون بد بشه. اگه می گين همشو بگين » که درسی دارد برای نسل جوان و دل باختگان ِمشاهیر ِقلم که از سوء شهرت خویش ارتزاق می کنند که انسانیت هر شخص را باید با عینک معیارهای انسانی و اخلاقی و جدای از جایگاه قلمی اجتماعی و ادبی و ... نگریست چرا که در عصر و عرصه ای که هنرهای اصلی دچار رقیقی در جوهره شده اند ترازهای فکری بسیار پایین به مدد کیمیای سوء شهرت ! هر زغال بد ستی را در مقام قلم بدست نمایان می کند ! و آن مثل که در بوستانی که شیرانش خفته اند هر روبــهکی ادعای سلطا نیت بوستان ادب می کند! اما انتقادی نیز باید متوجه داریوش سجادی داشت آنجای که در پاسخ خود با حربه ی نفی سوابق حرفه ای که به ایشان نسبت داده شده بود با بازی نبوی بازی خورد ! و در دفاعیات خود لیست بالا بلندی از سوابق قلمی خود را بیان نمود؛ جا دارد تا به عنوان مخاطبی عام این خرده را بر ایشان بگیرم که در پاسخ به ادعای نبوی مبنی بر فقدان پیشینه حرفه ای ایشان! به بخشی از مجادله شیخ ابوسعید ابوالخیر میهنی با ‌خواجه‌ امام‌ مظفر حمدان‌ ارجاع می داد که:« امام‌ مظفر حمدان‌ يك‌ روز مي‌گفت‌ كه‌ : كار ما با شيخ‌ بوسعيد همچنان‌ است‌ كه‌ پيمانه‌اي‌ ارزن. يك‌ دانه‌ شيخ‌ بوسعيد است‌ و باقي‌ من! مريدي‌ از آن‌ شيخ‌ ما ابوسعيد آنجا حاضر بود، پيش‌ شيخ‌ ما آمد و آنچه‌ شنوده‌ بود، با شيخ‌ حكايت‌ كرد. شيخ‌ گفت: خواجه‌ امام‌ مظفر را بگوي‌ كه: آن‌ يك‌ هم‌ تويي؛ ما هيچ‌ نيستيم »!(5)
پی نوشت ها:

1-http://www.tik.ir/display/?ID=31161&page=1
2-http://work-pro.net/cgi-bin/cgiproxy/nph-proxy.pl/010110A/687474702s6q61672r676s6s79612r636s6q2s6r6
1626176692s61726368697665732s3032343634362r706870
3- روزآن لاین، نامه های خوانندگان، ۱۹ خرداد ۱۳۸۴
4- http://marjanalemi.blogspot.com/2005/09/blog-post.html
5- اسرار التوحید فی مقامات شیخ ابوسعید ابوالخیر میهنی

فمینیسم لزوم باز تعریف و باز نگری!؟

2006-12-24T01:51:00.001+03:30

این مطلب پیشتر در خبرنامه گویا درج شده بود
مقولات و مکاتب ِ فکری زمانیکه از خاستگاه ِ تعریف شده و خلق شده خود فاصله می گیرند و به جغرافیای فکری و علمی که بی شباهت با ظرف و محتوای ِ تعریف شده آن است می رسند، در کاربست تئوریک، آکادمیک، علمی و در نهایت عملی خود، می توانند با چالش مواجه شوند و چنانچه ممکن نشود که در ظرف ِ شیوه فکری غالب و یا حاکم که می تواند برآمدی یک گانه و یا چند گانه از نوع نگرش ِِجهان بینی، سنت، عقیده و یا ایدئولوژی و ... غالب آن جغرافیای ارضی باشد، به یک همگنی و همسانگردی دست یابند، به مقوله ای ناکارآمد بدل خواهد شد و چه بسا در کاربست خود درعرصه تئوریک، چارچوبی با همان مختصات و مشخصاتِ َخـــلقی خود را شامل باشد و یدک کشد لیکن، در عرصه ِعمل، چون جسمی است بی روح که تنها شمایل ِ مشابه آن مقوله فکری برآمده از مصدر خود، را داراست؛ مصداق ملموس تری از این مورد را می توان در مقولات و مباحث علوم انسانی و بالاخص علوم اجتماعی در جامعه ای همچون ایران یافت که غالب ِ شالوده و سازمایه های تئوریک و آکادمیک خود را بر مبنای مفاهیم وارداتی، از خارج از مرزهای اندیشه و تفکــّر خود وام گرفته و به طبابت و درمان ِ عارضه های اجتماعی، به همــّــت اندیشمندان و فعـّـالان و پژوهشگرانش، در تکاپوی نیل به تعالیست. به بیانی ساده تر چنانچه این مفاهیم در حالت کلی، نتوانند تناسخ و باززایشی به فراخور ظرفیتهای هر جامعه ای ( که آنهم تابعی از شیوه فکری غالب است ) یابند، تنها نام و تعاریفی می شوند که کار بدستان و عمل جویان به آن قادر به نصب و بهره مندی از آن در سر جای خود نیستند، مضاف بر آنکه عدم پرداختی نو، و استعمال ِآکبند از این مقولات می تواند راهگشای انحرافاتی باشد که در نتیجه عدم درک صحیح از آن مقولات، در بدو ورودشان به حوزه های فکری و اجتماعی حاصل خواهد شد. فمینیسم به عنوان یک مکتب فکری شناخته شده، و مقوله ای روشنفکری، موضوع ِ بحث و جدل بسیاری از روشنفکران در محافل فکری و اندیشمندی است؛ به دلیل ماهیــت این مقوله که مخاطب خود را با معیار جنسیت انتخاب می کند و به دلایل شرایط حاکمی که در اغلب نقاط جهان طی چندین دهه پیش، جنسیت مورد بحث آن مقوله را در تنگناهای اجتماعی قرار می داد، توانست به مانند جنبشهای آزادی خواهی مشابه ( که آن جنبشها الزاماً بار جنسیتی را با خود حمل نمی کردند) حالتی جهان نفوذ و جهان شمول به خود گیرد. فمینیسم با دامنه متنوعی از تعاریف و مشخصات که روز بروز بر وسعت تعاریف و خواسته ها و آمالش نیز افزوده می شود، با تعریف ِ کلّـــی « احقاق حقوق زنان و نفی هر گونه تبعیض جنسیتی در جوامع، در کلیه عرصه ها، اعم از اجتماعی، فرهنگی، هنری و ...» متولـــّـد شد. تعریفی که هیچ نقطه و نشانه و اعرابی در نگاه نخست، در آن نا به جا نمی نماید اما اندیشه های تندروانه این مقوله را نیز از گزند آسیب خود نرهاند چرا که زمزمه های برخی افکار و گرایشهای فکری در مقوله فمینیسم که قایل به برتری جنس مونث، بر جنس مخالف خود است در تریبونها و گفتمانهای فمینیستی قابل شنیدن و رویت است و گاهاً گرایشهای همجنس گرایانه تحت لوای فمینیسم نیز در گوشه و کنار جهان مشهود می نماید که ذیل همان عنوان احقاق حقوقی که در تعریف عام فمینیسم ارائه شده است سر بر آورده است. جدای از تمامی تعاریف و مختصات و مشخصاتی که این مقوله برای مخاطبینش تولید نموده است و هر یک را به وجهی همراه خویش کرده، برچسب مشترکی که تمامی گرایشهای مختلف فمینیستی، تحت لوای یک نام واحد از خود ارائه می دهند نکته در خور تامّــلی می نماید چرا که مریدان گرایشها و انشعابات مختلف این مقوله که چه بسا در کیفیت و نحوه دستیابی به همان شعار بدوی « احقاق حقوق زنان و نفی هر گونه تبعیضهای جنسیتی » دچار اختلافات فاحشی هستند اما همه آنها با یک شناسنامه و نام واحد همزیستی خواسته یا ناخواسته را با هم دارند؛ لیکن با لحاظ کردن برخی انحرافات و گرایشهای تندروانه در این مقوله، در وامگیری این مقوله فکری وارداتی، کمی احتیاط طمانینه نیاز است؛ چرا که اگر یک تعریف و مفهومی صحیح به فراخور ظرفیتهای اجتماعی از آن ارائه نشود، خواسته و یا ناخواسته بدلایل جهان گستری و جهان نفوذی ِ این مقوله می تواند زمینه ای برای کاربست نابجا و چه بسا منحرف ( به مانند برخی برداشتها و تعاریف خاصه که هم اکنون از این مقوله می شود) را فراهم کند که هیچ سود منفعتی برای رهجویانش نداشته و تنها به واسطه همان جهان نفوذی، خیل کثیری را ناآگاهانه به سمت و سویی پوچ هدایت کند.
از سوی دیگر نظری بر درک و فهم این مقوله در نظرگاه بسیاری از قشرهای تحصیل کرده و نوباوه، گویای آن است که گاهاً مقوله فمینیسم با تعبیر مرد ستیزی در آمیخته شده است که در صف بندی های فکری و اجتماعی مشهود می نماید؛ عارضه ای که در میان اقشار نوباوه زنان، حالتی مسری نیز به خود گرفته است و چنانچه با این شناسه غلـــط و خطا این مقوله بسط و گسترش یابد عقوبـت این درک ِ ناصواب دامن کوچکترین رکن اجتماع، که همانا خانواده باشد را خواهد گرفت. فمینیسم دینی نگاه ِ دینی به مقوله فمینیسم که منجر به تعریف فمینیسمی با نام فمینیسم ِ دینی می شود که معتقد به امکان برقراری سازش بین دین و فمینیسم و تاکید بر خانواده هست ، انتقاد از فردگرایی افراطی و لزوم توجه به شرایط فرهنگی و منطقه‌ای زنان هر کشوری، جزء رووس و چارچوبهای تعریف شده ای است که فمینیسم را محاط شده در مقوله ِ دین می کند، تا بتواند با تعریفی جدید و جزیی و نه عام و کلی، میزبان این مقوله در محافــل اندیشه و تفکـّــر باشد و موجبات تفــّرق مسیر این مقوله از دیگر انشعابات و انحرافات مقوله فمینیسم که آنچنان کاربرد و استعمالی را در بسیاری از جغرافیای ارضی و بومی کشورهای دینی ندارد را فراهم نماید.هر چند که در نگاه نخست شاید پیوند دو مقوله فمینیسم با تمامی شاخ و برگهایش با دین، کمی مشکل باشد و نیاز به هـَــرَس ِ شاخ و برگهای زائد ِ نهال فمینیستی جهت تلفیق این دو مقوله را بطلبد، لذا تعریفی و تفسیری جدید از مفهوم فمینیسم با مشخصات درونی هر جامعه ای امری حیاتی به نظر می رسد که در محافل فکری و رایمندی نیاز به همــّـتی بیش از این را از سوی اندیشمندان و متفکـــــّران می طلبد.

گفتگویی کوتاه با داریوش سجادی

2006-12-24T01:07:00.000+03:30

گفتگوی کوتاه با داریوش سجادی .این گفتگو به حدوداً دو سال پیش بر می گردد
-------------------------------------------------------------
در ابتدا در خصوص مقاله ی از عسگر گاریچی تا سعید عسگر برای ایشان نوشتم که:
« باید قبول کرد ذات جلوه گرانه تنها در نزد نسل ربع قرنی ها به ودعیه گذارده نشده است که در نسل ماقبل ربع قرنی ها هم، بی شک موارد مثال زدنی از اشخاص به فور یافت می شود و جلوتر برویم می توان گفت که در نزد ادمی این ذات جلوه گرانه نهفته بوده است که محبوبیت یا بر سر زبان بودن و امضای برگه تایید شناخته شدن در خلال اجتماع ادمیان نه تنها برای نسل جوان که برای همه افراد بشر مطلوب می نماید اما نگرش و بررسی چنین موضوعی پرداختن به عین واقعیات است ونه چیز دیگر که در نوشته ی شما هم انطور که این حقیر احساس کردم لوب کلام شما هم این بوده است و گرنه عیب جویی ادمیان به سبب پرداختن به غریزه نهفته ی جلوه گری بی شک اثبات حقیقت است نه خرده یابی بر کسی.»
-- داریوش سجادی:
««در پاسخ خدمتتان معروض می دارد ظاهراً اينجانب نتوانسته ام منظور خود را درست بيان کنم.
من هرگز مدعی مذموميت ذاتی نياز جلوه گرانه جوانان نبوده و نيستم و همانطور که در آن مقاله گفته ام اين نياز را ذاتی جوان و منبعث از ژنتيک ايشان عنوان کرده ام. طبيعی است نمی توان جوان را بواسطه بروز تحريکات ژنتيکی شان مورد شماتت قرار داد.
همانطور که شما نيز بدرستی اشاره کرده ايد جلوه گری نه تنها ذات جوان است بلکه کلاً ذات انسان جلوه گری است با اين توضيح که هر سنی به اقتضای گرايشات و مطالبات خود نوع خاص جلوه گری در انسان را مطالبه می کند.
نزد نسل جوان اين نياز از نوع فخرفروشی و تعيّن طلبی ، توجه گرائی است.
جوان به صرف جوانی خود تشنه چنين رويکردی است و اگر سيستم نتواند و يا نخواهد با تعبيه مکانيزم های مشروع امکان بروز و تخليه مشروع و بهداشتی اين نياز را مرتفع سازد جوان خود راساً و بدون توجه به هزينه های آن از هر ابزاری ولو ابزار نامشروع برای ارضا ذات جلوه گرانه خود استفاده می کند.»»
-:
« قبول کنید نسل اکنون یا بهتر بگویم نسل ربع قرنی ها که این جانب در شمارگان انها هستم با ان نسل حاضر در خیابانهای در بیست و هشت مرداد و بعضا با نسل شما کمی فرق دارد و به رغم اگاهی کم نسبت به ریشه های فرهنگی و وقایع تاریخی گذشته ی خود باید گفت به نسبت درک و فهم صحیح تری از مسائل دارند که بر اگاهی و دانش بالاتر نسل شما مقارن با این نسل می چربد .و چنانچه شما این نسل را با نسل قبل، در نوع پاسخ گویی به وقایع مشابه تاریخی در یک رده جمع ببندید مثل همان سوال است که بگویند جمع یک سیب با یک پرتقال حاصلش چند می شود؟؟؟؟ و باید قبول کرد نسل ربع قرنی با نسل شما و نسل قبل تر از ان بی شک فرقهایی دارند که گواه ان را می توان بر بالا بودن سطح نسبی تحصیلات در نزد انها دانست و باید صحه بر ان زد شکاف بین ان نسل مُصدّقی ها و نسل اکنون بسی ژرف شده است .»
--داریوش سجادی:
«« متاسفانه چندان هم دلی با ادعای جنابعالی ندارم. اينکه جوانان امروز در افقی والاتر و بالاتر از نسل های قبلی خود قرار دارند را گزاره ای واقعی نمی دانم.
جوان در همه ادوار تاريخ همين بوده که هست در برآوردی کلی نه جوانان قديم برخوردار از رذيلت اخلاقی بوده اند و نه جوانان امروز برخوردار از فضيلتی خاص و ويژه.
صرف نظر از سطح معلومات و تحصيلات آنچه که در عالم واقع قابل رويت است آنست که جوان ديروز و امروز ماهيتاً و از بعد محتوا کماکان مطالبات و نيازهای يکسانی دارند که در مقاله عسگر گاريچی و ايضاح آن اشاره کرده ام.
اما اينکه اخيراً و مکرراً توسط بسياری از نويسندگان و جنابعالی تاکيد بر تمايزات و فضيلتهای جوانان امروز می شود را چندان مقرون بر صحت نمی دانم.
اينجانب به صفت شغل خود که روزنامه نگاری است و بدليل مطالعات زيادی که در وبلاگ های جوانان داشته و دارم و برخورد با جوانان مختلف اعم از غربی و ايرانی انديشه فاخر و وجوه متمايز و قابل استنادی از ادعای جنابعالی نزد جوانان نيافته ام.
اينکه مرتباً گفته می شود جوانان امروز در اوج قله فرهيختگی و ذکاوت و هوش و دانش و غيره هستند در حوزه شعار حرف قشنگی است اما آيا نبايد اين ادعا بازتاب بيرونی هم داشته باشد؟
پرسش اينجاست که تعينات آن فرهيختگی ها و دانش و فضيلت کجاست؟

چرا هيچ نمونه قابل اعتنائی از تراوشات و افکار بلند اين جوانان در جائی مشاهده نمی شود.
من که تاکنون چيزی جز همان مطالبات شعاری در وبلاگ ها و حرف های جوانان نيافته ام.
تعجبی هم نمی کنم و توقعی هم از جوان ندارم که در اين سنين طلايه دار فضيلتی ويژه باشند.
اتفاقاً همين فخرفروشی های ولو مجعول و تصنعی و خود ساخته را در راستای ارضای تمنيات جلوه گرانه جوانان می دانم.
اما جوانان نبايد خود اسير شعارهای خود شوند و ادعاهای خود را باور کنند.
همانطور که گفتم جوانی که شعار آزادی سياسی و آزادی انديشه را می دهد الزاماً اين امر بمعنای برخورداری ايشان از انديشه يا مطالبات سياسی خاص و ويژه ای نيست و نبايد هم باشد ايشان در اين سنين انديشه خاص و ويژه ای در حوزه سياست ندارند که آزادی بيان آنرا مطالبه می کنند بلکه اين تنها تنگ نظری حکومت است که با محدود کردن جوانان در حوزه های فراغتی و تفرج طلبی مشروع جوانان دخالت و اعمال محدوديت کرده و ايشان بعنوان دهان کجی و ابراز وجود جلوه گرانه و طبيعی و ذاتی خود از حوزه سياست برای تشفی خاطر پتانسيل های انباشته شده خود که از ناحيه تنگ نظری حکومت امکان تخليه مشروع ندارد، استفاده ابزاری می کنند.
اگر شما مصداق و تعينی واقعی از تجليات و تمايزات فکری ، فرهنگی ، فلسفی ، مطالعاتی يا انديشگی اين جوانان که مدعی تفاوت داشتن شان با جوانان قبل داريد ارائه فرمائيد، استفاده خواهم کرد.
متاسفانه اين نسل به نوعی نسبت به نسل جوان قبل هم عقب رفت داشته.
آمارها نشان می دهد برغم رشد کمی سطح سواد و تحصيلکردگی نسل جوان فعلی، شاهد کمترين ميل و رغبت نزد جوانان برای مطالعه هستيم.
نرخ مطالعه نزد جوانان امروز برخلاف جوانان قديم تقريباً فاجعه آميز است و وقت عمده ايشان صرف بطالت های خيابانی يا اينترنتی شده و کمتر رغبتی به مطالعه در ايشان ديده می شود.
از نزديک ترين دوستانتان بپرسيد آخرين بار چه کتابی خوانده اند و در چه رابطه ای خوانده اند؟
اميدوارم توضيحاتم مکفی باشد.»»
در ادامه نوشتم :
« حقیقت مطلب ان است که اینجانب قصد اشارت بردن و یا نشانه زدن فرهیختگی و یا دانش نسل کنونی را نداشتم که بخواهم رجحان دهم این نسل بر نسل قبلی را وهدف و قصد ان است که بگویم نسل جدید به رغم کمی مطالعه و نا اشنایی با فرهنگ گذشتگانمان و نیز با وجود گذران اوقات به بطالات و گشت زنی های بی هدف در این جهان نمای مجازی (اینترنت)و در کوچه و خیابان که ان گرامی به ان اشاره کردید که غیر از واقعیت نیست اگر کاوشی روانشناسانه یا بهتر بگویم اخلاق شناسی میان نسل کنونی و یا نسل گذشته انجام دهیم پر واضح است که نسل گذشتگان ما به سبب ساختارهای خانوادگی از نوع پدر سالار و اصولا ً بزرگ ارج نهادن دارای یک حس کرنش که متعاقبش ندیدن نقاط ضعف و در نهایت یک حالت گرایش به اصول را در بطن فرهیختگی نسبی در خود همراه داشت بود.گرایش به کرنش به بزرگترها به رغم انکه این بزرگان بی شک عاری از نقاط ضعف نبوده اند ولیکن به سبب ساختارهای خانوادگی ان دوره قدرت تمّرد از نا ملایمات و یا بعضا ناراستی ها ی ایشان را نمی دیدند و متعاقبا منجر به َتَصحُّت ایشان از نقد بزرگان می شد که به تبع ان این حس در ایشان رسوخ کرده بود و ایشان را اداپته و ساده انگارو صداقت انگار بار اورد.و این سخن سخنی است که خیلی از هم نسلی های شما اعتراف بدان کرده اند که نسل شما نسلی بود که با صداقت گفتار و رفتار انسی بیشتر داشت تا نسل کنونی.اما نسل کنونی به سبب انکه ان ساختار پدر سالاری مطلقه در خانواده ها اکنون شکسته شده است می تواند به راحتی به نقد و حلاجی بزرگان و بعضا نقد سنتها بنشیند که لیکن به رغم نداشتن اگاهی و عدم مطالعه و نیز عدم بهره از دانش و فرهیختگی که شما در جستجوی نمود و یا تعینات ان هستید و نیافته اید توانسته است تجربه و تمرینی عملی از انچه نسل شما به عنوان تئوری در کتب و مراجع ادبی یافته اید را به سبب همان باز بودن فضایی برای نقد و بحث تجربه کرده باشده و به رغم ان دلایل نا اگاهی ها و به سبب انکه قدرت تعمیم از جز به کل برای ایشان به سبب همان دلایل ازادی نقد بر او باز است می تواند با بسنده کردن بر جرعه ی از کتاب تاریخ و نظاره ی چموشی های روزگار و تعمیم ان به حال و روزکنونی خود، راه اشتباه و خطا را ببندد یعنی رد همان سخن ان جناب عالی که در مقاله "دو مرغابی در مه " در خصوص مشابه گرفتن نسل کنونی با نسل مصدقی ها و بنی صدرها اشاره بردید .

--داریوش سجادی:
««مطمئنم بعد از چند سال هياهو و جنجال اکنون جوانان بهتر می توانند مسائل را ديده و تحليل محتوا و واقعيت کنند.»»

نظری بر مارمولک کمال تبريزی

2006-12-24T00:26:00.000+03:30

مطلبی خوانده ام در صفحه ی شخصی جناب آقای داريوش آشوری که یکسال و نیمی از تحريرش سپری شده است ، انهم پيرامون فيلم مارمولک است و متن کامل مقاله اش هم در مجله ی اينترنتی واژه موجود .
حدوداً سه سال پیش مقارن با اکران فیلم مارمولک مطلبی را پیرامون آن فیلم نوشتم و رونوشتی را نیز بعدها برای داریوش آشوری ارسال کردم که متن آن در زیر است.

*******************************

در كنار تفاسير و بحث هايي كه مقارن با اكران فيلم مارمولك بر سر زبان بود و نظرات متفاوتي ازسوي روحانبون ايران را بهمرام داشت، برخي ازروحانيون انرا را توهين به وجه ي روحانيت قلمداد مي كردند و برخي ديگر انرا فيلمي مي دانستند كه واقعياتي پيرامون زندگي ساده اين قشر مذهبي را بيان مي كرد که هيچ گونه منافاتي با انچه كه به عنوان توهين به وجه ي روحانيت مطرح شده نمي دانند و حتي بر عكس انرا فيلمي موافق الحال و مثبت احوال بر انچه بر پرده نقره ای سینما درخشیده است ارزيا بي مي كردند.

در وافع فيلم توانسته بود با بكار گيري عنوانها و مفاهيم و نماد هايي د و يا چند پهلو اسباب گمراهي مخاطبان خويش را فراهم كند به گونه يي كه حتي در ميان مخاطبان روحاني خويش نيز اين سر در گمي را ايجاد كند كه نتوانند به طور مطلق تميز دهند ميان انچه كه به عنوان توهين و يا عدم ان به وجه ي روحانيون مطرح مي شود و بر سر ان اختلاف نظر است؛ هر چند كه بعد از اكران عمومي ان ديري نپاييد كه اين نظرات مخالف در بين روحانيون حاكميت بر نظرات موافق چربيد و مانع از ادامه ي اكران عمومي ان شد.اما نكات زيركانه يي را در بطن خود نهفته است كه نشان از زيركي و شايد شيطنت زيركانه سناریست ان براي انتخاب چنين قالبي براي وقوع حوادث فيلم باشد بكار گيري اين دوگانگي در مفاهيم و عناوين از ابتداي فيلم و با انتخاب نام مارمولك براي فيلم اغاز مي شود رضا معروف به رضا مارمولك شخص تبه كاريست كه در حين سرقتي دستگير مي شود و به زندان فرستاده مي شود و در زندان بر اثر اقدام به خودكشي مجروح شده و براي مداوا به بيمارستان فرستاده مي شود بر حسب تصادف در يكي ار اتاقهاي بيمارستان با روحاني كه هم اتاقي اوست اشنا مي شود و با عميق شدن در عقايد و حرفهاي ان روحاني فيلم به يكي از نقاط مثبت خود از ديد روحانيون مي رسد. شخصي روحاني و در جامه ي روحانيت و ليكن شغلي به غير از روحانيت انهم شغل گچبري ..كه اشاره ي بر زندگي ساده ي اين قشر دارد و شايد از نكات تحسين بر انگيز از ديد روحانيون باشد.....در ادامه ي اين هم صحبتي رضا با روحاني صميميتي بين اين دو حاكم مي شود وصحبت ميان ايندو از مسائل روزمره و گرفتاري هابه مباحث اخلا قي و خدا شناسي و ..مي كشاندو اين در حاليست كه در سكانسي از فيلم روحاني كتاب شاهزاده كوچولو اثر انتوان دو سنت اگزوپري را در دست دارد و در جايي كه از موضع دين در حال شرح برخي مسائل براي رضا است مصداق سخنان ديني را در كتاب شاهزاده كوچولو مي يابد....در پايان اين هم صحبتي چند روزه مدت مداوا براي رضا به پايان مي رسد و وي مجبور به بازگشت يه زندان مي باشد كه همراه با نارضايتي هايست كه به زبان معترف به انهاست..در اين اثنا روحاني نيز دوره ي مداوايش يه پايان رسيده است و در حال مرخص شدن است ....در فرصتي كه روحاني به عمد براي وي فراهم مي كند رضا با تن كردن جامه ي روحانيت از مهلكه مي گريزد و به سراغ دوستي قديمي رفته و وي نقطه يي مرزي براي فراهم كردن مدارك جعلي براي خروج ا ز كشور به وي پيشنهاد مي كند....كارگردان با پوشاندن لباس روحانيت بر تن مارمولك فضايي را براي خود مهيا و اماده مي كند تا بتواند با خيالي اسوده سياست يكي به نعل و يكي به ميخ در پيش گيرد و شيطنت هاي خويش را نيز در اين جامه موجه نمايد با قرار گيري رضا ( شخصي تبهكار) در اين جامه و اين كه اين جامه به عنوان نمادي از روحانيون حاكم است اما در تن شخصي دزد، بدون شك اين جامه در تن اين دزد بر اساس روالي منطقي در داستان و انچه كه از فردي دزد انتظار مي رود از گزند طعنه هايي كه شايد در واقعيت جامعه در ذهن مردم باشد مصون نمي ماند كارگردان با اين حربه به راحتي توانسته سيا ست دو دوزه و گمراه كنند ه يي در پيش گيرد و اسباب گمراهي مردم و همچنين روحانيون حاضر را فراهم كند.در سكانسي از فيلم رضا كه براي ياد گيري نحوه برخورد روحانيون و حركات و سكانات انها مشغول تما شاي فيلمي است كه در ان روحاني جواني در حال نقد و بررسي فيلم تارانتينو است؛ كارگردان به نوعي خواسته است بهمرا ه اين سكانس و سكانسي كه روحاني هم اتاق رضا در حال مطالعه كتاب شاهزاده كوچولو است بشارت روحانيون نسل جديدي را به مردم دهد كه دايره ي تفكراتشان فقط محدود به دستورات دين و علوم حوزوي نيست و در حوزه ي هنر سينما و علوم متجدد نيز توانايي رشد و بلوغ فكري را دارند كه شايد بسي خوشايند براي اين قشر باشد....اما در كنار بكار گيري اين خط مشي دو گانه در فيلم اثاري از گرته بردا ري هايي از فيلم هاي مشابه و نيز شخصيت پردازي اثار ادبي به چشم مي خورد و كارگردان توانسته رد اين اثار را در فيلم محو كند يكي از اين گرته برداري ها همان شخصيت فرد روحاني هم اتاق با رضا در بيمارستان است كه ان نحوه كمك كردن به رضا در فرار از قيد قانون مشابها ما را ياد ان كشيش در داستان بينوايان اثر ويكتور هوگو مي اندازد.رد ديگري از اين گرته برداري در جابجا شدن دوشخصيت كاملا متضاد در نقش كستر تروي با بازي نيكولاس كيج و جان تراولتا در نقش شون ارچر، افسر اف بي اي در فيلم تغيير چهره (فيس اف) اثر جان وو قابل مشاهده است كه بنا بر اضطراراتي مجبور به جايگزيني اين دو شخصيت كاملا متضاد در روال فيلم است با اين تفاوت كه در تغيير چهره جايجايي چهره ي دو شخصيت فيلم اين الزام را براي قرار گيري براي دو شخصيت اصلي فيلم بهانه مي كند اما در مارمولك قرار گيري رضا در جامه روحاني اين الزام را ايجاب مي كند، در هر دو فيلم اين جابجايي در شخصيت بدان واسطه ها كه بيان شد تغييراتي نيز در كنه شخصيت هاي اصلي نيز ايجاد مي كنند در مارمولك مردي كه در حال كتك زدن زنش است رضا را با ان جامه ي روحاني مجبور به بالا رفتن از دبوار كرده ودر نهايت به رفع مرافعه مي انجامد در تغيير چهره نيز در جايي از فيلم، كستر تروی ِِتغيير ِچهره يافته در جاي شون ارچر، به كمك دختر اجباري خود مي شتابد و وي را نجات مي دهد.....اما مارمولك در كنار تمامي انچه اشاره شد سخني ديگر را نيز در خود دارد كه شايد به لحاظ جريان داشتن در بستري طنز گونه كمتر به چشم ايد و ان اشاره به راهكار هايي براي جلب نظر مردم و مخاطبين بيشتر براي روحانيون مي باشد در سكانسهايي از فيلم كه مربوط به اوايل ورود رضا درمسجد مربوطه است حاضرين در مسجد كه براي اداي نماز مي ايند بسيار كم هستند اما با گذشت فيلم و جا كردن شخصيت روحاني همچون رضا كه زياد در قيد سختگيري هاي اخلا قي و احكامي نيست در پايان فيلم حضور انبوه مخاطبين در مسجد رو شاهد هستيم و نيز حضور فردي كه در مسجد در حال خواندن اوازي به زبان تركي است..شايد به توان گفت فيلم مارمولك با در نظر گرفتن جنبه های متفاوت آن با بيتي از مولانا همساز باشد که :

هركسي از ظن خويش شد يار من

از درون من نجست اسرار من.

نقدی بر مقاله های "قهرمان سازی های کاذب" و "پرستوها به لانه باز می گردند" به قلم صادق زيبا کلام و داريوش سجادی

2006-12-23T15:49:00.000+03:30

این مطلب پیشتر در سایت گویا درج شده بود که در سایت سخن داریوش سجّادی نیز قابل خواندن است.

مقاله ِ تحت عنوان قهرمان سازی کاذب و همصدايی قابل پيش بينی و قابل تصّور داريوش سجادی با تمجيد از محتوای ارزشمند مقاله نامبرده و با تکيه بر نگفتم؟!هايش، بدليل اشاره گذرا و جزيی بر موضوع قهرمان سازی در خلال خطابه ايشان به سعيد ابوطالب در چند جای به زمين می خورد که قابل به چالش کشيدن است!مخاطب و محتوا اصلی مقاله قهرمان سازی کاذب متوجه دستگاه قضا و نقد مکانيزمی است که دستگاه قضا با به حبس کشيدن تعدادی از چهره های نه چندان سر شناس در هر رسته و گروهی چه سياسی و چه فرهنگی، که تنها نقطه اشتراکشان زخم خوردگی از قوه قضائيه می باشد به نام آوری زود هنگام ايشان منتهی می شود و متعاقباً ايران را در رتبه نخست دريافت مدالهای حقوق بشر و آزادی بيان و ...در جهان صعود جايگاه می دهد؛ نکته ای که در نظر بسياری از ناظران بر وقايع چند سال اخير ايران امری مشهود و اظهر من الشمس می نمايد اما سير و تکاپويی که نگارنده مقاله ضمن بی مبالاتی در تجميع تمامی چهره های به تعبير ايشان ناراضی و تهی دانستن ايشان از هر انديشه عالی و مترقـــّـی در جهت رسيدن به مقصودش می پيمايد محور اصلی نقدها و خرده گرفتن منتقدين ايشان را تشکيل می دهد.اما آنچه که در مقاله مورد اشاره باب نقد را می گشايد عمد نگارنده در صدق دادن طيف متفاوتی از شخصيتهای به تعبير ايشان قهرمان با سناريوی قهرمان شناسی وی است! بی آنکه صبرو تامـّلی در اينکار به خرج دهد نکته ای که به گواه اکثر پاسخها به مقاله مربوطه به وضوح نمايان است.هر چند برخی از نامهای ذکر شده در مقاله مربوطه قابليت صدق در سناريو قهرمان شناسی نگارنده را دارا می باشد اما مشاراليه با ذکر دامنه متفاوتی از نامها و با مايه گرفتن از فهم استقرايی و تعميمی، بخشی از شخصيتها را به اجحاف می رساند؛ نگارنده با غرض القای اين ملغمه تعميمی که بسياری از شخصيتهای ناراضی طی ۲۷ سال گذشته که بهر دليل صحيح يا غلط به دستگاه قضا گرفتار آمده اند قهراً بثمن گرفتاری به عذاب قضا، افعال و افکارشان نه تنها دچار ترديد است، بلکه تمام افعال وی پس از سوء شهرت را بايد برآمده از خود قهرمان بينی قهرمان ديد؛ نکته ای که با تلفيق اين انگاره با سياهه شخصيتهای نامبرده توسط وی مناقشه برانگيز است!به عنوان نمونه ايشان در مورد گنجی می نويسد « ... بماند اصرار و تکرار و تاکيد های ايشان بر روی « ما » گفتنی هايش در مصاحبه ها به جای « من » اين تاکيد و اصرار انسان که خود را ما خطاب می کنند انسان را به اين خيال می اندازد که نکند گنجی جدی، جدی باورش شده که ردای هدايت رهبری و نجات و رسالت قومش يا ملتش را بر تن دارد... » نکته مجادله انگيز در اين نقل قول آنجاست که گنجی به مجرد آزاديش از زندان پيشتر بواسطه درج مطلبی ازسوی داريوش سجادی با تاکيد بر آنکه گنجی فقط گنجی است! دستهايش را به نشانه تسليم بالا برده بود و در پاسخ به پرسشی از سوی سرويس بی بی سی « ... آيا می خواهيد نقش رهبری را در اين جنبش بازی کنيد يا خير؟» پاسخ داده بود که :« ... اما درخصوص رهبری جنبش، من هميشه گفته ام که من روزنامه نگارم و دگرانديش، معترضم و سعی می کنم که خيلی شفاف نظرات خودم را بيان کنم اما هيچوقت خودم را در قامت يک رهبر نديده ام. من روشنفکر باقی خواهم ماند... »! (۱)حال معلوم نمی شود برداشت زيبا کلام از ما گفتن های گنجی را به حساب همان تصّور از پوشيدن ردای رهبری ملّت به زعم زيبا کلام دانست يا اينکه به گفته های يک انسان زنده و ناطق روزنامه نگار استناد کرد! و تنها اين فرضيه نخستين را قــّوت می دهد که زيبا کلام در تبيين آسيب شناسی قهرمان سازی دچار شتابزدگی در رسيدن به خط پايان شده است بی آنکه امانتداری و صداقت صادق را به جا آورد!تا بدينجای سناريوی قهرمان شناسی يکتا و بی همراه می ماند تا اينکه مقاله تحت عنوان «پرستوها به لانه با ز می گردند » به قلم داريوش سجادی به اين سناريو اضافه می شود تا تمثيلهای جسته و گريخته و ناصحيح زيبا کلام را به عمق ببرد و مبانی اين تمثيلها را در خرده فرهنگهای قوميتی و مليتی بکاود.هر چند داريوش سجادی در پاراگراف نخست مقاله اش بيان می دارد که :« ... خواننده برای ارتباط با موضع نويسنده بايد اين نکته را لحاظ کند که در اين مقاله، قهرمانخواهی در متن خرده فرهنگ های قهرمانخواه مورد حلاجی قرار گرفته. اين بدان معنا نيست که لزوماً چهره های تاريخی مورد اشاره قرار گرفته در اين نوشته بازيگران تئوری قهرمان سازی بوده اند... » و بر خلاف زيبا کلام مطلب خود را از ذکر اشخاص به مبانی فرهنگی و فکری قهرمانخواهان معطوف می کند اما سير و تحوّ لی که نگارنده در شناساندن قهرمان و قهرمان خريدار بيان می کند بذر اين پرسش را در ذهن می کارد که اولاً مقصود ايشان از بر چسب قهرمان، تمامی اشخاصی است که اشتهارشان الزماً بواسطه گوشه نظرهای دوائر و سازمانهای بين المللی است؟ بی آنکه انديشه مترقــــّی و متعالی در پس اين قهرمانخواهی قابل جستجو باشد؟!چرا که در مقاله معطوفٌ به، نگارنده ( زيبا کلام ) با اغماض نظر بر پاره ای افکار و انديشه های شخصيتهای نامبرده، نقدش متوجه روندی است که منجر به چهره شدن شخصيتهايی می کند که بارقه انديشه متعالی و مترقــّی و در خور تامّــلی به زعم ايشان نداشته اند!حال به فرض چهره شدن برخی شخصيتهای فرهنگی، سياسی و غير سياسی و عدم قدر دانی و التفات و توجه محافل درون وطن نسبت به ايشان، هر آنکس که مورد توجه محافل غربی و اعطای جوايز بين المللی قرار می گيرد الزاماً با نظريه قهرمان خواهی و قهرمان سازی تطبيق دارد و « مؤيد خرده فرهنگی است که قهرمانانش همچون لاک پشتان تازه از تخم خارج شده بدون تامل راهی اقيانوس غرب می شوند پرستوهائی که در نوستالوژی فرنگ به لانه باز می گردند.»!!؟ بايسته است نگارنده به اين پرسش اساسی پاسخ دهد آيا هر آنکس که مورد استقبال از سوی محافل غربی قرار می گيرد آيا دچار خود قهرمان بينی « خود کسينجر بين » شده است و با ذره بين خرده فرهنگها قد و قواره اش را بايد برانداز کرد؟!اما نگاهی ديرين شناسانه به محتوای مطالب نگارنده مقاله اخير ( داريوش سجادی ) حاکی از آن است که نگاه ايشان به مقوله قهرمان سازی، اساساً تمامی عرصه ها را در بر می گيرد؛ نگاهی اجمالی به مطالب به قلم ايشان، گواه چنين مدعايی هست که مواردش را می توان اقبال چشم گير نسبت به گنجی ذکر کرد که همانطور که در بالا ذکر شد پيشاپيش در گوش گنجی نجوا کرده بود که گنجی فقط گنجی است ! نقد چهر ه هايی همچون آغداشلو در خلال کانديداتوريش برای جايزه اسکار نقش مکمل و بسياری از چهره های شناخته شده در جامعه ايرانيان خارج از ايران مهر تاييد را بر فرضيات مزبور می زند و اين چراغ را در ذهن روشن می کند مبادا مشاراليه نامهايی چون انوشه انصاری، عباس کيارستمی و اخيراً هم عزت ا.. انتظامی و... تنی چند از فرزانگان که برای دريافت جوايز رهسپار غرب می شوند و گاهاً به سبب نا سپاسی بسياری مسئولين در قدر دانی از ايشان، کنج غربت را جايگزين آغوش وطن نموده اند بايد در تمثالهای تئوری قهرمان خواهی و قهرمان سازی مشاراليها اضافه نمود؟! و اساساً گوهر چنين نظريه و تئوری را بايد در ماوای غربی قهرمانان يافت؟!اما اين پرسش بر جای می ماند که دليل حرکت ايشان به سمت غرب را آيا بايد با همين تمثيل پرستوهائی که در نوستالوژی فرنگ به لانه باز می گردند نگريست يا آنکه ايشان خود را برغم حضور در غرب به چه دليلی مستثنی فرض کرده است؟به گفته مشاراليه :« ... قهرمان بمثابه جلوه گری است که شرط بروز و بقايش تمهيد همزمان جلوتی برای ظهور و جلوه خری برای عروج است جلوه گر و جلوه خر لازم و ملزوم يکديگرند...» با چنين مدعايی اين نکته بر ذهن می تابد که گويی قهرمان خريدار و قهرمان به گونه ای در تعامل قرار گرفته اند که افعال قهرمان بدواً تابعی از خواسته های قهرمان خريدارمی تواند باشد! پس لاجرم با ادعای نگارنده بايد اين ادعا را نيز به مدعای ابتدايی ضميمه کرد که تمامی افراد و چهره های نامبرده در فوق که بدليل اقبال از سوی محافل بين المللی به جهان معرفی شده اند تحت ميدان مغناطيسی و خواستارهای قهرمانخريدار( جلوه خر ) خود را به لانه در فرنگ رسانده اند و اساساً تمامی افکار و انديشه آنها بزکی برای پوشش اين حس نوستالوژی بوده است !شايد بتوان سناريو قهرمان شناسی مزبور را با اغماض اينگونه هــرس کرد و برداشت نمود و در نهايت پذيرفت که درعصر حاضر که ردّ و اثر آرمانخواهی به مانند دو دهه پيش از بين رفته است نظريه قهرمانخواهی نامبرده، تبلوری عوامانه از آرمانخواهی است که در اسطوره سازی اذهان قهرمان خريداران متجلـــّی شده است در حاليکه نگارندگان نامبرده شده با سهل انگاری برخی واقعيتها و اشخاص را فدای تئوری قهرمان سازی و قهرمانخواهی خود کردند